tag:blogger.com,1999:blog-53971361763130158092012-02-25T23:32:01.253+04:00zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.comBlogger201100tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-77265272267406221872011-07-10T00:39:00.001+04:002011-07-10T00:45:12.895+04:00<div style="background-color: black; color: #f3f3f3; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;"> </span><br /><span style="font-size: small;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဇြန္လ (၁၃) ရက္ေန႔က ညီငယ္တစ္ေယာက္ေမးခဲ႔ တဲ႔ေမးခြန္းၿဖစ္ပါတယ္။ ရိုးရွင္းေသာဘ၀ဆို တာဘာလဲ ? ဘ၀တစ္ခုလံုးရဲ႕ေအာင္ၿမင္မႈဆုိတာဘာလဲ ?ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းၿပန္မေၿဖႏိုင္ခဲ႔ ပါဘူး။ ယခုကၽြန္ ေတာ္ၿဖတ္သန္းခဲ႔တဲ႔ (၂၆)ႏွစ္ ဆိုတဲ႔ကာလအပိုင္း အၿခားတစ္ခုမွာ ၿပန္သံုးသပ္ၾကည္႔မိတယ္။ အဲ႔ဒီေမးခြန္းကို ကၽြန္ေတာ္ေၿဖႏိုင္ ၿပီလား ဆိုတာကိုပါ…. ေသခ်ာတာကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္မေၿဖႏိုင္</span><br /><span style="font-size: small;"> ေသးပါဘူး။ ဘာၿဖစ္လုိ႔ဆို ကၽြန္ေတာ္ၿဖတ္သန္းခဲ႔တဲ႔ ကာလတစ္ေလ်ာက္လံုးမွာ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လဲ ဘယ္ေတာ႔မွအၿပစ္ကင္းကင္း လိပ္ၿပာသန္႔သန္႔ မရိုးရွင္းခဲ႕ေသးဘူးထင္ပါတယ္။ ဘ၀တစ္ ခုလံုး ရဲ႕ ေအာင္ၿမင္မႈတဲ႔… ဒါလဲထုိ႔နည္း တူပါပဲ …တကယ္ပဲမေအာင္ၿမင္ခဲ႔ေသးပါဘူး။ ဘယ္လုိဟာ ကိုေအာင ္ၿမင္မႈလို႔ ေခၚမလဲ… ဘယ္ေပတံ ဘယ္စံ ညႊန္းေတြနဲ႔ တိုင္းတာႏိုင္မလဲဆုိတာ ကို ရွင္းလင္း စြာမသိေသးခဲ႔ပါဘူး…။ </span><br /><span style="font-size: small;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ကၽြန္ေတာ္႔ကိုယ္ကၽြန္ေတာ္ မၾကာခဏဆန္းစစ္မိပါတယ္…ရိုးရွင္းေသာဘ၀ ဆိုတာထက္ ရိုးရွင္းေသာ အခိုက္အတန္႔ ဆိုတာေလာက္ကုိပဲ ရရွိခဲ႔ၿပီလား… ရရွိေနၿပီလားဆိုတာပါ… ကိုယ္႔ကိုယ္ကို ေသခ်ာေမးေလ …. ကိုယ္႔ကိုယ္ကို လိမ္ညာခ်င္ေလပါပဲ… ရသင္႔သေလာက္ေတာ႔ရခဲ႔ၿပီထင္ပါတယ္… စသၿဖင္႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔စိတ္ ဓာတ္ေတြမ်ား ေၾကာက္စရာေကာင္းလိုက္ပါဘိ။ မိမိကိုယ္မိမိမၾကာခဏ လိမ္လည္ခ်င္ေန သည္။ သူတပါးကို ဆိုရင္ပုိ၍ပင္လိမ္ညာေနေပလိမ္႔ဦးမည္။ ဘယ္မွာရိုးွရွင္းႏိုင္ပါေတာ႔မည္နည္း။ </span><br /><span style="font-size: small;"> </span><br /><span style="font-size: small;"> &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ဘ၀ရဲ႕ေအာင္ၿမင္မႈဆိုတာကလဲ ၀န္တိုမႈ၊ ၿငဴစူမႈ၊ ရန္ေစာင္တိုက္မႈ တို႔ကုိေက်ာ္လႊားႏိုင္ၿခင္းပဲလား။ </span><br /><span style="font-size: small;"> ယွဥ္ၿပိဳင္မႈ၊ သေဘာထားၾကီးမႈ ဆိုတာေတြပဲ လား။ ေသခ်ာစြားဆန္းဆစ္ဖို႔လိုေပမည္ၿဖစ္သည္။ </span><br /><span style="font-size: small;"> ကၽြန္ေတာ္ၾကားခဲ႕ဖူးတဲ႕ စကားတစ္ခြန္းကို သတိရမိပါတယ္… ေလာကၾကီးမွာ ရိုးရိုးနဲ႕ရဲရဲဆိုတာ</span><br /><span style="font-size: small;"> &nbsp;ဆက္စပ္ေနတယ္တဲ႔…. ေလာကၾကီးမွာ ရိုးရိုးသားသားေနရင္ ရဲရဲတင္းတင္းရွိတယ္ဆိုတဲ႔အဓိပၸာယ္ပါပဲ။</span><br /><span style="font-size: small;"> &nbsp;ဒီေနရာမွာပဲ ညီငယ္ေမးတဲ႔ဒုတိယ ေမးခြန္းတစ္ခု ကိုကၽြန္ေတာ္ေကာက္ခ်က္ခ်ႏိုင္လိုက္ပါတယ္… </span><br /><span style="font-size: small;"> ဘ၀တစ္ခုလံုးေအာင္ၿမင္ဖို႔ ရိုးရိုးသားသားေနထုိင္ရမယ္ဆိုတဲ႔ အေၿဖတစ္ခုပါ… ဒါဆိုရင္ ရိုးရိုးသားသား (ရိုးရွင္းမႈ) ဆိုတာကဘာလဲဆိုတာ ကို ဆက္စပ္ေတြးေတာစဥ္းစားမိပါတယ္…. ေတာပံုစံနဲ႔ ေခတ္ေဟာင္း ေဟာင္း အ၀တ္အစားေတြကို၀တ္မွ၊ ရိုးတယ္လို႔ေခၚတာမဟုတ္ပါဘူး။ ရိုးသားမႈ….ရိုးရွင္းမႈဆိုတာဟာ ေလာကၾကီးက သတ္မွတ္ထားတဲ႔၊ သဘာ၀တ၇ားၾကီးကသတ္မွတ္ထားတဲ႔လူ႕စည္းကမ္း၊ ဘ၀စည္းကမ္းေဘာင္တြင္းမွာ အၿပစ္ကင္းစြာေနထိုင္ႏိုင္ၿခင္းပဲ လို႔ကၽြန္ေတာ္႕အေနနဲ႔ယူဆမိပါတယ္။ စည္းကမ္းဆိုတာ သီလ၊က်င္႔၀တ္၊ ေစာင္႔ထိန္းလိုက္နာၿခင္း၊ စာနာေထာက္ထားၿခင္း၊ အခ်င္းခ်င္းေလးစားနားလည္မႈရွိၿခင္းေတြပဲၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါေတြကို လိုက္နာေစာင္႔ထိန္းၿခင္းကပဲ လံုၿခံုမႈရွိေစပါတယ္။ဆရာေတာ္ဦးေဇာတိကေဟာခဲ႔သလို စည္းကမ္းရွိတဲ႔စိတ္ဟာ သိပ္ကိုလြတ္လပ္ပါတယ္။ လြတ္လပ္စြာ ေနထိုင္လုပ္ကိုင္ႏိုင္ေလ ရိုးရွင္းေလပါပဲ။ ရိုးရွင္းေလ၊ ရိုးသားေလ ရဲတင္းမႈရွိေလဆိုရင္ ေအာင္ၿမင္မႈဆိုတာကိုေရာက္ရွိေလပါပဲ။ ဒီေနရာအေရာက္မွာပဲ ညီငယ္ေမးတဲ႔ ေမးခြန္းအေၿဖကို ေရာက္ရွိႏိုင္ခဲ႔ပါၿပီ။သို႔ေသာ္ ရိုးသားစြာ၀န္ခံရပါလွ်င္ ကၽြန္ေတာ္မရိုးရွင္းႏိုင္ေသးပါ။ ထို႕ေၾကာင္႔ ေအာင္ၿမင္ေသာ ကၽြန္ေတာ္မၿဖစ္နိုင္ေသးပါ။ </span><br /><span style="font-size: small;"> &nbsp;&nbsp;&nbsp; ဒီေနရာမွာ ကို(Moe Tout) ရဲ႕ အေတြးအေခၚေလးတစ္ရပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ခ်ေရးၾကည္႔မိပါတယ္။ </span><br /><span style="font-size: small;"> လူမႈသိပၸံပညာရွင္ေတြ ေျပာဖူးတယ္.. လူတေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ျဖစ္စဥ္တခုမွာ အဆင့္ ၃ ဆင့္ရွိတယ္..ပထမ အဆင့္က ရွင္သန္ေရး (Survival) အဆင့္.. က်န္တာေတြေဘးခ်ိပ္ၿပီး ကိုယ့္ဘ၀ေလး အသက္ရႈေခ်ာင္ဖို႕အ တြက္ အရင္ ႀကိဳးစားရတယ္.. ဒုတိယအဆင့္က ကိုယ္ပိုင္အဆင့္ျပ႒ာန္းေရး (Identity) အဆင့္.. အဲဒါကေတာ့ ပထမအဆင့္ကိုေက်ာ္လြန္လို႕ ဘ၀အေျခအေန အဆင္ေျပလာရင္ ကိုယ္ဘာေကာင္ဆိုတာ လူမႈပတ္၀န္းက်င္ မွာ အရာ၀င္ဖုိ႕အတြက္ ႀကိဳးစားရတာ.. ဥပမာ - ကိုယ္က အင္ဂ်င္နီယာလား၊ ဆရာ၀န္လား၊ စီးပြားေရး ပညာရွင္လား.. စသျဖင့္ေပါ့.. ေနာက္ဆံုး တတိယအဆင့္ကေတာ့ လူတေယာက္ရဲ႕ ဘ၀ျဖစ္စဥ္မွာ အဆင့္ျမင့္ဆံုး လူသားျဖစ္စဥ္ပါ..&nbsp;အဲဒါကေတာ့ ကုိယ္ေနထိုင္တဲ့ လူအဖြဲ႕အစည္းကို ျပန္လည္ ေပးဆပ္ျခင္း (Contribution) အဆင့္ပါ.. အဲဒါကေတာ့လူ႕သမိုင္းျဖစ္စဥ္မွာ အဆင့္အျမင့္ဆံုးနဲ႕ အျမင့္ျမတ္ဆံုး အဆင့္ပါ.. လူသာေသမယ္၊ နာမည္က ဘယ္ေတာ့မွ မေသဘဲ က်န္ခဲ့တဲ့ အဆင့္မ်ိဳးေပါ့.. ဥပမာ - ဗုဒၶ တို႕လို၊ ေယရႈတို႕လို၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႕လို၊ Mother Teresa တို႕လို၊Gandhi တို႕လို အမ်ားေကာင္းက်ိဳးအတြက္ မိမိရဲ႕ ဘ၀ကို ေပးဆပ္သြားတဲ့သူေတြေပါ့..ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အဲဒီ လူ႕သမိုင္းျဖတ္သန္းမႈျဖစ္စဥ္ရဲ႕ ပထမနဲ႕ ဒုတိယအ ဆင့္မွာ တ၀ဲ၀ဲလည္လည္ေနၿပီး တတိယအဆင့္ ကိုေရာက္ဖို႕အတြက္ရူးသြပ္ေနေသာ္လည္း အေတာ္ အပ်င္း ထူသူ တေယာက္လို႕ ေျပာရင္ရမယ္ ထင္ပါတယ္...</span><br /><span style="font-size: small;"> &nbsp;&nbsp;&nbsp; ဒီအယူအဆအေတြးအေခၚကို ကၽြန္ေတာ္အေနနဲ႔ ရာႏႈန္းၿပည္႔ လက္ခံသေဘာက်ႏွစ္သက္မိပါတယ္။ </span><br /><span style="font-size: small;"> ကၽြန္ေတာ္တို႕အေနနဲ႔ ပထမအဆင္႔ ရွင္သန္ေရး (Survival) နဲ႔ ဒုတိယအဆင္႔ ကိုယ္ပိုင္အဆင့္ျပ႒ာန္းေရး (Identity) ေတြကိုေက်ာ္လႊားႏိုင္ဖို႔ ရိုးသားမႈရဲ႕အရင္းအၿမစ္ၿဖစ္တဲ႔ က်င္႔၀တ္စည္းကမ္း ေတြကိုအေရာင္မဆိုး ပစ္ၾကဖို႔အေ၇းၾကီးလြန္းလွပါတယ္။ အကယ္၍သာ ရွင္သန္ေရးနဲ႔ ကိုယ္ပိုင္အဆင္႔ရပ္တည္ေရးအတြက္ အေ၇ာင္ဆိုးၿပီး တစ္ပြဲတိုးနည္းသံုးမယ္ဆိုရင္ၿဖင္႔ အေ၇ာင္လြင္႔လာမယ္႔ အခ်္ိန္မွာ ဘာမွက်န္ေတာ႔မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ ရွင္သန္မႈဆိုတဲ႔အဆင္႔မွာတင္ရွိေနပါေစ….ရိုးသားမႈဆိုတဲ႔ ဘ၀ရဲ႕ရိုးရွင္းမႈကို ဆက္လက္ထိန္း </span><br /><span style="font-size: small;"> သိမ္းထားႏိုင္မယ္ဆိုလ်င္ၿဖင္႔ ရဲတင္းမႈနဲ႔အတူ ကိုယ္ပိုင္အဆင္႔ကို သိကၡာရွိရွိ လက္ခံရရွိႏိုင္မွာၿဖစ္ပါတယ္။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကုိယ္၇ိုးသားတာကိုကပဲ ေလာကၾကီးကိုေစာင္႔ေရွာက္ေနတာၿဖစ္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ၿဖင္႔ တတိယအ ဆင္႔ၿဖစ္တဲ႔ လူအဖြဲ႕အစည္းကို ျပန္လည္ ေပးဆပ္ျခင္း (Contribution) ကိုေရာက္ရွိေနပါၿပီ။ </span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: small;"> ေဇာ္ရဲ (မေနာေၿမ) </span></div><span style="font-size: small;"> <br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-7726527226740622187?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-12164293443994897082011-05-22T23:41:00.002+04:002011-05-22T23:43:07.185+04:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="background-color: black; color: white; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ခုေခတ္ကေလးေတြ စာမဖတ္ၾကဘူးဆိုတဲ႕ စကားကို ခဏခဏၾကားေနရပါတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;">&nbsp;ကၽြန္ေတာ္တို ့ငယ္ငယ္ကလည္း မိဘေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စာဖတ္တာကို အားမေပးၾကပါဘူး။ </span><br /><span style="font-size: small;">ေက်ာင္းစာေတာ့မဖတ္ပဲ တျခားစာေတြကိုဖတ္ တယ္ဆုိျပီး တင္းတင္းၾကပ္ၾကပ္ တားျမစ္ၾကပါတယ္။ </span><br /><span style="font-size: small;">ေနာက္ျပီး၀တၱဳဖတ္လွ်င္ ငယ္ငယ္နဲ႕ ရည္းစားထားမယ္ အိမ္ေထာင္က်မယ္ဆိုတဲ့ အစြဲနဲ႕စာဖတ္တာကို </span><br /><span style="font-size: small;">ပိတ္ပင္တာအဆိုးဆံုးပါပဲ။ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ၀တၱဳစာအုပ္ကို ေကာင္းေကာင္းမျမင္ဖူး</span><br /><span style="font-size: small;">တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေပါ့ ဆယ္တန္း ေအာင္ျပီးေတာ့သူက ဆရာျဖစ္သင္တန္းသြားတက္ျပီး ေက်ာင္းဆရာမ</span><br /><span style="font-size: small;">ျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲလိုနဲ႔ပဲ သူတာ၀န္က်တဲ ့ ရြာက ဆယ္တန္းေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္နဲ႕ </span><br /><span style="font-size: small;">အိမ္ေထာင္က်သြားပါတယ္။ သူ႔မိဘေတြက စာအုပ္ဖတ္ဖို႕ ပိတ္ပင္ခဲ့သလို သူဟာ သူ႕မိဘေတြတားျမစ္</span><br /><span style="font-size: small;">ထားတဲ့ ၀တၱဳေတြကိုလည္းမဖတ္ခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူ ေစာစီးစြာ အိမ္ေထာင္က်ခဲ့ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-size: small;">စာအုပ္ေတြမဖတ္ရင္လည္း ေစာစီးစြာအိမ္ေထာင္က်တတ္ျပီး စာအုပ္ေတြကို ငယ္ကတည္းက </span><br /><span style="font-size: small;">ဖတ္ခဲ့ေပ့မယ္ သင့္ေတာ္တဲ့အရြယ္ေရာက္မွ အိမ္ေထာင္က်တဲ့သူေတြ ဒုနဲ႔ေဒးျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;">&nbsp;ဒါေၾကာင့္ စာဖတ္ျခင္းဟာ အိမ္ေထာင္ေရးနဲ႔ တိုက္ရိုက္အခ်ိဳးမၾကပါဘူး လို႕ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ </span><br /><span style="font-size: small;">ထင္ျမင္ယူဆမိပါတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ကၽြန္ေတာ္ ဆိုလိုခ်င္္တာက စာေပဆိုတာ ကိုယ့္ဘက္က ယူတတ္ရင္ ကိုယ့္အတြက္ အက်ိဳးျဖစ္ေစတဲ့</span><br /><span style="font-size: small;">&nbsp;အရာပါ။&nbsp; လူၾကီးမိဘေတြက စာဖတ္ျခင္းကို မပိတ္ပင္သင့္သလို အျခားေသာ၀ါသနာထက္သန္ရာ</span><br /><span style="font-size: small;">&nbsp;အႏုပညာ ကိစၥမ်ားမွာလည္း ေျမေတာင္ေျမွာက္ေပးသင့္ပါတယ္။ အဆိပ္အေတာက္စာေပလို႔ထင္ရ</span><br /><span style="font-size: small;">တာမ်ိဳးကို မဖတ္ေစပဲ မိဘကိုယ္တိုင္က သင့္ေတာ္မဲ့စာေပမ်ိဳးကိုေရြးခ်ယ္ျပီး ဖတ္ခိုင္းတာမ်ိဳးလုပ္သင့္</span><br /><span style="font-size: small;">ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ လူငယ္ေတြကိုယ္တိုင္ကလည္း စာမ်ားမ်ားဖတ္ဖို႕လိုုအပ္ပါတယ္။ ဒီေခတ္မွာ </span><br /><span style="font-size: small;">စာေပေဟာေျပာပြဲဆိုတာကိုမသိတဲ႕ လူေတြလည္းဒုနဲ႕ေဒးပါ။ တီဗြီဂိမ္းေတြ နည္းပညာေတြက </span><br /><span style="font-size: small;">ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ စာနာေထာက္ထားမွုေတြ ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္ေတြကို ေမြးဖြားေပးႏိုင္ျခင္းမရွိပါဘူး။ </span><br /><span style="font-size: small;">ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ဘ၀အေနအထား အေတြးအေခၚေတြကို ေျပာင္းလဲေအာင္ လုပ္ေပးႏိုင္တာက ရသစာေပ၊</span><br /><span style="font-size: small;">&nbsp;သုတစာေပ စတဲ႕စာအုပ္ေတြပါ။ စာတစ္အုပ္မဟုတ္ပါဘူး စာေၾကာင္းေလးတစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္လည္း </span><br /><span style="font-size: small;">လူ႔ဘ၀တစ္ခုလံုးကို ေျပာင္းလဲေစႏိုင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္ေတြ႕ပါ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သတ္ေသခ်င္</span><br /><span style="font-size: small;">ေလာက္ေအာင္ စိတ္ညစ္ခဲ့ဖူးတာေတြ ရွိသလို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကင္းမဲ႕ေအာင္ အားေလွ်ာ့စိတ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ </span><br /><span style="font-size: small;">အေျခအေနေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ဖူးပါတယ္။ အဲဒီလိုေသြးဆုတ္ျဖဴေရာ္သြားေအာင္ စိတ္ဓါတ္</span><br /><span style="font-size: small;">က်တတ္တဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ကို စာအုပ္ေကာင္းေတြက ကုစားေပးခဲ့ၾကတယ္။</span></div><div style="background-color: black; color: white; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style="font-size: small;"><i><b>ဆင္္ျခင္တံုတရားနဲ႕ ထက္ျမက္တဲ႕ အေတြးအေခၚဟာ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ဘ၀တန္ဘိုးနဲ႕ <br />လက္နက္ပဲတ</b></i>ဲ့ - အဲဒိီအေတြးအေခၚေတြ လက္နက္ေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘယ္ကေနရမလဲ။ ေျမာက္မ်ား</span><br /><span style="font-size: small;">လွစြာေသာ စာအုပ္ေတြထဲက ေနပဲရႏိုင္ပါတယ္။ ခုေခတ္ေကာင္မေလး အေတာ္မ်ားမ်ားဟာ </span><br /><span style="font-size: small;">အေနာက္တိုင္းယဥ္ေက်းမႈကို အတုယူအားက်ျပီး&nbsp; အတုယူမွားစရိုက္မွားေတြနဲ႕ ေနထိုင္ေနၾကပါတယ္။ </span><br /><span style="font-size: small;">တျခားႏိုင္ငံရဲ႕ ယဥ္ေက်းမႈကို အတုခိုးမယ္ဆိုရင္လည္း ေသခ်ာေလ့လာသင့္တယ္လုိ႔ထင္ပါတယ္။ </span><br /><span style="font-size: small;">သူတို႔ႏုိင္ငံေတြမွာ ညဘက္ ဒင္နာသြားတဲ့၀တ္စံုကို ေန႔ခင္းဘက္ ေက်ာင္းတက္ရာမွာ ၀တ္ဆင္ေလ့ရွိ</span><br /><span style="font-size: small;">လား ဆိုတာမ်ိဳးကိုေတာင္မွ ေသခ်ာမသိပဲနဲ႕ ရုပ္ရွင္ေတြ ဇာတ္လမ္းေတြထဲကလို မင္းသမီးေလး၀တ္ထား</span><br /><span style="font-size: small;">ေတာ့ လွလိုက္တာ ဆိုျပီး လိုက္၀တ္တာမ်ိဳး ကိုယ္သြားရမဲ့ေနရာ အခ်ိန္အခါနဲ႔ ကိုယ့္ႏုိင္ငံရဲ့ ရာသီဥတုနဲ့</span><br /><span style="font-size: small;">လိုက္ဖက္ျခင္းမရွိတဲ့ ၀တ္စား ဆင္ယင္မႈမ်ိဳးေတြကို ၀တ္ဆင္ေနၾကတာ ေတြ႔ရပါတယ္။ မိေကာင္း</span><br /><span style="font-size: small;">ဖခင္သားသမီး ပညာတတ္ေတြပါလို႕ သူတို႔ေတြ ေျပာၾကဆိုၾကပါလိမ့္မယ္။&nbsp; မိဘအရွိန္အ၀ါနဲ႕ </span><br /><span style="font-size: small;">ငါကဘယ္သူ႕သားသမီးပဲဆိုျပီး မိဘမ်က္နွာမေထာက္ထားပဲ&nbsp; ေနခ်င္ သလိုေနတတ္တဲ့အက်င့္က</span><br /><span style="font-size: small;">&nbsp;ကိုယ့္မိဘရဲ့ဂုဏ္သေရကိုလည္း ညွိဳးႏြမ္းေစပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကိုယ့္အဖိုး ဘယ္သူဆိုတာ</span><br /><span style="font-size: small;">ထက္ ကိုယ္ဘယ္လိုလူမ်ိဳးလဲဆုိတာ ကိုယ့္အဖိုး သိေအာင္လုပ္ျပႏုိင္မွ တကယ့္လူေတာ္ပဲလို႔ထင္ပါတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;">&nbsp;ဆရာၾကီး ဦးတက္တိုးရဲ့ ေမာင္တို႔မယ္တို႔တိုးတက္ေစဖို႔ ဆိုတဲ့စာအုုပ္မွာ ေရးထားတာကို ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ခ</span><br /><span style="font-size: small;">ဲ့ဖူးတာေလးပါ။ သူေဌးသားဟာ သူေဌးမဟုတ္ဖူး&nbsp; ပညာရွင္ ပညာရွိတို႔ရဲ႕သားဟာ ပညာရွိမဟုတ္ဖူး။</span><br /><span style="font-size: small;">&nbsp;မိဘမ်ားက ဂုဏ္သတၱိရွိတာ မင္းဂုဏ္ယူဖို႔မဟုတ္ဖူး။ မင္းမွာ မင္းပိုင္ဆိုင္တဲ့ဂုဏ္သတိၱရွိမွ မင္းဟာ </span><br /><span style="font-size: small;">အဖိုးတန္တဲ့လူျဖစ္မွာေပါ့။တကယ့္ကို ထိမိတဲ့ဆံုးမ စကားေလးျဖစ္သလို ကၽြန္ေတာ္တို႕လို ကုိယ္ဒူးကိုယ္ခၽြန</span><br /><span style="font-size: small;">္ ရုန္းကန္ရသူေတြ အတြက္လည္း စိတ္ခြန္အားျဖစ္ေစတဲ့စာ ျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ပညာတတ္ေတြ ပါဆိုတိုင္း ပညာရွိမဟုတ္တာကိုလည္း သတိျပဳရပါမယ္။ အတန္းပညာမွာ မဟာေတြ၊ </span><br /><span style="font-size: small;">ေဒါက္တာဘြဲ႔ေတြ မိုးပ်ံေအာင္ ရေနပါေစ <i><b>ကိုယ့္ေစာင့္ထိန္းဆင္ျခင္ရမဲ့ ကိုယ္က်င့္တရားကိုေတာင္ <br />မေစာင့္ထိန္းႏုိင္သူဟာ ပညာတတ္ေပမဲ႔ ပညာရွိမဟုတ္ပါဘူး။</b></i> ပညာတတ္ဆိုတာၾကီးကို ေက်ာင္းသင္ခန္းစာေတြက ေမြးဖြားေပးတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပညာရွိဆိုတာ ကိုေတာ့ စာအုပ္စာေပေတြကသာ ေမြးဖြားေပးႏုိင္တာပါ။ တခ်ိဳ႕ကပညာမတတ္ေပမဲ ့ ပညာရွိပါတယ္။ ပညာတတ္ေပမဲ ့ ပညာမရွိတဲ့လူေတြက မိုက္မဲတဲ့လုပ္ရပ္ေတြကို လုပ္ကိုင္တတ္သလို ပညာလည္းမတတ္ပညာလည္းမရွိတဲ့ လူေတြက ပိုျပီးမိုက္မဲတဲ႕ အလုပ္ကိုလုပ္ကိုင္ တတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ဓေလ့ထံုးတမ္းစဥ္လာ ရိုးရာယဥ္ေက်းမွု ဆိုတာေတြကို ထိန္းသိမ္းဖို႔ရာ ကၽြန္ေတာ္တို႕လူငယ္ေတြရဲ႕ ဦးေနွာက္စြမ္းရည္ စိတ္စြမ္းရည္ ျမင့္မားေနဖို႕လိုပါတယ္။ အဲလိုစိတ္သေဘာထားျမင့္ျမတ္ဖို႔ရာ ဦးေနွာက္စြမ္းရည္ျမင့္မားဖို႔ရာ စာအုပ္မ်ားမ်ားဖတ္ဖို႕ပါပဲ။ စာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္လိုက္တာနဲ ့ ရုတ္တရက္ ခ်မ္းသာသြားတာမ်ိဳးေတာ့ မျဖစ္ႏုိင္ေပမဲ့ စာဖတ္နာလာတာနဲ႔အမွ် အရာရာကိုစဥ္းစားဆင္ျခင္ဥာဏ္နဲ႔ မွန္မွန္ကန္ကန္ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္စြမ္းေတြကို ရရွိမွာ ျဖစ္ပါတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ဂၽြန္ေဟာ့ပကင္းတကၠသိုလ္ရဲ႕ ပါေမာကၡ စတိဗင္မူလာက �<i>ဒီေန႔ေခတ္ တကၠသိုလ္ေတြဟာ ပညာတတ္လ<br />ူၾကမ္းၾကီး&nbsp; ေတြကို ေမြးထုတ္ေနၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြအတြက္ တကယ္လိုအပ္<br />ေနတဲ့ စာရိတၱ ပညာေရးနဲ႔ တန္ဘိုးထားတတ္မႈေတြကို သင္ၾကားေလ့က်င့္ေပးဖို႔ သူတို႕သင္ရိုးညႊန္းတမ္းမွာ <br />မပါလို႔ပါပဲလို႔</i>�ေျပာၾကားခဲ့ဖူးပါတယ္။ သင္ရိုးညႊန္းတမ္းမွာမပါတဲ ့ စာရိတၱပညာေရးကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ စာအုပ္စာေပေတြကေန ရယူၾက ဖို႕လိုအပ္ပါတယ္။ နည္းပညာတိုးတက္မႈေတြ ျမင့္မားလာသေလာက္ စိတ္ယဥ္ေက်းမႈ နိမ့္ပါးလာတဲ့ လူငယ္ေတြၾကားမွာ စာအုပ္ဖတ္ျခင္းကို အားေဆးေသာက္သလို ေသာက္သံုးဖို႔လိုအပ္ေနပါျပီ။ စာေလးတစ္ေၾကာင္းနံရံမွာကပ္ထားရံုနဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ေလးတစ္ခုကို မွတ္စုစာအုပ္မွာ ေရးထားရံုနဲ႔ ေအာင္ျမင္မႈကိုရႏိုင္လို႔လားလို႔ ေတြးထင္ၾက</span><br /><span style="font-size: small;">မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ စကားလံုးတိုင္းမွာ ခြန္အားေတြပါရွိပါတယ္။ ဖရန္ဆစစ္ခ္ေဗးကြန္း ကလည္း&nbsp;<u><b> reading make a full man.</b></u>စာဖတ္ျခင္းဟာ ျပည့္၀တဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္ေစတယ္ လို ့ေျပာထားပါတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;"> </span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ဖူးသမွ်ထဲမွာ သေဘာက်တဲ့စာပိုဒ္ေလးတစ္ပိုဒ္ရွိပါတယ္။ အဲဒါကေတာ့ <i><b>Everybody wants to save the earth; nobody wants to help Mum to help with dishes လူတုိင္းဟာ ကမၻာၾကီးကို တယ္တင္ခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အေမပန္းကန္ေဆးေနတာကိုေတာ့ ၀ိုင္းကူဖို႔မစဥ္းစားဘူးတဲ့ </b></i>ဆိုလိုတာက ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြဟာ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ ေတြေလွ်ာက္လုပ္ေနၾကေပမဲ့ တကယ္တမ္းမွာ လုပ္သင့္တာေတြကိုေမ့ေလွ်ာ့ေနတတ္တာမ်ိဳးေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ကမၻာေျမၾကီးကို ကယ္တင္ဖို႔ထက္မိမိကိုယ္ကိုယ္တင္ႏိုင္တဲ့သူ မိမိပတ္၀န္းက်င္ကို မိမိႏိုင္ငံကို ကယ္တင္ႏိုင္တဲ့သူ ျဖစ္ေအာင္ အရင္ဆံုး ၾကိဳးစားသင့္တယ္ ဆိုတဲ့အေတြးေလးကို အဲဒီစာပိုဒ္ေလးက ေပးသြားခဲ့ပါတယ္။ ေတြးေခၚတတ္တဲ ့ စဥ္းစားဆင္ျခင္တတ္တဲ့ လူပီသတဲ့ လူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာေစဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူငယ္ေတြ စားမ်ားမ်ားဖတ္ၾကပါစို႔လို႕ တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။</span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;">ပညာေရးျဖင့္ေခတ္မွီဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေသာႏုိင္ငံေတာ္ၾကီးတည္ေဆာက္လို႔ရ၏မရေတာ့ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာမသိပါ။</span><br /><span style="font-size: small;">&nbsp;ဒါေပမဲ့<i><b>စာဖတ္ျခင္းျဖင့္ေခတ္မွီဖြံ႕ျဖိဳးတိုးတက္ေသာလူ႔ေဘာင္အဖြဲ႔အစည္းတစ္ရပ္ကိုတည္ေဆာက္ႏိုင္ သည္ဟု ကၽြန္ေတာ္ ရဲရဲ၀ံ႔၀ံံ ဆိုရဲပါသည္။</b></i></span><br /><span style="font-size: small;"><br /></span><br /><span style="font-size: small;"><u><i>ေရးသားသူ<br />ေယာျဖဴ <br />(Myanmar Daily News Journal မွကူးယူေဖာ္ၿပပါသည္.. ညီငယ္၁ေယာက္ ေက်းဇူးေၾကာင္႔ဖတ္ရႈရၿခင္းၿဖစ္ပါေၾကာင္း :D )</i></u></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-1216429344399489708?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-70608456032664082812011-05-22T14:03:00.002+04:002011-05-24T14:13:35.582+04:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div style="background-color: black; color: white; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: left;"><span style="font-size: small;">(ထြန္းေဖာင္ေဒးရွင္း ဘဏ္စာေပေကာ္မတီက ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ထုတ္ေ၀ေသာေမာင္ဆုရွင္ ၿမန္မာၿပန္ဆိုသည္႔အိမ္တြင္းသမားေတာ္ စာအုပ္မွ ထုတ္ႏုတ္ေဖာ္ၿပလုိက္ပါသည္။)<br /><br />စိုးရိမ္ေသာကၿဖစ္ၿခင္း (ANXIETY)<br /><br />စိုးရိမ္ေသာကၿဖစ္ၿခင္းသည္ဘ၀ဧ။္စိန္ေခၚမႈမ်ားကိုသဘာ၀က်က်တံု႔ၿပန္မႈတစ္မ်ိဳးၿဖစ္သည္။စိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾက အနည္းငယ္ ၿဖစ္ၿခင္းသည္ေကာင္းဧ။္ ။ထိုစိတ္ၿဖင္႔မိမိကိုယ္ကိုယ ္အားေပးရာေရာက္ႏိုင္သည္။ သို႔ရာတြင္ စိုးရိမ္ေသာက ၾကီးလြန္းလွ်င္ကားထိန္းမႏိုင္၊ သိမ္းမရအထိၿဖစ္ႏိုင္သည္။ ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲၿဖစ္ေနၿခင္း၊ အေၾကာက္လြန္ၿခင္း၊ ေနာက္ဆက္တြဲ စိတ္ဖိစီးမႈၿဖစ္ၿခင္းႏွင္႔ ေနမထိထိုင္မထိ စိတ္မပူပန္ဘဲ မေနႏိုင္ ၿ<span style="background-color: white;"></span>ဖစ္ရၿခင္းတို႕ကိုၾကံဳရသည္။ ပူပန္မႈလကၡဏာမ်ားၾကံဳရပါက ဆရာ၀န္မ်ားႏွင္႔ၿပသရန္လိုအပ္ၿပီးေဆး၀ါးမွီ၀ဲရန္ လည္းလိုအပ္ခ်က္ရွိႏိုင္သည္။<br /><br />စိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾကမႈႏွင္႔စိုးရိမ္ပူပန္ေသာကတို႔အၾကားႏွစ္ဖက္စြန္းဧ။္အလယ္၌စိတ္အေနအားၿဖင္႔ၾကံဳဆံုရ သူတို႔မွာ သန္းေပါင္းမ်ားစြာရွိၾကသည္။ စိုးရိမ္မႈမ်ားသူရွိသလိုတကယ္တမ္းေရာဂါမၿဖစ္ေသးသူတို႕ရွိၾကသည္။အၿမဲတမ္း ပူပန္ေၾကာင္႔ၾက ၿဖစ္ေနရတတ္သူတို႕မွာ ေန႔စဥ္ကိစၥမ်ား ၌ဟန္မပ်က္ က်င္လည္ႏိုင္ေသာ္လည္း သူတို႔ဧ။္ စိတ္အေနႏွင္႔ ရုပ္ပိုင္းအေနအထားကို စိုးရိမ္ မႈက တတိတိတိုက္စားပစ္ၿခင္းကိုခံရလွ်က္ရွိသည္။ ထိုကဲ႕သို႔ လြန္ကဲေသာ စိတ္အေနရွိေသာ အခါ စိတ္က်ေရာဂါ၊ ႏွလံုးေရာဂါ၊ႏွင္႔အၿခားက်န္းမာေရးၿပႆနာမ်ားၿဖစ္ဖုိ႕ နီးစပ္လာေလသည္။ေအာက္ပါတို႔မွာစိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾကလြန္ကဲသူမ်ား အတြက္ကိုင္တြယ္ေၿဖေဖ်ာက္ႏိုင္ရန္ နည္းလမ္းမ်ားၿဖစ္သည္-</span></div><ul style="background-color: black; color: white; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: left;"><li><span style="font-size: small;">ထြက္သက္၊၀င္သက္ေလကိုပံုမွန္ၿဖစ္ေအာင္ရွဴၿခင္းသည္ စိုးရိမ္ေသာကတိုက္ဖ်က္ေရးအတြက္ အထိေရာက္ဆံုးနည္းၿဖစ္သည္။ေသာကေၿပေပ်ာက္ရန္ႏွာေခါင္းမွေလးစကၠန္႔မွ်အသက္ရွဴၿပီး ခုႏွစ္စကၠန္႕မွ်အသက္ေအာင္႔ထားပါ။ ထို႔ေနာက္ပါးစပ္မွ ရွစ္စကၠန္႔ၾကာေအာင္ ေလကိုရွဴထုတ္ပါ။ ထိုနည္းၿဖင္႔ ေန႔စဥ္တစ္မိနစ္မွ်ၾကာေအာင္ ထြက္ေလ၊ ၀င္ေလကိုမၾကာခဏေလ႔က်င္႔ပါ။</span></li></ul><ul style="background-color: black; color: white; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: left;"><li><span style="font-size: small;">٭တစ္ကိုယ္ထီးတည္းေနၿခင္းသည္ စိုးရိမ္ပူပန္စရာၿဖစ္ဧ။္။ စားေသာက္ဆိုင္၊ ကုန္ပေဒသာဆိုင္၊ စာၾကည္႔တိုက္သို႕သြားၿပီးေတြ႕ရာတစ္ဦးဦးႏွင္႔စကားေဖာင္ဖြဲ႕ပါ။ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းၿဖစ္ေစ၊ ေဆြမ်ိဳးသားခ်င္းႏွင္႔ၿဖစ္ေစ၊ ဆက္သြယ္စကားေၿပာပါ။ လူသူႏွင္႔ အဆက္ဆံရွိလွ်င္ စိုးရိမ္ပူပန္စိတ္ေလ်ာ႕သြားႏိုင္သည္။</span></li><li><span style="font-size: small;">٭ ေန႔စဥ္အားၿဖင္႔ သံုးေလးၾကိမ္မွ်စိတ္တည္ၿငိမ္မႈ တည္ေဆာက္ေသာ အားထုတ္မႈ တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးၿပဳလုပ္ပါ။စိတ္ထဲကဂါထာမႏၱာန္ၿဖစ္ၿဖစ္အာရံုၿပဳရင္ၿပဳ၊စိတ္ကိုဟင္းလင္း ထားခ်င္ထား၊ကိုယ္႔စိတ္ၾကိဳက္အဆင္ေၿပတာကုိလုပ္ပါ။ </span></li><li><span style="font-size: small;">٭ေလာေလာဆယ္ၿဖစ္ေနေသာ ကိစၥကိုအာရံုထားပါ၊ ၿပီးခဲ႔တာ၊ ေရွ႕ၿဖစ္မယ္႔ဟာမ်ားကိုမေတြးပါႏွင္႔။ တစ္ေန႔တာ အခ်ိန္ရရ၊ တစ္နာရီအခ်ိန္ရရ၊ တစ္မိနစ္ပဲအခ်ိန္ရရ ဤအတိုင္းစိတ္မွာ အာရံုထားပါ။</span></li><li><span style="font-size: small;">٭ၿပႆနာတစ္ရပ္ရပ္ကို လက္ေတြ႕ေၿဖရွင္းႏိုင္ရန္ စီမံခ်က္တစ္ရပ္ခ်ပါ။ ေငြစုဘဏ္စာရင္းစ၍ဖြင္႔လွ်င္ဖြင္႔၊အလုပ္ကိစၥကိုေဆြးေႏြးသံုးသပ္လုိကသံုးသပ္၊လက္ေတြ႕ခ်၍ လုပ္ကုိင္လုပ္ကိုင္၊စိုးရိမ္ဖြယ္ကိစၥ တို႕ကိုေလ်ာ႔ပါးသြားေစမည္။ </span></li><li><span style="font-size: small;">အေၾကာင္းမဲ႔စိုးရိမ္ၿခင္းသည္ အေၿခအေနအမွန္ကိုမသိေသာေၾကာင္႕ ၿဖစ္ရသည္မ်ားလည္းရွိသည္။ ကိုယ္႔ကိုႏႈတ္မဆက္ဘဲမသိက်ိဳးကၽြန္ၿပဳသြားသည္ကို ၾကံဳလုိက္ရလွ်င္ ငါ႕ကိုဂရုမစိုက္ဘဲေနသည္ဟု စိတ္မေကာင္းမၿဖစ္သင္႔။</span></li><li><span style="font-size: small;">٭အာရံုေထြၿပားမႈၿဖစ္စရာ အေၾကာင္းမ်ားကို ေရွာင္ဖို႕႔လုိသည္။ ကိုယ္႕ကိုအၿပိဳင္အဆိုင္ စိတ္ရႈပ္ေအာင္ၿပဳလုပ္ေနသာသူမ်ားႏွင္႔ကိစၥမ်ားကိုေမ႔ထားၿပီး ေ၀းေ၀းသို႔ ေရာက္ေအာင္သြား၊ ေ၀းေ၀းေလးေနေပးပါ။ ရက္အနည္းငယ္မွ် သတင္းစကားတို႕ႏွင္႔ေ၀းေ၀းေနပါ။ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ စိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾကဖြယ္မ်ား ေလ်ာ႔သြားမည္။ </span></li><li><span style="font-size: small;">&nbsp;٭မိမိကိုယ္တိုင္ေမးၾကည္႔ပါ။ "အဆိုးဆံုးဘာၿဖစ္ႏိုင္မည္လဲ" "အဲ႕ဒီအၿဖစ္ကဘယ္ေလာက္ဆိုးမွာလဲ" "အဆိုးဆံုးၿဖစ္ဖို႕အေၾကာင္းေတြဘယ္လုိရွိသလဲ" ဟူ၍ၿဖစ္သည္။ ထင္ေသာအေၿခအေနမွာ တကယ္ၿဖစ္လာေသာအခါ ဤသို႕မဆိုးတတ္၊ ထိုမွ်မက တကယ္တမ္းၿဖစ္ခ်င္မွလည္းၿဖစ္လိမ္႕မည္။ ေနာက္ပိုင္း၌ "ငါဘာၿဖစ္လုိ႔ ဒီလုိစိုးရိမ္မိတာပါလိမ္႔" ဟူ၍ပင္ေတြးမိတတ္သည္။ </span></li><li><span style="font-size: small;">٭ကိုယ္႕မွာ စိုးရိမ္ေၾကာင္႕ၾကၿဖစ္ရမႈမ်ားကို ဒိုင္ယာရီေရးသလိုေရးမွတ္ပါ။ သို႕မဟုတ္ စာရြက္ေပၚတြင္ ခ်၍ေရးထားပါ။ ထိုသို႔ခ်၍ေရးၾကည္႔လိုက္လွ်င္ စိုးရိမ္မကင္းမႈေလ်ာ႔သြားၿပီး စိတ္ေအးသြားစရာ အေၾကာင္းရွိသည္။</span></li><li><span style="font-size: small;">٭"ညအိပ္ခ်ိန္တြင္အားလံုးကိုေၿဖေလွ်ာ႕ၿပီး သက္သက္သာသာအနားယူဖို႕ ၿပင္ဆင္ပါ" အိပ္ရာမ၀င္မီမိနစ္ ၃၀၊ ၅၀ မွ်တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ၿဖင္႔ ေအးေအးလူလူလုပ္ရေသာ အလုပ္တစ္မ်ိဳးမ်ိဳးကိုလုပ္သင္႔သည္။ ဥပမာ- ၀တၳဳတစ္အုပ္ဖတ္ၿခင္း၊ တီဗီဇာတ္ၿမဴးတစ္ခုကို ၾကည္႔ၿခင္းကဲ႔သို႕ အလုပ္မ်ိဳးၿဖစ္သည္။ အိမ္တြင္းမႈ သိမ္းဆည္းေရးကဲ႕သို႕ အလုပ္မိ်ဳးကား မၿဖစ္သင္႕။ </span></li><li><span style="font-size: small;">٭ကိုယ္႔မွာၿဖစ္တတ္ေသာ စုိးရိမ္မႈမ်ားကို အၿခားအၿမင္ တစ္မ်ိဳးၿဖင္႔ ၿမင္ၾကည္႔ပါ။ "ဒီလုိၿဖစ္တာ ဘယ္ေလာက္ရယ္စရာေကာင္းသြားလဲ"၊ "ဒီလိုေၾကာင္႔ၾကမႈမ်ိဳးကုိ ေနာင္ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာလို႕ ကိုယ္႕ဘာသာၿပန္ေတြးမိရင္ ရယ္ေမာစရာၿဖစ္ေတာ႔မွာပဲ" ဟူေသာ အေတြးမ်ိဳးကိုေတြးၾကည္႔ဖို႔ၿဖစ္သည္။ ၾကည္သာရြင္ပ်၊ ရယ္ေမာတတ္ၿခင္းသည္ စိုးရိမ္ဖြယ္အေၾကာင္းကိစၥကို ခ်က္ခ်င္းသက္သာေစသည္။ </span></li><li><span style="font-size: small;">٭စိုးရိမ္စရာ ကို တစ္ေယာက္တည္းမခံစားပါႏွင္႔။ ေၿပာရင္းၿဖင္႔ၿပႆနာဧ။္ အေၿဖမ်ားရလာတတ္ၿပီး ကိုယ္႔ၿပႆနာမွာ ထင္သေလာက္မၾကီးလွသည္ကို သေဘာေပါက္ရလိမ္႔မည္။ </span></li></ul><div style="background-color: black; color: white; font-family: Arial,Helvetica,sans-serif; text-align: left;"><span style="font-size: small;"><br />(၂၀၁၁ခုႏွစ္၊ ေမလ (၂၂)ရက္ေန႕ ထုတ္ေၾကးမံုသတင္းစာ အခန္းဆက္ေဆာင္းပါးမွ ကူးယူေဖာ္ၿပပါသည္။ )</span><br /><br /><span style="font-size: small;">စိုးရိမ္ေသာကၿဖစ္ၿခင္းသည္ဘ၀ဧ။္စိန္ေခၚမႈမ်ားကိုသဘာ၀က်က်တံု႔ၿပန္မႈတစ္မိ်ဳးၿဖစ္သည္။စိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾကမ ႈႏွင္႔ စိုးရိမ္ပူပန္ေသာကတို႔အၾကား ႏွစ္ဖက္စြန္းဧ။္ အလယ္၌ စိတ္အေနအားၿဖင္႔ ၾကံဳရ ဆံုရသူတို႔မွာ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ရွိၾကသည္။ စိုးရိမ္မႈမ်ား သူရွိသလို တကယ္တမ္း ေရာဂါမၿဖစ္ေသးသူတို႔ရွိၾကသည္။ အၿမဲတန္းပူပန္ေၾကာင္႔ၾက ၿဖစ္ေနရတတ္သူတို႔မွာ ေနစဥ္ကိစၥမ်ား၌ ဟန္မပ်က္ က်င္လည္ႏိုင္ေသာ္<br />လည္းသူတို႔ဧ။္စိတ္အေနႏွင္႔ ရုပ္ပိုင္းအေနအထားကိုစိုးရိမ္မႈကတစ္တိတိတိုက္စားပစ္ၿခင္းကိုခံရလ်က္ ရွိသည္။ ထိုကဲ႕သို႕ လြန္ကဲေသာစိတ္အေနရွိေသာအခါ စိတ္က်ေရာဂါ၊ ႏွလံုးေရာဂါ ႏွင္႔ အၿခားက်န္းမာေရး ၿပႆနာမ်ားၿဖစ္ဖို႔ နီးစပ္လာေလသည္။ ေအာက္ပါတို႔မွာ စိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾက လြန္ကဲတတ္သူမ်ားအတြက္ ကိုင္တြယ္ေၿဖေဖ်ာက္ႏိုင္ရန္ နည္းလမ္းမ်ားၿဖစ္သည္.... <br /></span><br /><ul style="text-align: left;"><li><span style="font-size: small;">စြဲစြဲလမ္းလမ္း စိုးရိမ္တတ္သူတို႕မွာ ရွိပါေစ၊ ေနပါေစဟူ၍ ေမ႔ေပ်ာက္ထား၍ မရၾက။ သူ႕အလိုလို ရွင္းခ်င္မွ ရွင္းသြားေပေရာ႕ဟုဆက္၍သာ စိုးရိမ္ေနေတာ႔သည္။ ထိုသို႔ကားမၿဖစ္ႏိုင္။ ထို႔ေၾကာင္႔အေလ႔အထၿပဳ၍ ရွိပါေစ၊ေနပါေစဟုအေတြးၿဖတ္လ်က္ေလ႔က်င္႔ေပးဖို႔ၿဖစ္သည္။သို႔ေသာ္ကုိယ္႔နည္းႏွင္႔ကိုယ္အဆင္ေၿပေသာ နည္းကို လည္းၿပဳလုပ္ေလ႔က်င္႔ႏိုင္သည္။</span></li><li><span style="font-size: small;">မိမိကိုယ္ကုိယ္ "အထိမခံ ေရြပန္းကန္" လုိသေဘာမထားပါႏွင္႔။ ဤသို႔ထင္မိလွ်င္ ထင္သလိုၿဖစ္ကာ လူေပ်ာ႔ၿဖစ္သြားလိမ္႔မည္။ ထို႔ေၾကာင္႔စိုးရိမ္တတ္ၿခင္း ကိုအားနည္းခ်က္အၿဖစ္ လက္မခံဘဲ အားေမြးစရာ အေၾကာင္းအၿဖစ္အသံုးဖို႔ၿဖစ္သည္။ လူေရွ႕သူေရွ႕တြင္ ေဟာေၿပာစရာအေၾကာင္းတစ္ခုရွိသည္ ဆိုပါစို႕။ ထိုကိစၥကို ရင္ခုန္ဒူးတုန္စရာ မဟုတ္ဘဲ စိတ္ပါလက္ပါ ေဆာင္ရြက္ရန္ရွိမႈဟု သေဘာထားလုိက္ပါ။ </span></li><li><span style="font-size: small;">လူတစ္ဦး အဖို႕ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ လုပ္ေဆာင္ရန္ ကိစၥအမ်ိဳးမ်ိဳးကို တစ္ၿပိဳင္တည္း ၾကံဳရေသာအခါ ၌စိုးရိမ္ေၾကာင္႔ၾကမႈ ေပၚတတ္သည္။ထိုအခါမ်ိဳး၌ ကိစၥမ်ားေၿမာင္လွသည္ဟု အပ်က္သေဘာမၿမင္ဘဲ&nbsp;</span><span style="font-size: small;">ဘ၀မွာ တက္ၾကြစြာ လုပ္စရာေတြ၊ စိန္ေခၚခ်က္ေတြ ရင္ဆိုင္ဖုိ႕ အၿပည္႔ရွိေနသည္ဟုသေဘာထားရန္လိုသည္။ </span></li><li><span style="font-size: small;">ဘီယာ၊၀ိုင္ႏွင္႔အၿခားအရက္ေသစာတို႔သည္စိုးရိမ္မႈကိုတိုးပြားေစႏိုင္ဧ။္။ အရက္ေသာက္ခါစမွာစိုးရိမ္ေပ်ာက္ ေစေသာ္လည္း အရက္ေသာက္ၿပီးသည္႔ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ပို၍အစိုးရိမ္ၾကီးေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။ ထို႔ေၾကာင္႕အရက္ေသစာေရွာင္ဖုိ႔ၿဖစ္သည္။ </span></li></ul><span style="font-size: small;"><br />(၂၀၁၁ခုႏွစ္၊ ေမလ (၂၃)ရက္ေန႕ ထုတ္ေၾကးမံုသတင္းစာ အခန္းဆက္ေဆာင္းပါးမွ ကူးယူေဖာ္ၿပပါသည္။ ) </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-7060845603266408281?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-61087749397390872462011-03-02T01:06:00.000+03:002011-03-02T01:07:33.055+03:00<span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);"> </span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ကိုယ္႔ဘ၀နဲ႔ ကုိယ္လို႔ေၿပာတာ တကယ္ေတာ႕မဟုတ္ပါဘူး </span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);"> </span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ကိုယ့္ဘ၀ နဲ႔ ကိုယ္ လို႔ ေျပာတာ တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး……</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">အမ်ား အတြက္ မစဥ္းစားဘဲနဲ႔ ကိုယ့္ဘ၀ အတြက္ …. ကိုယ္႔ ကိုယ္က်ိဳး အတြက္ ေလာက္ သာ စိတ္ထဲ ရွိသလိုေတြးၿပီး လုပ္ေနမယ္ ဆိုရင္ တန္ဘိုးျဖတ္လို႕မရႏိုင္ တဲ့ လွပသာယာတဲ့ လူေတြရဲ႕ ဘ၀ေပါင္း မ်ားစြာ... အားလံုးရဲ႕ မနက္ျဖန္ေပါင္း မ်ားစြာ နဲ႕ … ကမၻာႀကီး ရဲ႕ အနာဂါတ္ ကို ဆံုးရံႈးေအာင္ လုပ္လုိက္ တာ နဲ႔ အတူတူ ပါဘဲ...... ။</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);"> </span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">(၁)</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ပါေမာကၡ တစ္ဦး က ေဟ႕.... အေမာင္ေက်ာင္းသား ေဆးလိပ္ေသာက္တာ ေကာင္းတဲ့ အလုပ္ မဟုတ္ဘူး လို႕ဆံုးမေတာ့ ၂၁ ႏွစ္အရြယ္ ေကာလိပ္ေက်ာင္းသား က သူ႔ရဲ႕ ပါေမာကၡ ကို ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ ဆရာနဲ႔မဆိုင္ဘူး ဆိုျပီး ျပန္လည္ ျပစ္တင္ ေျပာဆို ခဲ႔တာကို မႏွစ္သက္စြာနဲ႕ ၾကားခဲ႔ရပါတယ္......။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ေဆးလိပ္ေသာက္တာ ဘာျဖစ္လဲ ကိုယ့္အလုပ္ ကို လုပ္ၾက တျခားသူ ေတြ ကို မေျပာနဲ႕........ မေျပာနဲ႔..... ေဆးလိပ္ေသာက္တာႏွင့္ ပတ္သက္ျပီး က်န္းမာေရး ေဟာေျပာခ်က္ေတြ ပို႔ခ်ခ်က္ ေတြ လမ္းညႊန္ခ်က္ ေတြြ လာမလုပ္ပါနဲ႔ ဒါက ကၽြန္ေတာ့္သေဘာဘဲ ကၽြန္ေတာ္ပိုင္ဆိုင္္ တဲ့ ကၽြန္ေတာ္႕ကိုယ္ခႏၶာ ကၽြန္ေတာ့္က်န္းမာေရး ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀ ၀င္မစြက္ဖက္နဲ႕။ ကိုယ့့္ဘ၀နဲ႔ကိုယ္ ဟုတ္တယ္ မဟုတ္လား…။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ဆရာေရွ႕မွာ ေဆးလိပ္ေသာက္တာ မၾကိဳက္္ဘူး ဆိုရင္ က်ေနာ္ မေသာက္ေတာ့ဘူး ဆိုျပီး ေဆးလိပ္ကို သူ႕ အိတ္္္ထဲ ျပန္ထည္႔ လိုက္တယ္ ...။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ေမာင္ေက်ာင္းသားက ေျပာေသးတယ္၊ အားလံုး ကိုယ့္ဘ၀နဲ႕ကိုယ္ခ်ည္းပါဘဲ .....၊ ၾကိဳက္သလို ေနၾကေပ့ါ ...... ရာမ ဘဲခ်ခ် ေဆးေျခာက္ ဘဲ ရႈရႈ ၀ီစကီ လည္း ၾကိဳက္သေလာက္ ေသာက္ ကုိယ့္သေဘာအတိုင္း ဘဲ တဲ့့.... ဘာဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္လုပ္ခ်င္ရင္ လုပ္မယ္ မလုပ္ခ်င္ရင္ မလုပ္ဘူး ကုိယ္လုပ္ခ်င္လို႔ လုပ္တဲ့ ကိစၥ ဘယ္သူ႔ကို ထိခိုက္ေနလို႔လဲ ….. ျပီးေတာ့ ဆက္ေသးတယ္.. ...။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">လမ္းမၾကီးေပၚမွာ ကားတစီးတေလ မွ မရွိဘူး ခရီးသည္ လည္း တဦးတေလ ေတာင္ မပါေတာ့ တနာရီမိုင္ ၁၀၀ႏႈန္း နဲ႕ကား အျမန္ေမာင္းတာ ဘယ္သူ႕ကို ဘယ္လိုအႏၱာရယ္ ျဖစ္ေစလို႔လဲ ဆရာ လို႕… ျပန္ေျပာေတာ့ ဟုတ္တာ ေပါ့ကြာ ....မင္း.. ဘာကို ဆိုလိုသလဲ ဆိုတာ သိပါတယ္ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလို ေျပာတာ ကို ငါ သေဘာမတူဘူးကြာ ဆိုျပီး ဆရာက ေခါင္း တျငိမ့္္ ၿငိမ္႔ နဲ႕ ျပန္ေျပာပါတယ္..။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ဆရာ့သေဘာ ကို ေျပာရရင္ ဒါဟာ အထီးက်န္ျပီး ျငီးေငြ႕စရာ ေကာင္းတဲ့ လူတေယာက္ရဲ႕ အျမင္ ဘဲ.....၊ အဲဒီလိုသာ ယူဆ ေနရမယ္ဆိုရင္ ဘ၀ဟာ ဘာမွ တန္ဖိုးမရွိ၊ အဓိပၸါယ္ မရွိေတာ့ဘူး...။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">အေမာင္ေက်ာင္းသား ကေတာ့ ရံုးခန္းထဲက ထြက္သြားျပီး ေက်ာင္းစၾကၤန္ေပၚမွာ ေဆးလိပ္ ေသာက္ ေနေလ ရဲ႕ ..... စၾကၤန္လမ္းေပၚမွာ လူသူေလးပါး ရွင္းလင္းေနတယ္ဆိုျပီး ေဆးလိပ္ ေသာက္တယ္ .....၊ ဒါဆိုရင္ မွားယြင္းေနျပီ ဒါဟာ... မဟုတ္ေသးဘူး လံုး၀ကို မဟုတ္တာပါ.....။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္ေတြနဲ႕လည္း သူ ဟာ တစံုတရာ ပတ္သက္ေနတယ္ .....၊ လူေတြအားလံုးဟာ ဆက္စပ္ ပတ္သတ္ေနသလို လူတိုင္းဟာလဲ သူ႔ဘ၀နဲ႕ တစိတ္တပိုင္းစီပါ၀င္ ပတ္သက္ ေနၾက ပါတယ္ ...၊ သူ ေဆးလိပ္ေသာက္လို႕ ခႏၶာကိုယ္ ခၽြတ္ယြင္းတဲ့ အခါ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္အဂၤါ ျဖတ္ေတာက္ ထုတ္ပယ္ ပစ္ရတဲ႔ အခါ သူ႕ရဲ႕ ဆံုးရံႈးမႈ ၊ နာက်င္ခံစားမႈ အားလံုးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တေတြ အားလံုးနဲ႔ သက္ဆိုင္ ေနပါတယ္ ... ၊ ဒီအျဖစ္ဆိုးႀကီးက ထြက္ေျပး လြတ္ေျမာက္ခ်င္္လို႔ မရသလို ဘယ္သူ မွ ေရွာင္တိမ္းလို႔ မရပါဘူး .....။</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">(၂)</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ကိုယ္ အသံုးျပဳတဲ့ ဆပ္ျပာ အနံ႔ေတြကို တျခားသူေတြ က ရႈရိုက္ရမယ္....၊ ျပီးေတာ့ ကိုယ္အသံုးျပဳတဲ့ ကားကေန ထြက္တဲ့ အဆိပ္ေငြ႔ေတြလဲ အမ်ားသူငါေတြ ရႈရိႈက္ေနၾကရတာဘဲ....။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ကိုယ္ရဲ႕ မဂၤလာနံနက္ခင္း အျပံဳးပန္းေလး ေတြဟာ တျခားသူေတြ အတြက္ စိတ္ဓါတ္ေတြ ကို တက္ၾကြေစရင္ ... ၊ ေျမေအာက္ရထားလမ္းမွာ အမ်ားသူငါေတြြ ကို အျပံဳးပန္းမေပး ဘဲ ျပစ္တင္ ညည္းညူသံ ေတြနဲ႔ က်ိန္ဆဲျပီး စိတ္အေႏွာက္ အယွက္ ျဖစ္ေစမယ္ ဆိုရင္္.....၊ လူဆိုတာ တစ္ေယာက္္ ထဲေနတာ မဟုတ္သလို.... တေယာက္ထဲလည္း မေနနိုင္ပါဘူး ဆိုတာ ကို ပိုလို႔ သေဘာေပါက္ရမွာပါ .....။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ရွင္းပါတယ္ဗ်ာ လူတေယာက္ဟာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေကာင္းေအာင္ ထိန္းသိမ္းနိုင္ရမယ္၊ လူအမ်ားရဲ႕ အခြင့္အေရးေတြ၊ ခံစားခ်က္ေတြြကို ခ်ိဳးေဖာက္္ဖ်က္ဆီးဖို႔ အလြဲသံုးစားလုပ္ဖို႔ အခြင့္အေရး ဘယ္သူ႕ မွာမွ မရွိပါဘူး .....၊ ကိုယ္႔ကိုကိုယ္ တန္ဖိုး မရွိေအာင္ လည္း မလုပ္ရ မဖ်က္စီးရပါဘူး....။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">လူတိုင္း ဘာသာတရားကို ကိုးကြယ္ယံုၾကည္ျပီး ဘာသာတရားရဲ႕ အဆံုးအမေတြကို ခံယူ ေနမယ္ဆိုရင္ ...... မျမဲတဲ့သေဘာတရားေတြသာရွိတဲ့ ရုပ္ခႏၶာ နဲ႕ နာမ္ သာလွ်င္ ရွိတယ္ဆိုတာ သိၾက .. နားလည္ ၾကမွာပါ..? လူတိုင္း ဟာ ကိုယ့္ ဘဝ ကိုယ္ မပိုင္ပါဘူး..... ။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">လူသားထဲက လူတေယာက္မွာ မိသားစု မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း စတဲ့ အဖြဲ႔အစည္း အသိုင္းအ၀ိုင္းေတြ ရွိပါတယ္......၊ လူသား တေယာက္အေနနဲ႔ အဖိုးအဖြား မိဘေတြက ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးရတယ္ ခ်စ္ခင္ ၾကရတယ္ ဆရာသမားေတြနဲ႔ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ေတြက ပညာေတြသင္ၾကားျပသ ေပးၾကတယ္....၊ တရားေရး ၀န္ထမ္းေတြ...၊ ျပည္သူ႕ ရဲေဘာ္ေတြ ၊ တပ္မေတာ္သား ေတြက ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ေပးၾက ရတယ္...။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">အနုပညာရွင္ေတြနဲ႔ ကဗ်ာဆရာေတြ၊ စာေရးသူေတြက စိတ္ၾကည္ႏႈးမႈေတြ ျဖစ္ေစဘို႕ ျပံဳးေစ ေပ်ာ္ရႊင္ ေစေအာင္ လုပ္ေပး ၾကတယ္..၊ စိတ္ဓါတ္ ခြန္အားေတြဆံုးရံႈး ေနတဲ့အခါ စကားလံုးေတြနဲ႕ ခြန္အားေတြ ျပန္္လည္ ျပည္႔ဝ ေစေအာင္ ျပဳလုပ္ေပး ခဲ႔ ၾကတယ္...။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ဒါေတြကို ဘယ္သူ မွ မေလးမစား လုပ္လို႕မရပါဘူး ..... ကိုယ္႔ ကို ကိုယ္ မေစာင့္ေရွာက္ဘဲထားရင္ ဂရုမစိုက္ ဘဲေနရင္ စည္းစနစ္ မရွိဘဲ ျဖစ္သလိုၾကံဳသလို္ လုပ္ရင္ စိတ္၀င္စားမႈ မရွိဘူး ဆိုရင္…. အက်ိဳးဆက္ ကေတာ့ လူသားေတြ အားလံုး အတြက္ ဘာမွ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">(၃)</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">သဘာဝ တရားႀကီး ရဲ႕ ႏွစ္ေထာင္ေပါင္း မ်ားစြာ စုေဆာင္းသိုမွီး ရင္းႏွီးျမဳတ္ႏွံ ထားခဲ့တဲ့့ အထဲ မွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေတြ လည္း အမ်ားၾကီး ပါ၀င္ေနမွာပါ.... ။ အဲဒီလို္ အလြန္တရာမွ တန္ဖိုးရွိလွတဲ့ ဘုိးဘြား အေမြအႏွစ္ ေတြကို အနာဂတ္ မ်ိဳးဆက္ ေတြ အတြက္ မည္မည္ရရ ေရေရ ရာရာ မရွိဘဲ အခ်ည္းႏွီး ကုန္ဆံုးေစဖို႔ အခြင့္အလမ္း ဘယ္သူ႕ မွာမွ မရွိပါဘူး။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ဒုတိယ ကမာၻစစ္အတြင္းက အေမရိကန္ စစ္တပ္ က တပ္သား တစ္ေယာက္ဟာ ေၾကာက္စရာ ေကာင္းတဲ့ ေနေလာင္နာ နဲ႔ အေရျပားေတြ ေယာင္ရမ္းတာကို ခံစားရတယ္။ တပ္သားချမာ ကိုယ့္တာ၀န္ ကို မထိန္းသိမ္း နိုင္တဲ႔ အတြက္ အျပစ္ေပးခံ ရတယ္... ။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ လံုး၀ကို ရွင္းပါတယ္ ကိုယ့္ ရဲ႕ တကိုယ္ေရ တကာယ က်န္းမာေရးကို ကိုယ္တိုင္ ကိုယ္က် ေစာင့္ေရွာက္ရမဲ႔ တာဝန္ကို မေက်ျပြန္ တဲ႕ အတြက္ျဖစ္ပါတယ္။ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔လည္း လိုအပ္ပါတယ္ ဒါဟာ အားလံုး အတြက္ အေရးၾကီး ပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ရပ္ထဲ ရြာထဲမွာရွိတဲ့ ဥပေဒေတြဟာ လည္း ဒီရည္ရြယ္ခ်က္ေတြနဲ႔ အတူတူပါဘဲ...။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ ကာကြယ္ေဆး ေတြ ထိုးဖို႕လိုအပ္သလို တျခားသူတပါးေတြကို ထိုးဖို႕ တိုက္တြန္းရမွာပါ... ေရာဂါ ေတြကို ဒီနည္းနဲ႕ မကူးစက္ေအာင္ မျပန္႕ပြားေအာင္ လုပ္ရမွာပါ။ ျပီးေတာ့ ယဥ္ေမာင္းတဲ့ အခါ အသက္အႏၱာရယ္ ကေန လံုျခံဳစိတ္ခ်ရေအာင္ စည္းကမ္း လိုက္နာဖို႔ လိုပါတယ္....၊ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ လမ္းမၾကီးေပၚ မွာ လူသားအားလံုး သြားလာ လႈပ္ရွား ေနၾက ျပီး အားလံုးဟာ လမ္းမၾကီးနဲ႕ သက္္ဆိုင္ ေနလို႔ပါဘဲ.....။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ေရွ႔ေနေဟာင္းတဦးက ကၽြန္ေတာ္ ဒါကိုသိပါတယ္ဗ်ာတဲ့ .... လူသားတစ္ဦးမွာလည္း အခြင့္အေရးရိွ ပါတယ္ ....၊ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မထိခိုက္ဘူးဆိုရင္ သူ႕ရဲ႕လက္သီးကို တစ္ပါးသူရဲ႕ ႏွာဖ်ားေလး အထိ ေ၀ွ႕ရမ္း နိုင္ပါတယ္တဲ႕.... ။</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">(၄)</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">လူငယ္တေယာက္ကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ရူးသြပ္သြားေစတဲ့အထိ စြန္႔စားျပီး မူးယစ္ေစတဲ့ အရာ မ်ားကို သံုးစြဲခံစားခြင့္ ရွိေစသင့္ပါသလား .. မသံုးစြဲ သင္႔ဘူးလို႕ သတ္မွတ္ျပဌာန္းထားဖို႔ ဆိုတာ လိုအပ္ခ်က္ မဟုတ္ဘူးလား.. သူ႕မွာ တျခား လူ႔ အဖြဲ႔စည္း ေတြကို ေပးဆပ္ဖို႔ ဘာမွ မရွိ ေတာ့ဘူးလား……။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ေဒါသတရား လက္ကိုင္ထားျပီး ကိုယ့္ ဆႏၵနဲ႕ကိုုယ္္ ေက်ာင္းထြက္ခ်င္တယ္ဆိုေပမဲ႕.. သူ႔႔ရဲ႕ အနာဂါတ္မွာ မေတာ္ရေသးတဲ့ ဇနီးေလာင္း နဲ႔ သားသမီးေလးမ်ားရဲ႕ဘ၀ေတြ အတြက္… သူ႕အတြက္… လူမႈ႕ျပႆနာေတြ နဲ႕ေငြေၾကးေထာက္ပံ့မႈ ႔ေတြကို ေပးရေတာ႔ မွာ ျဖစ္တဲ႔ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အားလံုး နဲ႕ သူ႕ ရဲ႕ ေဒါသတရား ဟာ သြယ္ဝိုက္ၿပီး သက္ဆိုင္ ေနပါၿပီ…။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">လြန္ခဲ့တဲ့ ၁ဝႏွစ္ ကထဲက အရက္အလြန္အကၽြံ ေသာက္တဲ့ အသက္ ၃၀ နားနီး ကၽြန္ေတာ္သိတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ကို မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ က ခင္ဗ်ား ဒီေလာက္ေသာက္ေနရင္ေတာ့ က်န္းမာေရး ထိခိုက္ေတာ့မွာ ဘဲ ဆိုျပီး ၀ိုင္းေျပာၾက သတိေပးၾကတယ္ .... ။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ဒါေပမယ့္ ဘသားေခ်ာက ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဒုကၡေရာက္တာ မဆီမဆိုင္ဘာျဖစ္လို႕ ၀င္ပါၾကတာလဲ ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ဆိုျပီး ျပန္ေျပာတယ္။ အင္း….အခုေတာ့အသဲေျခာက္ေရာဂါရျပီး အိမ္ေထာင္ရွင္မ ခမ်ာလည္း ကိုယ္စိတ္ႏွစ္ပါး ဒုကၡေရာက္ရျပီ အလုပ္ကလည္း ဆက္မလုပ္နုိင္ေတာ့ ဘဝ ကလည္း မေသခ်ာ မေရရာေတာ့ဘူး...။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေသာက္ေနတဲ့ သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေပါ့ေပါ့ေန ေပါ့ေပါ့စားျပီး ျဖတ္သန္း ေနတုန္းက အိမ္ေထာင္ မက်ေသးဘူး...၊ သူဟာ အဲဒီတုန္းက သာ သူ႕ကိုယ္ သူ ထိမ္းသိမ္း ေစာင္႔ေရွာက္ ခဲ႔ရင္ ... အခု အခ်ိန္မွာ .... လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ က ေတြ႕ဆံု လက္ထပ္ ခဲ႔တဲ႔ ဇနီးသည္ရဲ႕ ဘဝ ဟာလည္း ... တျဖည္းျဖည္းျခင္း ပ်က္စီးေစမွာ မဟုတ္ဘဲ ..... မေမြးဖြားေသးတဲ့ ကေလးငယ္ ေတြလည္း ဒုကၡေရာက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး.....။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ကိုယ့္အလုပ္ ကိုယ္လုပ္ပါ ဆိုျပီး တစ္ကိုယ္ေကာင္းဆန္ဆန္အတၱၾကီးၾကီး နဲ႕ ဆက္လုပ္ေနမွေတာ့ အျပစ္ေျပာ မေနခ်င္ေတာ့ဘူး..... ကုိယ့္ဘ၀နဲ႕ကိုယ္ ေပ်ာ္ေနၾက ... ဒါမွမဟုတ္ ကတိေတြ အထပ္ထပ္ ေပးၿပီး.... တကယ္ လုပ္ေဆာင္ဖို႕ ေရွာင္ၾကဥ္ေနတဲ႔ သူေတြကို ၾကား၀င္ မေႏွာက္ယွက္ မစြက္ဖက္ခ်င္ပါဘူး.... ဆိုၿပီး ဒီအတိုင္း ဘဲ အလိုက္သင္႔ ေနမယ္ ဆိုရင္ ေလာကႀကီး အတြက္ က်ေနာ္ တို႔ ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ေတြ ဟာ တရားပါ႔မလား……။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">လူသားမ်ိဳးႏြယ္ေတြ အတြက္ ဒါကို ေသြးေဆာင္ဖ်ားေယာင္း ျပီး ေကာင္းရာ ေကာင္းက်ဳိး လုပ္ဘို႕ ကို လုပ္ေဆာင္ ရပါမယ္.....။</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">(၅)</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ကၽြန္ေတာ္ တို႕ဘိုးဘြားေတြ လက္ထက္ က စျပီး အရိပ္ရဖို႕ သစ္ပင္ေတြ အမ်ားၾကီးစိုက္ပ်ိဳးခဲ့ၾက တယ္ ....၊ သူတို႕ ကိုယ္တိုင္ စိုက္ပ်ိဳးရတယ္ဆိုေပမယ့္ သူတို႕အတြက္ မဟုတ္တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္ သူတို႕ရဲ႕ မ်ိဳးဆက္သစ္ သားေျမးျမစ္ ေလးေတြ အတြက္ပါ ....၊ ဒါဟာ လူသားဆန္တဲ့ လူသားတိုင္း ရဲ႕ အလုပ္ တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္.....။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);"> တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြယံုၾကည္ထားတာ က ကိုယ္မဟုတ္တာ လုပ္တာကို ဘယ္သူမွ မသိရင္ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးေလ ဆိုျပီး စိတ္အလိုလိုက္ၾကေတာ့ ဒုကၡေရာက္ ၾကရပါတယ္...၊ တစ္ခ်ိဳ႕ လူငယ္ ေတြဟာ လည္း အႏၱာရယ္မ်ား တဲ႔ အမ်ား ဒုကၡေရာက္ေစမယ့္ အလုပ္ေတြ ကို ပိပိရိရိ ေသေသသပ္သပ္ လုပ္နုိင္ၾကတယ္ လို႕ ငယ္ရြယ္တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး အရာရွိက စိတ္မသက္သာစြာနဲ႕ပဲ ေျပာျပပါတယ္....။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ကၽြန္ေတာ္ ရဲ႕ မေကာင္းမႈ႕ ေတြကို ခ်စ္လွစြာေသာ ဇနီးကေလးေတာင္ မသိပါဘူး.... ၊ က်ေနာ္႔ ဇနီးက ဘယ္ေတာ့ မွ လည္း သိမွာမဟုတ္ဘူး.... သံသယ လည္း ရွိမွာ မဟုတ္ပါဘူး ...၊ ဒါေပမယ့္ ဘာေၾကာင့္ဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ မေကာင္းမႈ႕ေတြ ၿပီးဆံုးသြားရင္ေတာ႔ သူ႕ ဘဝ မွာ အမွန္တရား အတြက္ ေနရာ မရွိေတာ့ပါဘူး ေပ်ာက္ဆံုး သြားပါျပီ.... သူ႕ကိုယ္သူလည္း ယံုၾကည္မႈေတြ နည္းသထက္နည္းလာပါျပီ။ သူ႕ ဇနီး အေပၚမွာလည္း ရင္ဆိုင္ဖို႕ အင္အား ေတြ နည္းသထက္ နည္းလာပါျပီ သူ႕ရဲ႕ ကေလးေတြ အေပၚမွာလည္း မ်က္လံုးခ်င္း ေစ့ေစ့ၾကည္႔ဖို႕ ေတာင္ ခက္ခဲလာပါတယ္။ သူ႕ အသံေတြ ပိုျပီးတိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္လာမယ္... အေလးအနက္ မထားသင့္ တဲ့ ဟာေတြ ကိုပါ ပိုအေလးနက္ထားလာျပီး ပုိ လွ်ိဳ႕၀ွက္လာမယ္။ အက်ိဳးဆက္ ကေတာ့ သူ႕ရဲ႕ မိသားစု နဲ႕ တစ္မ်ိဳးလံုး တစ္ေဆြလံုးဟာ သူ႕ေၾကာင္႔ အစြန္းအထင္း ျဖစ္သြားပါျပီ။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">(၆)</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">သိပ္မၾကာေသးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ အလြန္ အင္မတန္ ဥာဏ္ထက္ျမက္ျပီး ေခ်ာေေမာလွပတဲ႕ ေက်ာင္းသူေလး တစ္ေယာက္ က အတန္းမတက္တာ အေတာ္ ၾကာပါျပီ။ မိဘေတြနဲ႕လည္း ရင္းႏွီးျပီးသား ျဖစ္ျပီး သိပ္ကို လွပတဲ႕ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ပါ။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">သူမ မွာလည္း သူ႕လို ငယ္ရြယ္တဲ့ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားၾကီးပါ။ အဲဒီ မိန္းခေလး မွာ အသည္း အသန္ ခဲမွန္ စရာကိစၥတစ္ခု ျဖစ္လာပါတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">သူမ က အိမ္ေထာင္ရွိျပီးသား အမ်ိဳးသားတစ္ဦးနဲ႕ေတြ႕ဖို႕ စတင္ခ်ိန္းဆို ပါတယ္....၊ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္း ေတြကိုလည္း ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္္ အေတြ႕အၾကံဳကိုရွာေဖြဖို႕ အခြင့္အေရးရွိတယ္ မဟုတ္ဘူး လား လို႕ ဂ်စ္တီးဂ်စ္ကန္ နဲ႕ ျပန္ေျပာပါေသးတယ္။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ဘယ္သူ႕ကို ဒုကၡေပးေနလို႕လည္း ဟုတ္တယ္ေနာ္....၊ သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ သူ႕မ မွာ သေႏၶသားေလာင္း ေလး စြဲကပ္ေရာက္ရွိခဲ့ျပီး အဲဒီ သားေလာင္းေလးလည္း ပ်က္ဆီးခဲ့ရတယ္ ျပီးေတာ့ ေကာလိပ္ ကေနလည္း စြန္႕ခြာခဲ့ရပါျပီ .....။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">အခုေတာ့ မေကာင္းမႈေတြ လိပ္ျပာမသန္႕မႈေတြ နဲ႕အတူ အျပစ္မကင္းတဲ့ ေနာင္တ ေတြ တေလွၾကီးနဲ႕ သူမ အိမ္မွာဘဲေန ေနရပါတယ္ ။ သူမက မိဘေတြ ကိုလည္း ရင္မဖြင့္ဘဲနဲ႕ေနတယ္ ....၊ သား... သမီး ေတြ ရဲ႕ မ်က္ႏွာညိဳ အလိုမက် မႈ႕ေတြ ဟာ မိဘ ေတြကို ခံစားရ ေစပါတယ္.. ဒါဟာ အလြန္ ထင္ရွားပါတယ္...။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">သူမ ကိုယ္ သူမ ေတာ့ မွန္တယ္.....၊ တျခားဘယ္သူ႕ကိုမွ မထိခိုက္ဘူးေပါ႔ ....၊ ဒါေၾကာင့္လည္း သူမ ဒီလို လုပ္တာေပါ့။ </span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">သူမရဲ႕ စိတ္အလိုလိုက္ၿပီး ေမွာက္မွားမိ တဲ႕ဒဏ္က သူမ တေယာက္ထဲတင္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး ။</span><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">တေန႕႔မွာ သူမ ဟာ သူမ မသိတဲ့ တစိမ္းအမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ နဲ႕ လက္ထပ္မဂၤလာျပဳပါလိမ့္မယ္....၊ ဒါေပမယ့္ သူမ ရဲ႕ မိတ္ေဆြ အသိုင္းအ၀ိုင္း နဲ႕ သူ႕မ အတြက္ေတာ့ စိတ္ဒုကၡေကာင္းေကာင္း ေရာက္ ေစမွာပါ ....၊</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ဒါဟာ သူမ ရဲ႕ အနာဂါတ္မွာ ဘယ္သူ႕ကို မွ ေကာင္းေကာင္း ေ၀မွ်လို႕ မရတဲ့ လွ်ိဳ႕၀ွက္ တဲ့ အမာရြတ္ တစ္ခုေပါ့ အဲဒီ အမာရြတ္ကလည္း သူ႔မကိုယ္သူမ ခံစားေနရတဲ့ စိတ္ဒဏ္ရာ တစ္ခုျဖစ္ေနမွာပါ .....၊ ေနာက္ဆံုး သားသမီးကေလးေတြ ကို ေတာင္မွ ေၾကာက္ရြံ႕ေနရမယ္...။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">အခုေတာ့ သူမ သိေနျပီ....၊ လူသားေတြရဲ႕ ျပဳမႈေဆာင္ရြက္ရမဲ႔ တစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ တာ၀န္ေတြ ဟာ ဘယ္လိုဘဲ ျဖစ္ျဖစ္ တေန႔ေန႕မွာ တျခားလူသားေတြအေပၚ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ ရွိေစပါတယ္ ဆိုတာ ကိုေပါ႔...။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">(၇)</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">မၾကာေသးခင္က မွ ညစာ စားပြဲေလးတစ္ခု မွာ ညစာ စားေသာက္ေနရင္း တယူသန္ တေဇာက္ကန္း ဧည္႔သည္ တစ္ဦးက အင္အားနည္းအုပ္စု ဥပေဒျပဳ လြတ္ေတာ္ အဖြဲ႕၀င္ အျဖစ္ ေရြးခ်ယ္ခံရမွာ မဟုတ္ ဆိုတဲ့ မွတ္ခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ တို႕ အားလံုး စားေသာက္ေနရင္း နားေထာင္ခဲ့ရတယ္။ အိမ္ရွင္က အေၾကာင္းအရာ ေျပာင္းလဲ ေျပာဖို႕ လွည္႔ပတ္ျပီး စကားလြဲေျပာေပမယ့္ ကိုေရႊဧည္႕သည္ က ဒီ အေၾကာင္းအရာ ေတြကိုဘဲ ထပ္ခါ ထပ္ခါ ေျပာေနပါတယ္...။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">သူရဲ႕ငယ္ရြယ္တဲ့ ကေလးငယ္ ေတြကလည္း သူ႔ အနီးမွာ ရွိေနေလေတာ့ အိမ္ရွင္က သိမ္ေမြ႔စြာနဲ႕ဘဲ ေက်းဇူးျပဳျပီး ကၽြန္ေတာ့ အိမ္မွာ မေျပာပါနဲ႕ဗ်ာလို႕ ထပ္ျပီး ေတာင္းပန္ပါတယ္ ကၽြန္ေတာ္ထင္ တာက ခင္ဗ်ား ရဲ႕ ကုိယ္ပိုင္ အယူအဆ ေတြဟာ ခင္ဗ်ားနဲ႔ဘဲ ဆိုင္ပါတယ္...။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);"> ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား အခု ဒီေနရာမွာ ေျပာတဲ့စကားေတြက ကၽြန္ေတာ့္ စကားေတြျဖစ္လာလိမ့္မယ္ ကၽြန္ေတာ္ ထပ္ေျပာမယ္ ခင္ဗ်ားေျပာတာ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာမတူဘူး ဒါဟာ ေက်နပ္စရာ မေကာင္းတဲ့ ထင္ျမင္ ယူဆခ်က္ ပါ။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">အခု တကယ့္ကို ကၽြန္ေတာ္ ျပန္မေျပာခ်င္ပါဘူး ဒီေနရာမွာ တျခားဧည္႔သည္ေတြ နဲ႕ ကေလးသူငယ္ ေတြ ပါရွိေနတယ္.....၊ သူတို႕က ထင္ေကာင္းထင္နုိင္တယ္ ကၽြန္ေတာ္ျငိမ္ျပီးေနတာဟာ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အေတြးအေခၚ ေတြ အယူအဆ ေတြကို လိုလားတယ္ သေဘာတူတယ္လို႕ထင္မယ္ ....။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ကၽြန္ေတာ္ ဘာကို ဆိုလိုတယ္ ဆိုတာ နားလည္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္ ... ညစာကို ဆက္ျပီး စားေနၾက ေပမယ့္ ဧည္႔သည္ အေပါင္း တိတ္ဆိတ္ျငိမ္သက္သြားပါတယ္ ကိုေရႊဧည္႔သည္ လည္း ေစာေစာ စီးစီး ျပန္သြား ပါတယ္ ။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ကၽြန္ေတာ္ သတိျပဳမိတာကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ ရဲ႕ အေတြးအျမင္ေတြဟာ သူ တစ္ေယာက္ထဲ ရဲ႕ အလုပ္ မဟုတ္ပါဘူး စိတ္အာရံု ခံစားမႈ႕ ေနာက္လိုက္ျပီး ကိုယ္ေျပာခ်င္တာေျပာရင္ တျခားသူေတြအတြက္ အေႏွာက္ အယွက္ ျဖစ္ေစနုိင္ ပါတယ္ ...... ဒါဟာ တကိုယ္ေကာင္းဆန္ တဲ့ အလုပ္ပါ ။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">တကယ္႕ ကို ပါဘဲ လူတစ္ေယာက္ ရဲ႕ ဘ၀မွာ ကိုယ္တိုင္ လုပ္နုိင္တဲ့ ကိုယ္ပိုင္ အခြင့္အေရး ေတြ အမ်ားၾကီးပါ...၊ ကုိယ္ကိုတိုင္ လည္း ထိ္န္းသိမ္း နိုင္ရပါမယ္။ တကယ္လို႕ ဖဲကစားေဖာ္ ကစားဖက္ အခ်င္းခ်င္္း၊ စက္ရံု အလုပ္ရံု စတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ အခ်င္းခ်င္း၊ တံငါ သည္ ဆို တံငါသည္ အခ်င္းခ်င္း စတဲ့ ကိုယ့္ ဘ၀ေလး နဲ႕ ကိုယ္ ၊ ကိုယ့္ကမၻာေလး နဲ႕ကိုယ္ တျခားသူေတြကို မပါ၀င္ မပတ္သက္ ေစဘူး ဆိုရင္ေတာ့ ကိုယ့္ အလုပ္ ကိုယ္ လုပ္ ၀င္မရႈပ္နဲ႕လို႔ ေျပာတာမွန္တာေပါ့.... ။ </span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);">ကုိယ္ က်င္လည္ရာ ဘ၀ေလး က ေန ခဏေလးထြက္သြား ၾကည္႔ပါ.....တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္ စြန္႔လြတ္ခဲ႕တဲ့ ေလာက ကမၻာေလး ထဲကို ျပန္၀င္ၾကည္႕ပါ... ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရရွိ ခဲ႔ တဲ႔ အေတြ႔အၾကံဳ နဲ႕အဲဒီ ေလာကေလး ကို ပိုမိုၿပီး ေကာင္းမြန္ေအာင္ ကူညီႏိုင္မွာ ျဖစ္ပါတယ္.... ။</span><br /><br /><span style="font-family: arial; color: rgb(255, 255, 255);"> ဟိုးေရ႕စ္မန္း (Horace Mann) လမ္းညႊန္ ျပသတာကို ကၽြန္ေတာ္ လက္ခံမွာပါ... ။ “ လူ႕ေလာက ေကာင္းက်ိဳး အတြက္ ဘာမွ မလုပ္ဘဲနဲ႕ ေသသြားရမွာကို ရွက္ပါ တဲ့ “ ဒါဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလံုး အတြက္ ရည္ရြယ္တယ္ မဟုတ္လား။ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-6108774939739087246?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-25539624933970811822010-10-23T17:18:00.005+04:002010-10-23T17:35:28.330+04:00<span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >အဘိဓမၼာေန႕</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" > မဟာ သကၠရာဇ္ ၁၀၉ ခုႏွစ္ ၀ါဆုိလျပည့္ေန႕တြင္ သုံးလူ႕ထြတ္တင္ဘုရားရွင္ သည္ သႏၲဳတိ မယ္ေတာ္မိ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >နတ္သားအား အဘိဓမၼာ တရားေတာ္ကုိ ေဟာၾကားျခင္းျဖင့္ ေက်းဇူးဆပ္ရန္ တာ၀တိ ํသာနတ္ျပည္သုိ႕ ႂကြခ်ီေတာ္မူသည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ တာ၀တိ ํํသာနတ္ျပည္၌ သတၲမ၀ါကပ္ေတာ္မူ၍ မယ္ေတာ္မိနတ္သား အမွဴးျပဳေသာ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >စၾကာ၀ဠာတုိက္မ်ားစြာမွ လာေရာက္ၾကေသာ နတ္ျဗဟၼာ အေပါင္းတုိ႕အား ၀ါတြင္းသုံးလပါတ္လုံး ေန႕ညမစဲ ကုသလာဓမၼာ ၊ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >အကုသလာဓမၼာ ၊ အဗ်ာကတာဓမၼာ အစရွိေသာ အဘိဓမၼာ တရားေတာ္ျမတ္အား ေဟာၾကားေတာ္ မူခဲ့ပါသည္။ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >တရားေဟာေတာ္မူစဥ္ နတ္ျပည္၌ မိမိႏွင့္ ထပ္တူထပ္မွ် တူညီေသာ ကုိယ္ပြား ရုပ္ပြားေတာ္ ဖန္ဆင္း၍ ဤမွ် </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >အတုိင္းအတာရွိေသာ တရားေတာ္ကုိပါ မိမိ ကုိယ္စားေဟာၾကားေစဟု အဓိဌာန္ျပဳကာ လူ႕ျပည္စႏၵကူးနံ႕သာေတာသုိ႕ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ၾကြေရာက္ေတာ္မူ၍ ေဟာၾကားေတာ္ မူျပီးေသာ အဘိဓမၼာ တရားေတာ္ မ်ားကုိ အက်ဥ္းခ်ဳပ္ကာ ရွင္သာရိ ပုတၲရာအား </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ေဟာၾကားေတာ္မူသည္။ ထုိတရားေတာ္ မ်ားကုိပင္ ရွင္သာရိပုတၱရာမထရ္က မိမိ၏ တပည့္ ရဟန္းငါးရာကုိ အက်ဥ္းအက်ယ္ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ျပန္လည္ ေဟာၾကားခဲ့သည္။ အဘိဓမၼာ တရားေတာ္ ေဟာၾကားျခင္းသည္ ထုိႏွစ္ သီတင္းကၽြတ္လျပည့္ေန႕တြင္ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ျပီးဆုံးျခင္းသုိ႕ ေရာက္ရွိသည္။ ထုိေန႕ကုိပင္ အဘိဓမၼာ အခါေတာ္ေန႕ဟု ေခၚတြင္ပါသည္။</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" > ဗုဒၶအဘိဓမၼာ သည္ ေလာက သုံးပါးႏွင့္ နိဗၺာန္သုိ႕ေရာက္ေၾကာင္းတရားမ်ားကုိ တကယ္အစစ္အမွန္ရွိသည့္ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >မရမတၲတရား (၄) ပါး တုိ႕ျဖင့္ ခြဲျခမ္း စိတ္ျဖာ ေဟာၾကားထားေသာ တရားေတာ္ ျဖစ္၏။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ပိဋကတ္သုံးပုံ ( ဓမၼကၡႏၶာ ၈၄၀၀၀)----------></span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" > <span style="font-weight: bold;">သုတၱန္ပိဋကတ္</span></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(သတၱ၀ါတုိ႕၏ အသိဉာဏ္ႏွင့္</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ေလွ်ာ္ညီေသာ ေ၀ါဟာရမ်ားကို</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >္</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >အမ်ားဆုံးသုံး ေဟာထားသည္႔</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" > </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ေ၀ါဟာရေဒသနာ) </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" > </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(ဓမၼကၡႏၶာ ၂၁၀၀၀)</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" ><br /> </span><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-weight: bold;font-family:arial;" >၀ိနယပိဋက</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" ><span style="font-weight: bold;">တ</span>္(တပည့္သာ၀ကမ်ားလုိက္နာရန္</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ဓမၼအာဏာကုိအမ်ားဆုံးသုံးကာ</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ဗုဒၶပညတ္ေတာ္မူခဲ့ေသာ</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >အာဏာေဒသနာ (၀ိနည္း)) </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(ဓမၼကၡႏၶာ ၂၁၀၀၀)<br /></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" > <span style="font-weight: bold;">အဘိဓမၼာပိဋက</span></span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" ><span style="font-weight: bold;">တ</span>္ (မေဖာက္မျပန္မွန္ကန္ေသာ </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >သေဘာတရားမ်ား / အရွိတ</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ရား / အမွန္တရားကုိ </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >အၾကြင္းမရွိ ျပည့္စုံစြာ ေဟာ</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ထားသည့္ ပရမတၱ ေဒသနာ</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ေတာ္) </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(ဓမၼကၡႏၶာ ၄၂၀၀၀)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" > အဘိဓမၼာ ပိဋကတ္သည္ အၿခား ပိဋကတ္မ်ားထက္ </span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(၁) ဓမၼကၡႏၶာ အေရအတြက္ ပုိမ်ားျခင္း၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(၂) ေဟာၾကားေသာ နည္းအေရအတြက္ ပုိမ်ားျခင္း၊</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(၃) သာလြန္ထူးဆန္းသည့္ တရားေတာ္ျဖစ္ျခင္းတုိ႕ေၾကာင့္ (အဘိ=သာလြန္ထူးဆန္းေသာ ၊ ဓမၼာ =တရားေတာ္) ဟု </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >အမည္တြင္၏။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ပရမတ္ ႏွင့္ ပညတ္</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" > ပရမတၲ = မရမ + အတၳ = ျမတ္ေသာ + အနက္သေဘာ</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >မေဖာက္မျပန္ တည့္မတ္မွန္ကန္သျဖင့္ ျမတ္သည္ဟုေခၚဆုိထုိက္သာ အမွန္တကယ္ရွိသည့္ သဘာ၀တရားမ်ားကုိ ပရမတၲ </span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(၀ါ) ပရမတ္ ဟုေခၚ၏။ ပရမတ္သည္ ၪာဏ္ျဖင့္ ခြဲျခမ္း စိစစ္လွ်င္ ေဖာက္ျပန္ေပ်ာက္ကြယ္ျခင္းမရွိဘဲ အျမဲ မွန္ကုန္ျမဲျမံေန၏။</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" > ပညတ္သည္ လူတုိ႕သည္ ေခၚေ၀ၚထားေသာေ၀ါဟာရမ်ားျဖစ္ကာ အမွန္ရွိသည္ဟု ထင္ရေသာ္လည္း </span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ၪာဏ္မ်က္စိျဖင့္ ခြဲျခမ္းစိစစ္လွ်င္ေပ်ာက္ကြယ္သြား၏။ (ဥပမာ - လူ ၊ ေခြး ၊ ေက်ာငး္ ၊ အိမ္ ၊ ေမာ္ေတာ္ကား စသည့္ </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >အမည္ေ၀ါဟာရမ်ား)</span><br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ပရမတၲ (၄) ပါး</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >စိတ္ ေစတသိက္ ရုပ္ နိဗၺာန္</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(၁) (၅၂) (၂ဂ) (၁)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >စိတ္ = အာရုံကုိ သိတတ္ေသာ တရား</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ေစတသိက္ = စိတ္၌ မွီတြယ္၍ စိတ္ကုိ ျခယ္လွယ္ေသာ သဘာ၀တရား</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ရုပ္ = အပူအေအးစေသာဆန္႕က်င္ဘက္အေၾကာင္းအရာမ်ားေၾကာင့္ ေဖာက္ျပန္တတ္သည့္သေဘာတရား</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >နိဗၺာန္ = ဒုကၡခပ္သိမ္းကင္းျငိမ္းရာ ခ်မ္းသာအစစ္အမွန္တရား</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >စိတ္ + ေစတသိက္= နာမ္ = အာရုံသုိ႕ ကုိင္းညႊတ္ျပီး အာရုံသုိ႕ သိတတ္ျခင္း</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" > လူႏွင့္ သတၱ၀ါတုိ႕သည္ နာမ္ ရုပ္ အစုမ်ားသာျဖစ္ၾကျခင္း နိဗၺာန္၌ နာမ္ရုပ္ မရွိေခ်။ နာမ္ ရုပ္မရွိသျဖင့္ ထာ၀ရ </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ခ်မ္းသာ၏။ ဤသုိ႕ေသာ အဘိဓမၼာ တရားေတာ္ (၇) က်မ္းရွိ၏။</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(၁) ဓမၼသဂၤဏီ ( ဓမၼ အားလုံးကုိစုေဆာင္း ထားေသာ က်မ္း) </span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(၂) ၀ိဘင္ ( ေ၀ဖန္ဆန္းစစ္ျခင္း)</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(၃) ကထာ (အမွား၊ အယူမွားမ်ားကုိ ေျဖရွင္းျခင္း)</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(၄) ပုဂၢလပညာ (ပုဂၢိဳလ္ႏွင့္တြဲ၍ တုိက္ဆုိင္ စစ္ေဆးၾကည့္ျခင္း)</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(၅) ဓာတုကထာ (ဓါတ္သေဘာအားခြဲျခမ္းျခင္း)</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(၆) ရမိုက္ (ျပန္လည္စုစည္း၊ တြဲတရား / အစုံ) </span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(၇) ပ႒ာန္း (အေၾကာင္းအက်ဳိး ဆက္သြယ္ျခင္း ၊ သေဘာတရား ျပသျခင္း)</span><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" > ဘ၀အေၾကာင္း ၊ ေလာက အေၾကာင္း တုိ႕ကုိ အမွန္တကယ္ ရွိသည့္ ပရမတၱတရားတုိ႔ျဖင့္</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ရွင္းလင္းေဖာ္ျပ ထားေသာ ဗုဒၶအဘိဓမၼာသည္ အဖိုးအတန္ဆုံး ဘ၀ပညာျဖစ္ပါသည္။ မွန္ကန္ေသာ ဘ၀အျမင္ႏွင့္ ေလာက</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >အျမင္တုိ႕ကုိ ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ဖြင့္ဆုိထားေသာေၾကာင့္ လူတို႕အား ခ်မ္းသာေစကာ ဗုဒၶအဘိဓမၼာအား သိနားလည္၍ </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ဗုဒၶ၏ သဗၺညဳတ ၪာဏ္ေတာ္ကုိ သံသယကင္းရွင္းစြာျဖင့္ ျမတ္ႏုိးပူေဇာ္ႏုိင္ပါျပီ။</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" > ေလာကၾကီးကိုလြမ္းမုိးၿခယ္လွယ္ေနၾကေသာ၊ စိတ္ေစတသိက္တို႔ဧ။္ သေဘာသဘာ၀မ်ားကို မၿခြင္းမခ်န္ </span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >မွန္ကန္ၿပည္႔စံုစြာ၊ ေဟာၾကားထားသည္႕ ဗုဒၶအဘိဓမၼာသည္ လူတိုင္းအတြက္ မွန္ကန္တည္႔မတ္ေသာ၊ ဘ၀ဒသန</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >(Life Philosophy) ၿဖစ္ေပဧ။္။ </span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" > လူတို႔အားဆိုးသြမ္းယုတ္ညံ႕ဆင္းရဲေစတတ္သည္႔ အကုသိုလ္ေစတသိက္မ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ လူတို႔ဧ။္ဘ</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >၀ကိုၿမင္႔ၿမတ္တင္႔တယ္ခ်မ္းသာေစတတ္သည္႔ ေသာဘဏေစတသိက္မ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ ေကာင္းၿမတ္သည္႕</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >လုပ္ငန္းမ်ား၌ ေအာင္ပန္းဆင္ေစတတ္ေသာ ဗလအင္အားႏွင္႔ အဓိပတိတရားမ်ားကိုလည္းေကာင္း၊ ၀ဋ္ဆင္းရဲတြင္း</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >မွလြတ္ေၿမာက္ေစၿပီး၊အခ်မ္းသာဆံုးသႏၱိသုခကိုရရွိေစတတ္ေသာက်င္႔စဥ္အမွန္တရားကို လည္းေကာင္း၊ဗုဒၶအဘိဓမၼာ</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ကတိတိက်က်ညြန္ၿပထားပါသည္။ယေန႔ေလာကသိပၸံပညာရပ္မ်ားအရွိန္အဟုန္ တိုးတက္ေနေသာ ေခတ္ၾကီးတြင္ </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >တိုးတက္လ်က္ရွိေသာ သိပၸံပညာႏွင္႔ တစ္ကမၻာလံုးမွအသိ အမွတ္ၿပဳထားေသာ ကမၻာလံုးဆိုင္ရာဒသနိကႏွင္႔ </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >အေတြးအေခၚဘာသာရပ္(Global Science and Global Philosophy) မ်ားဧ။္ (Main or Center Problem) </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >အဓိကၿပသနာရပ္ၿဖစ္ေသာ အရွိတရားႏွင္႔အမွန္တရားတည္း ဟူေသာ သေဘာသဘာ၀အား အဘိဓမၼာတရားက</span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ေၿဖရွင္းညြန္ၿပထားခဲ႔ပါဧ။္။</span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" > အဘိဓမၼာတရားအား ဥာဏ္ၿဖင္႔ ဟုတ္တိုင္းမွန္စြာ နားလည္လာပါက (စာသေဘာတရား သို႔မဟုတ္ </span><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >သုတပညာၿဖင္႔ေသခ်ာစြာနားလည္မိပါက) ခႏၶာကုိယ္ထဲ ငါ ဟု စြဲမွတ္ယူအပ္သည့္ အသက္ေကာင္ ၊ ၀ိၪာဥ္ေကာင္ ၊ </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >လိပ္ျပာေကာင္ တုိ႕ မရွိေၾကာင္း ကုိ ဘြင္းဘြင္းၾကီး သိျမင္သြားပါလိမ့္မည္။ ယင္းကဲ႕သုိ႕ ငါစြဲ ဟူသည့္ သကၠာယ ဒိဠိ ႏွင့္ </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ရတနာသုံးပါးအေပၚတြင္ ယုံမွား သံသယ ျဖစ္မႈတည္း ဟူေသာ ၀ိစိကိစာၦ တုိ႕ကင္းပေလာက္ေအာင္ </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >အျမင္ၾကည္လင္လာသည့္အခါ စူဠေသာတာပန္(ေသာတာပန္အငယ္စား) အျဖစ္သုိ႕ေရာက္ရွိျပီး ေနာက္ဘ၀အတြက္ </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >အပါယ္တံခါးပိတ္ေလျပီ။ ဘ၀အျမင္မွန္တည္းဟူေသာ အဘိဓမၼာ မ်ဳိးေစ့သည္ လူခ်မ္းသာႏွင့္ သႏၱိသုခ ဟူသည့္ ထာ၀ရ </span><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ခ်မ္းသာတို႕ ရွင္သန္ေပါက္ဖြားလာေအာင္ ဧကန္အက်ဳိးေဆာင္ေပးမည္ျဖစ္ေပသတည္း။</span><br /><br /><br /><span style="color: rgb(255, 255, 255);font-family:arial;" >ေမတၲာမြန္ျဖင့္</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-2553962493397081182?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-53905542153335643692010-10-18T01:20:00.006+04:002010-10-18T02:12:58.732+04:00<ul><li><span style="font-family:courier new;">ကၽြန္ေတာ္ ငယ္ငယ္ ကတိမ္ေတြကိုေငးၿပီး အေတြးစိတ္ကူးနဲ႔ၾကည္ႏူးခဲ႔ဖူးတယ္။ </span></li><li><span style="font-family:courier new;">အာကာဆိုတဲ႔ေကာင္းကင္ကိုၾကည္႔ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ခြန္အားေတြေမြးခဲ႔ဖူးတယ္။</span></li><li><span style="font-family:courier new;">အခုအခ်ိန္မွာေတာ႔ စိတ္ညစ္ရင္ တိမ္ကိုၾကည္႔တယ္..ေပါ႔ပါးေအာင္လို႕။</span></li><li><span style="font-family:courier new;">ရႈပ္ေထြးရင္ေကာင္းကင္ကိုၾကည္႔တယ္……ေအးခ်မ္းေအာင္လို႔။</span></li><li><span style="font-family:courier new;">တိမ္..အာကာ….ကကၽြန္ေတာ္႔ကိုေပါ႔ပါးၾကည္လင္ေစၿပီး တည္ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေအာင္ဖန္တီးေပးတယ္ ..ကၽြန္ေတာ္လိုပဲလူအားလံုးကိုေအးခ်မ္းေစခ်င္တယ္..</span></li><li><span style="font-family:courier new;"> တစ္ခုေတာ႔ရွိတယ္ေပါ႔…..တစ္ခါတစ္ေလ…တိမ္ဟာေမွာင္တတ္သလို..အာကာဟာလည္းမိုက္္တတ္ တယ္ဗ်ာ….</span></li><li><span style="font-family:courier new;"> ဘယ္လိုပဲေမွာင္ေမွာင္ဘယ္လိုပဲမိုက္မိုက္တိမ္နဲ႔အာကာဟာအၿမဲတြဲလ်က္ေပါ႔…ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြလည္း တိမ္အာကာလိုအခိုက္အတန္႔ေမွာင္တတ္ေပမယ္႔ ပင္ကိုအၿဖဴဓာတ္ေလးကေတာ႔ ကိုယ္နဲ႔မကြာ ဒြန္တြဲေနမွာပါ…<br /></span></li></ul><span style="font-family:courier new;"><span style="font-weight: bold;">ကၽြန္ေတာ္သိတဲ႔တိမ္</span><br /></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:courier new;">ငယ္ငယ္ကေက်ာင္းသြားရင္အေမ႔စက္ဘီးေနာက္ကလိုက္စီးရင္းကၽြန္ေတာ္မသိတဲ႔ေမးခြန္းေတြအၿမဲေမးတတ္ ခဲ႔တဲ႔ကၽြန္ေတာ္ဟာ</span><span style="font-family:courier new;">တစ္ေန႔ကၽြန္ေတာ္႔အတြက္အေရးပါတဲ႔ေမးခြန္းတစ္ခုအမွတ္မထင္ေမးၿဖစ္ခဲ႔တယ္….အေမ ..တိမ္ေတြဟာ</span><span style="font-family:courier new;">ဘာေၾကာင္႔ၿဖဴၿပီး…ဘာေၾကာင္႔ေရြ႕ေနတာလဲ……ၿပီးေတာ႔ဘယ္ေတာ႔မွၿငိမ္ၿငိမ္လဲမေနဘူးေနာ္ ..လွလဲအရမ္းလွတာ</span><span style="font-family:courier new;">ပဲလို႔ေၿပာခဲ႔ဖူးတယ္။အေမၿပန္ေၿဖခဲ႔ဖူးတဲ႔စကားေလးေတြကအရမ္းပညာသားပါသလိုို လွပၿပီးအရမ္းလည္းရိုးရွင္းတယ္…….သားတဲ႔……တိမ္ဟာေသးငယ္ၿပီးပံုမွန္ၾကည္႔ရင္ေတာ႔ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး…. ဒါေပမယ္႔အေတြးမ်က္လံုးဥာဏ္အသိနဲ႔</span><span style="font-family:courier new;">ၾကည္႔ရင္ေတာ႔တိမ္ဟာေပါ႔ပါးသေယာင္နဲ႔နက္ရႈိင္းတယ္။သူ႔မွာစည္း လံုးမႈခိုင္မာမႈေအးခ်မ္းမႈေတြအမ်ားၾကီးရွိတယ္….</span><span style="font-family:courier new;">ေပါ႔ပါးၾကည္လင္ၿပီး လြတ္လပ္ တဲ႔ သေဘာေတြ၊ ႏူးညံ႔သိမ္ေမြ႕မႈဟန္နဲ႔ၾကံ႕ခိုင္မႈေတြအၿပည္႔ရွိတယ္။ဒါေၾကာင္႔သားလည္း</span><span style="font-family:courier new;">တိမ္လိုက်င္႔ၿပီးအာကာဆိုတဲ႔ေကာင္းကင္ ္လိုေနႏိုင္ေအာင္ၾကိဳး စားလို႔အေမကေၿပာခဲ႔တယ္။</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;font-family:courier new;" ></span></div><span style="font-family:courier new;"><span style="font-weight: bold;">အာကာ</span><br />အေမက အာကာလိုက်င္႔ လို႔ေၿပာေတာ႔……ကၽြန္ေတာ္ကအာကာဆိုတာ ဘာလဲလို႔ ထပ္ေမးခဲ႔ ၿပန္တယ္… အာကာဆိုတာလူသားေတြအားလံုးရဲ႕ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္တဲ႔ ဗ်ာ။ အာကာ က အဆံုးအစမရွိတဲ႔ ဒီေလာကၾကီး ကို လႊမ္းမိုးထား တယ္… သူ႔ ရဲ႕ေလာင္းရိပ္ေအာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ လႈပ္ရွားေနၾကတယ္…ရုန္းကန္ေန ၾကတယ္၊ ေအာင္ၿမင္မႈ ေတြဆုပ္ကိုင္ထား ႏိုင္ၾကတယ္။ဆံုးရႈံးမႈေတြကိုၾကံ႕ၾကံ႕ခံၾကရင္းအာကာကိုေမာ႔ ၾကည္႔ ၿပီး ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြထားႏိုင္ၾကတယ္…အာကာကေတာ႔သူ႔ရဲ႕ေအာက္မွာေနမင္းၾကီးဘယ္ေလာက္ပူၿပင္းပါေစ၊ မိ္ုးေတြဘယ္ေလာက္ အံု႔မႈိင္းေနပါေစ အားလံုးၿပီးဆံုးသြားရင္ေတာ႔အာကာကပံုမွန္ၾကည္လင္ဆဲပဲ….အာ ကာမွာေလာက သဘာ၀တရားရဲ႕ လွည္႔ပတ္ မႈေတြဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား သူ႔ ရဲ႕ပင္ကိုၾကံ့ခိုင္မႈေတြက မေပ်ာက္ပ်က္သြားဘူး….ထိုစဥ္ကကၽြန္ေတာ္ အာကာကိုၾကည္႔လို႔ သေဘာက်ခဲ႕ဘူးတယ္… မာယာေတြ၊ ပရိယာယ္ ေတြ ေအာက္ကေလးစားဖြယ္ရာ သူရဲေကာင္းၾကီးအၿဖစ္နဲ႔ေပါ႔ဗ်ာ..<br /><span style="font-weight: bold;">(၆) ႏွစ္အရြယ္ကၽြန္ေတာ္႔အိမ္မက္</span><br />မူလတန္းမွာလက္သမားေလးေမာင္နီကို ကၽြန္ေတာ္သင္ခဲ႕ရစဥ္က အာကာေကာင္းကင္မွာ ပ်ံသန္းမယ္႔ ေလယာဥ္ပိုင္းေလာ႔ၿဖစ္ခ်င္ခဲ႔မိတယ္။ အပင္ေပၚခဏခဏတက္ၿပီး ၿပန္ၿပန္ခုန္ခ်ရတဲ႔ ကစားနည္းဆိုကၽြန္ေတာ္႔ အသည္းစြဲပါပဲ ။ စာက်က္ရင္ သစ္ပင္အၿမင္႔ေပၚတက္က်က္လို႔ေလတိုက္လို႔ သစ္ကိုင္းလႈပ္တဲ႔ အရသာကို ႏွစ္ၿခဳိက္ခဲ႔မိတာလည္းမေမ႔ႏိုင္စရာပါ။ဒီလိုနဲ႔ေႏြေက်ာင္းပိတ္ေတာ႔အဖြားတို႔ရွိတဲ႔ရြာကုိအလည္တစ္ေခါက္ေရာက္ ၿဖစ္တယ္။ရြာရဲ႕နာမည္ကၿမန္မာ႔သမိုင္းမွာထင္ရွားခဲ႔တဲ႔ေကာင္းတံုဆိုတဲ႔ရြာေလးပါပဲ….။ရြာေလးဟာဧရာ၀တီၿမစ္ ဒုတိယၿမစ္က်ဥ္းရဲ႕အထက္နားၿမစ္ကမ္းေဘးမွာတည္ရွိပါတယ္….။လည္လို႔ပတ္လို႔တစ္ပတ္ေလာက္အရွိမွာ ေသာင္းက်န္းသူေတြရြာထဲ၀င္ပစ္ၾကတာ တစ္ရြာလံုးနီးပါး ဒဏ္ရာေတြ ရၾကတယ္ဗ်ာ..ကၽြန္ေတာ္႔ အကို၊ အေဒၚ၊ နဲ႔ ညီေလး တို႔လဲက်ည္ဆန္ထိလို႔ ၿမိဳ႔ေဆးရံုကိုပို႔လိုက္ရတယ္။ကၽြန္ေတာ္လည္းက ေလးဆိုေတာ႔ ေဆးရံုကိုအၿမဲလိုလုိ လူၾကီးေတြနဲ႔လုိက<br />သြားၿဖစ္ပါတယ္။ အဲံဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ဒုတိယအိိမ္မက္အၿဖစ္ ဂ်ဴတီကုတ္အၿဖဴေရာင္နဲ႔ဆရာ၀န္ေလး ေတြကိုၿမင္ရေတာ႔ ၿမင္႔ၿမတ္တဲ႔ဆရာ၀န္ကယ္တင္ရွင္ၾကီးအၿဖစ္ေမွ်ာ္လင္႔မိခဲ႔ၿပန္တယ္….ေကာင္းကင္မွာ ပ်ံသန္း မယ္႔ေလယာဥ္ဆိုတာကို ေမ႔သလိုၿဖစ္သြားခဲ႔ပါ တယ္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">အေရာင္စံုနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္</span><br />ဒီလိုနဲ႔ပတ္၀န္းက်င္ရဲ႕ကာလာေတြအေရာင္ေတြၾကားမွာၾကီးၿပင္းရင္းစာေရးဆရာ၊အင္ဂ်င္နီယာ၊<br />စီးပြားေရးပညာရွင္၊ေက်ာင္းဆရာ၊ရွင္ရဟန္းနဲ႔စစ္ဗိုလ္ဆိုတာေတြကကၽြန္ေတာ္႔ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္သက္တန္႔ေတြ<br />ြၿဖစ္ခဲ႔ဘူးပါတယ္။စာေတြအမ်ားၾကီးဖတ္ၿပီးေလာကၾကီးကိုယထာဘူတၾကည္႔သလုိနဲ႔ သေရာ္ခဲ႕မိတာေတြ လည္းၿဖစ္ပ်က္လို႔ေနခဲ႔ပါသည္။ ရဲရင္႔ၿခင္း၊ ေၾကာက္ရြ႕ံၿခင္း၊ ေအာင္ၿမင္ၿခင္း၊ ရႈံးနိမ္႔ၿခင္း၊ ေပ်ာ္ရြင္ၿခင္း၊၀မ္းနည္းၿခင္းကစလို႔ခ်စ္ၿခင္း၊မုန္းၿခင္းအစြန္းႏွစ္ပါးကုိဖက္တြယ္ေပ်ာ္ေမြ႔ရင္းေရာင္စံုေတြၾကား မွာရွင္သန္ေနခဲ႔မိတာယေန႔တိုင္ပင္..။မပီၿပင္တဲ႔အိမ္မက္ေတြၾကားလမ္းေလွ်ာက္ရင္းလက္ေတြ႔တစ္ခုကို တည္ေထာင္မိလ်က္သားၿဖစ္ေနပါတယ္။က်င္လည္ပတ္သက္ေနတဲ႔လက္ေတြ႕ဆိုတာၾကီးကို<br />ဆန္းဆစ္မိသည္႔ခဏမွာေတာ႔ကုိယ္႕ကိုယ္ကိုမမွတ္မိႏိုင္ေတာ႔တဲ႔ေဆးေရာင္စံုပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ၿဖစ္မွန္းမ သိၿဖစ္ေနခဲ႔မိေပၿပီ။….<br /><br /><span style="font-weight: bold;">စုတ္ခ်က္ၾကမ္းႏွင္႔ခဲဖ်က္</span><br />မိမိရဲ႕အလုပ္ဟူေသာ စုတ္တံခ်က္မ်ားေအာက္မွာ ဘ၀ဆိုေသာပန္းခ်ီကားၾကီးကို ပံုေဖာ္အသက္သြင္းရင္ ပံုစံတစ္ခုေအာက္သို႔စနစ္တက်အသက္သြင္းမိေနတတ္ပါသည္…။တခါတရံေရးဆြဲေနမိေသာစုတ္တံခ်က္မ်ား ေအာက္မွပင္ကိုအၿဖဴေရာင္ပိတ္ကားစေလးမ်ားအားေပ်ာ္ရြင္စြာအေရာင္ဆိုးလုိက္..လူးလြန္႔မိလုိက္ၿဖင္႔ပင္. .စုတ္ခ်က္ၾကမ္းႏွင္႔ေရးဆြဲမိေသာပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ၿဖစ္မွန္းမသိၿဖစ္ေနရွာေတာ႔သည္။..နီးလြန္းလ်င္မၿမင္ ္ေ၀းလြန္းေသာ္၀ါးဆိုသလုိပင္အနီးအေ၀းအတုိင္းအဆမွားၿဖင္႔စခန္းသြားလာခဲ႔သည္မွာၿဖတ္သန္းလာေသာ အရြယ္အခ်ိန္ကာလတစ္ခုေရာက္မွသာလ်င္ကၽြန္ေတာ္႔ပန္းခ်ီကားအၿမင္မွားေနမွန္းသိရွိခဲ႔မိဧ။္။အသိတည္း ဟူေသာပဲ႕ကိုင္ရွင္ကခုမွခဲဖ်က္ရွာေကာင္းတုန္းပင္..။ဖ်က္လိုက္ၿပင္လုိက္မွပင္ကာလာအေ၇ာင္စံုသံုးသည္႔ စုတ္တံခ်က္မ်ားက ပိုပိုသံုးေနမိသည္လားဟူ၍ပိတ္ၿဖဴစ က စကားဆိုေနတတ္ၿပန္သည္။<br /><br /><span style="font-weight: bold;">စိတ္ႏွင္႔အသိ</span><br />တိမ္ႏွင္႔ အာကာကဲ႔သို႔ ကၽြန္ေတာ႔္စိတ္ႏွင္႔ အသိမွာ တြဲလ်က္ရွိမေနတတ္သည္မွာ အေတာ္ၾကာခဲ႔ေပမည္….။စိတ္ကအားအင္ႏွင္႔ေရြ႕လ်ားေသာတစ္ခဏ၊အသိဥာဏ္ၿဖင္႔ၿပန္လည္ထိန္းညွိရ သည္မွာပင္ပန္းလြန္းလွပါဧ။္။..ကၽြန္ေတာ္ေလးစားအားက်မိေသာအစ္ကုိတစ္ဦးမွတစ္ခါတစ္ခါစိတ္ကိုၾကည္႔ ေနတာမ်ားရင္လည္းအသိေတြလြတ္သြားတတ္တဲ႔….မွန္ေပဧ။္။အသိကုိေရွ႔တန္းတင္လြန္းရင္လည္းအစြန္းမလြတ္္ ဟုေၿပာပါသည္..။ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္၀ယ္မၾကာမၾကာၿဖစ္တတ္ေသာသေဘာပင္..။ရည္မွန္းခ်က္ၾကီးလြန္းေသာ၊ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္ေတြမ်ားလြန္းေသာမၿပည္႔စံုအဆင္မေၿပသည္႕တစ္ခဏ၌ေအာင္ၿမင္မႈႏွင႔္အတူေအာင္ၿမင္ၿခင္းဟူ ူေသာစိတ္ဓာတ္တရားတို႔အားေၿမၿမဳပ္ပစ္ခ်င္ခဲ႔မိသည႔္အသိမွာအၾကိမ္ၾကိမ္ဆိုသလိုေအာင္ၿမင္မႈဟူေသာေရခ်ဴိ ကိုတရႈိက္မက္မက္ေသာက္ခ်င္ခဲ႔ေသာစိတ္ဓာတ္အရသာကလည္းအဖန္ဖန္ဟုဆိုရေပမည္။သတ္မွတ္ခ်က္တည္း ဟူေသာအခ်ိန္ကာလတစ္ခုအတြင္းပညာႏွင္႔ပတ္သက္ေသာသင္ခန္းစာတစ္ခ်ိဳ႕ကကၽြန္ေတာ္႔အားေသခ်ာသည္ ကေအာက္သို႔ဆြဲမခ်သြားခဲ႔ပါ။ဂုဏ္မာနႏွင္႔သိကၡာတည္းဟူေသာသင္ခန္းစာအခ်ိဳ႕ကလည္းအခ်ိန္ကာလတစ္ခု အတြင္းဇီးရိုး(သုည)ေအာက္သို႔ေတာ႔မေရာက္သည္၏မွာေသခ်ာေပသည္….။ႏွလံုးသားႏွင္႔ပတ္သက္၍မူကား ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္ႏႈိက္ကိုကမေ၀ခြဲႏိုင္ေပ။ဖန္တီးလာေသာကံၾကမၼာႏွင္႔အ ေၾကာင္းတရားတို႔တိုက္ ဆိုင္လာေသာခဏ တြင္မူကား ေရာေထြးယွက္သြယ္မႈအမွ်င္တန္းမ်ားက ကၽြန္ေတာ္႔စိတ္အဟုန္ အားၾကီးစြာေသာ ေၿပာင္းလဲမႈကိုၿဖစ္ေပၚေစေလသည္…။<br /><br />မၿပတ္သားၿခင္းႏွင္႔အတူအမွတ္မွားၿခင္းမ်ားကလည္း၀င္၀င္လာတတ္ေပရာနာက်င္ေသာစိတ္ႏွလံုးမွအေရာင္ ္ၿပန္ၿပီး ရြင္ၿပံဳးၿပရသည္ကအၾကိမ္ၾကိမ္ပင္။ၿပသနာအခ်ိဳ႕ႏွင္႔ အတူ ႏွလံုးသားမွ စစ္ခင္းေၿဖရွင္းရဖန္မ်ား လာေသာအခါစုတ္ခ်က္ၾကမ္းေသာပန္းခ်ီကားေအာက္ကပိတ္ၿဖဴဘ၀ေလးကိုပင္ခင္တြယ္လာရသည္႕ ဆႏၵတို႔ၿဖစ္ေပၚလာေစပါသည္။တခါတရံအေကာင္းရႈၿမင္ေနရသည္႕စိတ္ႏွလံုးကိုမွမေပ်ာ္ပုိက္စက္ဆုပ္ ဖြယ္ၿမင္မိေနတတ္ၿပန္ရာေၾကာက္မက္ဖြယ္ရာပင္…။တစ္ခါတစ္ခါက်ေတာ့ေလာကၾကီးမွာအျဖဴႏွင့္အမည္း၊ အေကာင္းႏွင့္အဆုိး၊အမွန္ႏွင့္အမွား၊ဆုိတာမ်ဥ္းတစ္ေၾကာင္းျဖင့္ဟိုဘက္သည္ဘက္ျခားနားထားလုိ႕မရစ ေကာင္းေပ။<br /> သေဘာထားၾကီးလိုက္တာဆိုတဲ႔အံ႔ၾသမႈ၊ေက်းဇူးတင္မူကေလးရဖို႔အတြက္ေပးဆပ္လိုက္ရတဲ႔ အရင္းအနွီးေတြကေတာ႔မတန္တဆၿဖစ္လြန္းသည္ဟုကၽြန္ေတာ္တစ္ဘက္သတ္စြပ္စြဲခ်င္မိပါသည္….။ မလိုသူေတြရဲ႔ အၾကည့္မွာ အျပစ္႐ွာတဲ့ အန႔ံခံ ကရိယာေတြ ပါတတ္ကာ၊ ကဲ့ရဲ႔ခ်င္သူေတြရဲ႔ အၾကည့္မွာ မနာလိုအမုန္းတရားေတြပါတတ္ပါတယ္။အတၱႀကီးသူေတြရဲ႔အၾကည့္မွာၿပိဳင္ဘက္အညိႇဳးေတြပါတတ္ၿပီးမာန္ ေထာင္ေမာက္မာသူေတြရဲ႔အၾကည့္မွာအထင္ေသးေစာ္ကားစိတ္ေတြေပက်ံေနတတ္ပါတယ္။အဲဒီလိုၾကည့္ တတ္သူေတြသတိထားစဥ္းစားမိဖို႔လိုတာကေတာ့ကိုယ္လွမ္းၾကည့္မိတဲ့ပုဂၢိဳလ္ဟာ<br />'လူသားပုထုဇဥ္'ျဖစ္တယ္ဆိုတာကိုပါ။<br /><br />ရုန္းကန္ေလွာ္ခပ္ေနရေသာကၽြန္ေတာ႔စိတ္ႏွင္႔အသိတို႔ၾကားရန္ေစာင္မႈေလးမ်ားမၾကာမၾကာဆိုသလိုပင္ ္ၿဖစ္တတ္ၿပန္ေသးရာအသိႏွင္႔စိတ္တို႔ၾကားကၽြန္ေတာ္ႏွလံုးသြင္းမိသည္႔စကားစုမွာခ်စ္ေသာမ်က္စိၿဖင္႔ၾကည္႔ပါ ကအရာရာလွပေနတတ္ေပသည္ဟူ၍ပင္။ကၽြန္ေတာ္႔ဘ၀တစ္ခဏ၌ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းေတြ၊တမ္းတျခင္းေတြ၊ လြမ္းေမာျခင္းေတြမကုန္ဆံုးမခ်င္းပူေလာင္ျခင္းေတြကိုပင္လ်င္အေရာင္တင္မယ္ဆုိရင္ၿဖင္႔ေသာကေတ ြေမာဟေတြေဒါသေတြသာတမ်ိဳးျပီးတစ္မ်ိဳးမရိုးေအာင္ပြားေနရေပဦးမည္ပင္။ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘ၀ပန္းခ်ီပံုရိပ္ အတြက္ေက်နပ္လြန္းလွဖြယ္ရာေသာပံုရိပ္မွန္မ်ားေမြးဖြားႏိုင္ေစရန္ေကာင္းမြန္ေသာစိတ္ဓာတ္ႏွလံုး မွန္ကန္ေသာအသိဥာဏ္ပညာၿဖင္႔မိမိၾကိဳက္ေသာစုတ္ခ်က္လုပ္ရပ္မ်ားၿဖင္႔ဖန္တီးကာ</span><span style="font-family:courier new;"> မိမိကုိယ္ႏႈိက္ႏွစ္ၿခိဳက္ေက်နပ္တတ္ေစရန္ၾကိဳးစားရေပဦးမည္ဟု…….</span><br /><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-family:courier new;"></span></div><span style="font-family:courier new;"><br /><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-5390554215333564369?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-46252709572818859762010-09-14T00:23:00.001+04:002010-09-14T00:28:25.565+04:00<!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves/> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EN-US</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> <w:usefelayout/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="--"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0in 5.4pt 0in 5.4pt; mso-para-margin-top:0in; mso-para-margin-right:0in; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0in; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: normal; color: rgb(255, 255, 255);"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">အခု ေဖာ္ျပေပးလိုက္တဲ့ ကဗ်ာေလးက စိတ္ဓာတ္ျမႇင့္တင္ေရး ကဗ်ာတပုဒ္ပါ။ အဓိပၸါယ္ကေတာ့ ႐ွင္းလင္းလြယ္ကူၿပီး ႐ိုး႐ိုးကေလးျဖစ္တာေၾကာင့္ အက်ယ္ခ်ဲ႔ၿပီး ေျပာစရာေတာင္ မလိုေတာ့ပါဘူး။ ဖတ္ၾကည့္ပါေတာ့........</span></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal; color: rgb(255, 255, 255);"><span style="font-size:100%;"><b style=""><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;">Remember That Anything is Possible!</span></b><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><br /><br />Believe in what makes you feel good.<br />Believe in what makes you happy.<br />Believe in the dreams<br />you've always wanted to come true,<br />and give them every chance to.<br /><br />Life holds no promises<br />as to what will come your way.<br />You must search for your own ideals<br />and work towards reaching them.<br />Life makes no guarantees<br />as to what you'lll have.<br />It just gives you time to make choices<br />and to take chances<br />and to discover whatever secrets<br />that might come your way.<br /><br />If you are willing to take<br />the opportunities you are given<br />and utilize the abilities you have.<br />You will constantly fill your life<br />with special moments<br />and unforgettable times.<br /><br />No one knows the mysteries of life<br />or its ultimate meaning,<br />but for those who are willing<br />to believe in their dreams<br />and in themselves,<br />life is a precious gift<br />in which anything is possible.<br /><br /><i style="">-Dena Dilaconi</i></span></span></p> <p class="MsoNormal" style="line-height: normal; color: rgb(255, 255, 255);"><span style="font-size:100%;"><span style="font-size: 10pt; font-family: &quot;Zawgyi-One&quot;,&quot;sans-serif&quot;;"><br />"ဘယ္အရာမဆို ျဖစ္ႏိုင္တယ္ဆိုတာ အမွတ္ရပါ"<br />ဒီနာဒီလာကိုနီ<br /><br />- သင့္ကို စိတ္ခ်မ္းသာေစတဲ့အရာအေပၚ ယံုၾကည္ပါ။<br />သင့္ကို ေပ်ာ္႐ႊင္ေစတဲ့အရာအေပၚ ယံုၾကည္ပါ။<br />သင္အျမဲတမ္း ျဖစ္လာေစခ်င္တဲ့၊<br />အိပ္မက္မ်ားအေပၚမွာ ယံုၾကည္ပါ။<br /><br />- သင့္ဘ၀လမ္းခရီးမွာ ဘာေတြ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔<br />ဘ၀က ပဋိဥာဥ္ျပဳထားတာ မ႐ွိဘူး၊<br />သင္လိုခ်င္တာကို သင္ကိုယ္တိုင္ ႐ွာေဖြေ႐ြးခ်ယ္ၿပီး၊<br />ျဖစ္ေအာင္လုပ္ရလိမ့္မယ္။<br /><br />- သင္ဘာေတြရလာလိမ့္မယ္လို႔<br />ဘ၀က အာမခံခ်က္ေပးထားတာ မ႐ွိဘူး၊<br />သင္ေ႐ြးခ်ယ္ႏိုင္ဖို႔နဲ႔ အခါအခြင့္ႀကံဳႀကိဳက္ဖို႔၊<br />အခ်ိန္ဆိုတာကိုပဲ ေပးထားတယ္၊<br />ဘ၀ခရီးလမ္းတေလွ်ာက္႐ွိ လိွ်ဳ႔၀ွက္ခ်က္ေတြကို<br />႐ွာေဖြေတြ႔႐ွိဖို႔ပဲ လိုတယ္။<br /><br />- ေပးတဲ့အခြင္အေရးမ်ားကို<br />ရယူခ်င္စိတ္႐ွိၿပီး၊<br />သင့္မွာ႐ွိတဲ့ အစြမ္းအစမ်ားကို အသံုးခ်ရင္<br />ထူးျခားတဲ့ အခိုက္အတန္႔ေတြ၊<br />မေမ့ႏိုင္ေလာက္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ၊<br />သင့္ဘ၀မွာ အျမဲထာ၀ရျပည့္၀ေနလိမ့္မယ္။<br /><br />- ဘ၀ရဲ႔ လွ်ိဳ႔၀ွက္ခ်က္ေတြနဲ႔<br />အဆံုးစြန္အဓိပၸါယ္ကို<br />ဘယ္သူမွ မသိ႐ွိၾကဘူး။<br />ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္အိပ္မက္ေတြကို ယံုၾကည္တဲ့၊<br />ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္တဲ့သူမ်ားအတြက္<br />ဘ၀ဆိုတာ ဘာမဆိုျဖစ္ႏိုင္တဲ့<br />အဖိုးတန္လက္ေဆာင္တခုျဖစ္တယ္။<br /><br />ဒီနာဒီလာကိုနီ<br /><br />လူငယ္ဆိုတာ သံေ၀ဂေတြေၾကာင့္ တြန္႔ဆုတ္ေနရမယ့္ အ႐ြယ္မဟုတ္ပါဘူး။ အိပ္မက္ေတြကို ယံုၾကည္ၿပီး တံုးတိုက္တိုက္ က်ားကိုက္ကိုက္ လုပ္ရဲရပါမယ္။ မွားမွာကို မေၾကာက္ပါနဲ႔၊ ေ႐ွးကလူႀကီးေတြလည္း မွားဖူးၾကတာပါပဲ။ အမွားေတြ႔ဖူးမွ အမွန္ကို သိပါတယ္။ အမွားကို ျပင္ၿပီး ေ႐ွ႔ဆက္လုပ္ရင္ ခရီးေရာက္မွာပဲ။ အမွားကို ေၾကာက္ၿပီး ဆက္မလုပ္ရင္ ဘယ္မွမေရာက္ႏိုင္ပါဘူး။ လူ႔ဘ၀ဆိုတာ စက္ဘီးစီးေနရသလို ျဖစ္တယ္။ စက္ဘီးစီးတဲ့အခါ နင္းေနမွ ေ႐ွ႔ကို သြားပါတယ္။ အနင္းရပ္လိုက္တာနဲ႔ လဲက်သြားတာပါပဲ။ လူ႔ဘ၀ဆိုတာလည္း ေ႐ွ႔တိုးရင္တိုး မတိုးရင္ က်ဆင္းသြားမွာပါ။ ႐ွိရင္းစြဲေနရာမွာ တန္႔ေနမွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ အိပ္မက္ေတြကို ယံုၾကည္ဖို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္။ အိပ္မက္ေတြကို ယံုမွ ေ႐ွ႔တိုးရဲမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေ႐ွ႔မတိုးရဲသူ က်ဆံုးမွာပဲ။ ဒီသဘာ၀တရားကို လူငယ္တိုင္း နားလည္သေဘာေပါက္ေစခ်င္ပါတယ္။<br /><br />လူထုစိန္၀င္း<br />၂၁၊ ၁၁၊ ၂၀၀၅<br />[ခ်င္းတြင္းမဂၢဇင္း၊ အမွတ္ (၂)၊ ေဖေဖာ္၀ါရီလ၊ ၂၀၀၆ မွ ကူးယူေဖာ္ျပပါတယ္။]</span></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-4625270957281885976?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-29290623615081217802010-08-09T00:50:00.002+04:002010-08-09T00:56:30.534+04:00<div id="item_zarlitun2008:journal:10"><div class="itemboxsub"><table border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"><tbody><tr><td class="icon" width="24"><img alt="Blog Entry" title="Blog Entry" src="http://images.multiply.com/multiply/icons/clean/24x24/journal.png" height="24" width="24" /></td><td class="cattitle"><a rel="bookmark" href="http://www.blogger.com/journal/item/10/10">ကၽြန္ေတာ္ နားလည္တဲ့ “အခ်စ္ (အစစ္)”- (အတၱေက်ာ္)</a></td><td class="itemsubsub"><nobr></nobr><br /></td></tr></tbody></table></div><div class="itemshadow"><div class="itembox"><div id="item_body" class="bodytext" author="zarlitun2008" is_pmrepliable="1" author_possessive="zarlitun2008's"> <span class="insertedphoto"><a href="http://zarlitun2008.multiply.com/photos/hi-res/1M/201"><img class="alignmiddleb" src="http://images.zarlitun2008.multiply.com/image/MsWBLk-Rb69094U255twmg/photos/1M/300x300/201/i-love-u.jpg?et=ypXDjpwdh02bp3jBuy9%2BnA&amp;nmid=0" border="0" /></a></span><p style="color: rgb(255, 255, 204);">“အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ”ဆိုတဲ့ ေမးခြန္းကို လူအေတာ္မ်ားမ်ား ေမးဖူးၾကမယ္၊ ၾကားဖူးၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာလည္း သည္ေမးခြန္းကို မၾကာခဏ အေမးခံရဖူးသလို ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း သည္ေမးခြန္းကို ေမးမိခဲ့ဖူးတယ္။</p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"><br />အသက္ ေတာ္ေတာ္ရတဲ့အထိ အခ်စ္ကို ကြ်န္ေတာ္ နားမလည္ခဲ့႐ိုး အမွန္ပါ။ ဘဝမွာ မိန္းကေလး အေတာ္မ်ားမ်ားနဲ႔ ရည္ငံဖူးတယ္၊ အေတာ္ မ်ားမ်ားကိုလည္း စြဲလမ္းဖူးတယ္၊ မစားႏိုင္၊ မအိပ္ႏိုင္၊ တမိႈင္မိႈင္၊ တေတြေတြနဲ႔ ေၾကြခဲ့ဖူး၊ ေဝခဲ့ဖူး၊ ေလခဲ့ဖူးပါတယ္။</p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"><br />အဲဒါေတြကိုပဲ “အခ်စ္”လို႔ ယံုမွတ္မွားေနခဲ့တာ အသက္ ၃၀ ေက်ာ္တဲ့ အထိပါပဲ။ ဒါေတာင္ ကြ်န္ေတာ္က စာေတြ အေတာ္ဖတ္ထားခဲ့တဲ့အတြက္ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာဆိုတာနဲ႔ ႏွစ္သက္ စြဲလမ္းမႈတို႔ ကြာျခားတဲ့ အေၾကာင္းကို “စာသိ” သိထားခဲ့တာပါ။ အဲသလို သိပင္သိျငားေသာ္လည္း တကယ္တမ္း ကိုယ္ေတြ႕ ၾကံဳရခ်ိန္တိုင္းမွာ ႏွစ္သက္စြဲလမ္းမႈကို အခ်စ္လို႔ ထင္ျမင္ ယံုမွားတာကေတာ့ ေလ်ာ့မသြားခဲ့ဘူး။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> အသက္ ၃၅ ႏွစ္ေလာက္ ေရာက္တဲ့အခါမွ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ အခ်စ္ဆိုတာကို ဘြားခနဲ ေတြ႕သြားတယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> တေလာဆီက မိတ္ေဆြေလးတစ္ေယာက္က “အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ”ဆိုတဲ့ အပ္ေၾကာင္းထပ္ ေမးခြန္းကို ေမးေနတာ နားစြန္နားဖ်ား ၾကားလိုက္ရတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ကို တည္ၿပီး ေမးတာမဟုတ္ေပမယ့္ ေျဖၾကည့္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္လာခဲ့မိရပါတယ္။ စိတ္နာနာနဲ႔ကို ေျဖလိုက္စမ္းခ်င္တာပါ။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> “စိတ္နာနာနဲ႔”လို႔ ေျပာရတာလည္း အေၾကာင္းရွိပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ ႏွစ္သက္စြဲလမ္းမႈကို အခ်စ္လို႔ ယံုမွားၿပီး လြဲခဲ့တဲ့အျဖစ္ေတြအေပၚ စိတ္နာတာက တစ္ေၾကာင္းပါ။ ေနာက္တစ္ေၾကာင္းက ကြ်န္ေတာ့္ေနာက္က မ်ိဳးဆက္သစ္ေတြမွာလည္း အဲဒီ့ႏွစ္သက္စြဲလမ္းမႈကိုပဲ အခ်စ္လို႔ ထင္ျမင္ ယံုမွားၿပီး ေရႊျမင့္မိုရ္ တစ္ေတာင္လံုးကို တံုးမွတ္လို႔ ခုန္မိၾကရာက မေထြးႏိုင္၊ မအံႏိုင္ေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတာကို ျမင္ေန၊ ၾကားေန၊ ေတြ႕ေနရတာလည္း ပါျပန္ပါေသးတယ္။<br />ဒါနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္ နားလည္ထားတဲ့ အခ်စ္အေၾကာင္းကို စာတစ္ေစာင္ ေပတစ္ဖြဲ႕ ဝိတၱာရခ်ဲ႕ဖို႔ စိတ္ကူးက ေပၚလာရပါေတာ့တယ္။</p> <h3 style="color: rgb(255, 255, 204); font-weight: bold;">ႏွစ္သက္ စြဲလမ္းမႈ သို႔မဟုတ္ မႊန္စိတ္</h3> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">သိုးေဆာင္းဘာသာစကားမွာေတာ့ ႏွစ္သက္စြဲလမ္းမႈကို INFATUATION လို႔ ေခၚပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတဲ့ LOVE နဲ႔ လံုးလံုး မသက္ဆိုင္တဲ့ ကိစၥပါ။ အရပ္သံုးစကားနဲ႔ အလြယ္ေျပာရမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ “မႊန္စိတ္”လို႔ ေခၚရမယ္ ထင္ပါတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝမွာ သက္ရွိ၊ သက္မဲ့ အရာဝတၳဳတစ္ခုခုအေပၚမွာ ႏွစ္သက္စြဲလမ္းစိတ္က အခ်ိန္မေရြး ေပၚလာႏိုင္ပါတယ္။ “ဘႀကီးေအာင္ ညာတယ္”ဆိုတဲ့ နာမည္ေက်ာ္ဝတၳဳထဲက ကေလးေလးရဲ႕ ဘႀကီးေအာင္ ထုဆစ္ေနတဲ့ ယမင္း႐ုပ္ကေလးအေပၚ ႏွစ္သက္စြဲလမ္းမႈမ်ိဳးဟာ လူတို႔ရဲ႕ ဘဝမွာ အခ်ိန္အခါမေရြး၊ အသက္အရြယ္မေရြး၊ ဉာဏ္ပညာမေရြးဘဲကို ေပၚလာႏိုင္တဲ့ စိတ္မ်ိဳးပါ။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> ႏႈတ္ခမ္းနီေလး တစ္ေတာင့္၊ ပိတ္စေလး တစ္စမွသည္ ကားတစ္စင္း၊ အိမ္တစ္လံုးအထိလည္း ႏွစ္သက္စြဲလမ္းမႈဆိုတာ ျဖစ္ေပၚႏိုင္ပါတယ္။ ဒါက သက္မဲ့ အရာဝတၳဳေတြအေပၚ စြဲလမ္းႏွစ္သက္တာမ်ိဳးပါ။ အဲဒီ့ကမွ တစ္ဆင့္ ပန္းခ်ီကားတစ္ကား၊ စာတစ္ပိုဒ္၊ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္၊ ေတးသြားတစ္စကို ႏွစ္သက္စြဲလမ္းတာမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ႏိုင္ေသးတယ္။ ဒါမ်ိဳးက်ေတာ့ အႏုပညာရဲ႕ ဖမ္းစားမႈ “ေမွာ္”က ပါလာၿပီ။ အဲဒီ့က တစ္ဆင့္ အဆိုေတာ္တစ္ဦး၊ ႐ုပ္ရွင္သ႐ုပ္ေဆာင္တစ္လက္ကို ႏွစ္သက္စြဲလမ္းမႈမ်ိဳးလည္း ရွိေနျပန္တယ္။ သည္အခါက်ျပန္ေတာ့ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္အေပၚ စြဲလမ္းမႈက အနည္းနဲ႔အမ်ား ကဲလာပါၿပီ။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> တရားသေဘာနဲ႔ ၾကည့္ရင္ေတာ့ တပ္မက္ျခင္းဆိုတဲ့ တဏွာက သက္ရွိကိုပဲ စြဲလမ္း၊ စြဲလမ္း၊ သက္မဲ့ကိုပဲ တြယ္ၿငိ၊ တြယ္ၿငိ၊ အတူတူပါပဲ။ ေလာကီ သံုးစကားျဖစ္တဲ့ တဏွာေပမကေတာ့ သက္မဲ့ေတြနဲ႔ မသက္ဆိုင္လွဘဲ သက္ရွိမ်ားအေပၚ စြဲလမ္းတပ္မက္စိတ္ကိုသာ တံဆိပ္ကပ္ေပးၾက႐ိုးပါ။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> မစားႏိုင္ မအိပ္ႏိုင္၊ တမိႈင္မိႈင္ တေတြေတြ၊ တေခြေခြ တတမ္းတမ္း၊ တႏြမ္းႏြမ္း တအိအိ ျဖစ္မိၾကရတာဟာ အဲဒီ့စြဲလမ္းတပ္မက္စိတ္ေၾကာင့္<wbr>ပါ။ အ႐ူးအမူးျဖစ္ၾကရတာဟာလည္း အဲဒီ့စြဲလမ္းတပ္မက္မႈေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">လူပ်ိဳေပါက္အရြယ္က “ဂစ္တာ” တစ္လံုးကို အ႐ူးအမူး ရယူ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ စားလည္း သည္စိတ္၊ သြားလည္း သည္စိတ္နဲ႔ ေနျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္။ ရွစ္ႏွစ္ရြယ္ ကြ်န္ေတာ့္သမီးေလးက လက္ပတ္နာရီကိုပဲ တပူဆာဆာ လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္၊ ေျခာက္ႏွစ္ရြယ္ သားေတာ္ေမာင္က်ျပန္ေတာ့ ေသနတ္၊ ေသနတ္နဲ႔၊ ဘာလိုခ်င္လဲလို႔ ေမးမိတိုင္း ေသနတ္ေနခဲ့တာမ်ိဳးလည္း ၾကံဳဖူးတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> ဒါေတြက အခ်ိန္တန္ရင္၊ ဒါမွမဟုတ္ စိတ္ဝင္စားမႈ ေျပာင္းသြားရင္၊ ဒါမွမဟုတ္လည္း လိုခ်င္တာ ရၿပီး ႐ိုးအီသြားရင္ အလိုလို ေပ်ာက္သြားတတ္တဲ့ စြဲလမ္းတပ္မက္မႈမ်ိဳးပါ။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">သက္ရွိျဖစ္တဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္အေပၚ စြဲလမ္းတပ္မက္မႈကေတာ့ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေပ်ာက္တတ္ဘူး။ ဆိုၾကပါစို႔၊ လူပ်ိဳေဖာ္ မဝင့္တဝင္ကတည္းက ကြ်န္ေတာ္ဟာ “ခင္သန္းႏု”ကို အရမ္းစြဲလမ္းတာ။ ခင္သန္းႏုမွ ခင္သန္းႏုပဲ၊ ဘယ္မင္းသမီးကိုမွ ၾကည့္လို႔ မရဘူး။ အိပ္မက္ထဲေတာင္ ခင္သန္းႏုကို ထည့္မက္တဲ့အထိ စြဲတာပါ။<br />ခ်ိဳျပံဳးေပၚလာေတာ့ ခ်ိဳျပံဳးကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ႀကိဳက္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ့္ရင္ထဲက ခင္သန္းႏုကို စြဲသေလာက္ေတာ့ မစြဲဘူး။ အိပ္မက္ထဲလည္း ခ်ိဳျပံဳးကို မမက္မိဘူး။ ႀကိဳက္တာေတာ့ ေတာ္ေတာ့္ကို ႀကိဳက္တယ္၊ တပ္မက္တယ္၊ ဒါေပမယ့္ မစြဲလမ္းတာလို႔ ေျပာရမယ္ ထင္ပါတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> ဒါက ကိုယ္နဲ႔ ဘယ္လိုမွ နီးစပ္စရာ၊ ပတ္သက္စရာ လမ္းမရွိတဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္အေပၚ ႏွစ္သက္စြဲလမ္းတာ၊ တပ္မက္တာကို ဥပမာေပးလိုက္တာပါ။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> အဲဒီ့ကမွတစ္ဆင့္ ကိုယ္နဲ႔ နီးစပ္တဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ကို ႏွစ္သက္ စြဲလမ္းရတာမ်ိဳးကလည္း ရွိလာပါတယ္။ အဓိကကေတာ့ ကိုယ့္မ်က္စိထဲမွာ လွတယ္လို႔ ထင္တဲ့ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ကို ႏွစ္သက္စြဲလမ္းတာပါ။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> အဲဒါက်ေတာ့ “ဂစ္တာ”ကို စြဲလမ္းတာမ်ိဳး၊ ႐ုပ္ရွင္သ႐ုပ္ေဆာင္ကို စြဲတာမ်ိဳးထက္ ပိုသြားပါၿပီ။ အဲဒီ့စိတ္ရဲ႕တပ္မက္မႈ အတိုင္းအဆက ပိုလို႔ ႀကီးပါတယ္။ ရယူပိုင္ဆိုင္ခ်င္စိတ္ေတြကလည္း နီးစပ္ရင္ နီးစပ္သေလာက္ကို ဆီးမႏိုင္၊ တားမရ ျဖစ္တတ္ပါတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> မ်က္ႏွာေလးကို ျမင္ေနရတာနဲ႔ ထမင္းေမ့၊ ဟင္းေမ့ျဖစ္ရတာဟာလည္း အဲဒီ့စြဲလမ္းတပ္မက္မႈပါပဲ။ ပင္လယ္ကိုပဲ ကူးရ ကူးရ၊ ေတာင္ေတြကိုပဲ ေက်ာ္ရ ေက်ာ္ရ၊ ဆူးပံုကိုပဲ နင္းရ နင္းရ၊ ဘာကိုမဆို ေက်ာ္လႊား ရင္ဆိုင္ဖို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတာဟာ အဲဒီ့ “တပ္မက္စိတ္”ေၾကာင့္ပါပဲ။ တစ္နည္းေျပာရရင္ စြဲလမ္းတပ္မက္မႈဟာ လူကို ဆင္ျခင္တံုတရား ကင္းမဲ့သြားေစတတ္ပါတယ္။ “မႊန္စိတ္”ဆိုတာ အဲဒီ့မွာ ေပၚလာေတာ့တာပါပဲ။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> အဲဒါကိုပဲ အခ်စ္လို႔ ထင္မိ၊ ယံုမိတတ္ၾကတာလည္း လူတိုင္းေလာက္ နီးနီးပါပဲ။ သည္ေနရာမွာ လူပ်ိဳအပ်ိဳေဖာ္ဝင္ခါစမို႔လို႔၊ ငယ္ေသးလို႔၊ ႏုေသးလို႔ အဲသလိုျဖစ္ရတာလို႔ ထင္စရာ ရွိပါတယ္။ အမွန္ေတာ့ အဲဒီ့“မႊန္စိတ္”ဟာ အရြယ္မေရြးပါဘူး၊ ေက်ာင္းသင္ပညာေတြနဲ႔လည္း သိပ္မဆိုင္ပါဘူး။ စြဲလမ္းမႈအတိုင္းအဆ ႀကီးရင္ႀကီးသလို အခ်ိန္အရြယ္မေရြးဘဲ ေပၚလာတတ္တဲ့ စိတ္မ်ိဳးပါ။ အဲဒါကို သတိေတြ၊ ဉာဏ္ေတြနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ ကြပ္ကဲမႈ မျပဳႏိုင္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ ဘဝေလွပါ စံုးစံုးနစ္သြားရတတ္တယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> ပိုဆိုးတာက အဲဒီ့ “မႊန္စိတ္”ကိုပဲ “အခ်စ္”လို႔ ခမ္းနားတဲ့ တံဆိပ္တစ္ခု ကပ္လိုက္တာနဲ႔တင္ ထင္ရာစိုင္းလိုက္ခ်င္စရာ ပိုေကာင္းသြားပါတယ္။ ဝတၳဳေတြ၊ သီခ်င္းေတြ၊ ႐ုပ္ရွင္ေတြကလည္း ခ်စ္ၿပီးရင္း ခ်စ္ျပေနေလေတာ့ကာ နဂိုကမွ လူေတြမွာ ဂေယာင္ျပေနတဲ့ၾကားထဲ မီးေလာင္ရာ ေလပင့္သလိုေတြ ျဖစ္ကုန္ပါေရာလား။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> တကယ္ေတာ့ အခ်စ္ေတြကို ဖြဲ႕ဆိုသီကံုးတင္ဆက္ေနၾကတဲ့ အႏုပညာသည္ အမ်ားစုကိုယ္တိုင္က မႊန္စိတ္နဲ႔ အခ်စ္နဲ႔ မခြဲတတ္ရွာၾကတာကို ဘယ္သူမွ သတိမထားမိဘူးလို႔ ထင္ပါတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">“အခ်စ္အတြက္ျဖင့္ အသက္ပင္ ေသေသ”တို႔ေခတ္မွသည္ “ကိုယ္ ေၾကကြဲေနၿပီ”လို႔ အက္ကြဲတုန္ယင္စြာ ေအာ္ၾကတဲ့ေခတ္အထိ အခ်စ္ဖြဲ႕ အမ်ားစုကို မႊန္ေနခ်ိန္မွာ ေရးခဲ့၊ သီခဲ့တာမ်ိဳးေတြသာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေတြးေနမိရတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> အဲသလို မႊန္လို႔ေကာင္းေနခ်ိန္က ယူတတ္ရင္ တယ္ အရသာရွိတာမ်ိဳးကလား။ လမင္းႀကီးကို ၾကည့္ၿပီးလည္း လြမ္းလို႔ ရတယ္၊ သီခ်င္းေလးေတြ နားေထာင္ရင္းနဲ႔လည္း တမ္းတလို႔ ရတယ္၊ သစ္ရြက္ကေလးေတြ လႈပ္တာကို ၾကည့္ၿပီးလည္း မ်က္ရည္စို႔လို႔ ရတယ္၊ ယုတ္စြအဆံုး ဟိုဘက္အိမ္က ကေလး ငိုရင္ေတာင္ အလိုလို ဆို႔ခ်င္ဆို႔ေနႏိုင္ေသးတဲ့အျဖစ္<wbr>။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">ဒါေပမယ့္ အဲဒီ့“မႊန္စိတ္”က အခ်ိန္တစ္ခ်ိန္မွာ အေတာသတ္သြားတတ္စျမဲပါပဲ။ အထက္မွာေျပာခဲ့သလို ႐ိုးသြား၊ အီသြားခ်ိန္မွာ အခ်စ္လို႔ ထင္တာေတြ အားလံုးကို ျပည္ဖံုးကားခ်လိုက္ခ်င္လာၾကတာ လူတိုင္းမွာ ျဖစ္ေလ့ရွိတဲ့ကိစၥပါ။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> လက္ထဲမွာ ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ မဆုပ္ကိုင္မိေသးခင္၊ အေငြ႕ေလာက္နဲ႔ ေက်နပ္ တင္းတိမ္ေနရခ်ိန္မ်ိဳးမွာေတာ့ အဲဒီ့မႊန္စိတ္ကိုပဲ အခ်စ္လို႔ “အမွတ္မွား”ေနခဲ့ရာက တကယ္လည္း လက္ဝယ္ပိုင္ပိုင္၊ ဆုပ္ကိုင္ခြင့္ေတြရ၊ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ေတြရ၊ စားသံုးခြင့္ေတြရၿပီဆိုတာနဲ႔ ႐ိုးအီမႈက တျဖည္းျဖည္း ဖြံ႕ၿဖိဳးလာပါေတာ့တယ္။<br />သည္အခါမွာ တျခားတစ္ပါးသူဘက္ ေျခဦးလွည့္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္လာတတ္ပါတယ္။ သည္ကိစၥဟာ ေယာက္်ားေတြမွာေတာ့ အလြန္ သိသာ ထင္ရွားတဲ့ ကိစၥပါ။ မိန္းမသားေတြမွာက်ေတာ့ အရွက္တရားရယ္၊ အစဥ္အဆက္ ေစာင့္ထိန္းခဲ့ၾကရတဲ့ က်င့္ဝတ္မ်ားေၾကာင့္ရယ္ေၾကာင့္ သည္ကိစၥမွာ ေယာက္်ားသားမ်ားေလာက္ မစြန္႔စားရဲရွာၾကဘူး၊ စြန္႔စားဖို႔ေနေနသာသာ၊ စိတ္ကူးထဲေတာင္ မထည့္ရဲရွာၾကဘူး။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> (ကြ်န္ေတာ္ေျပာခ်င္တာက လူဆိုတဲ့သတၱဝါေတြမွာ ျဖစ္တတ္ျမဲ မႊန္စိတ္ဆိုတာကိုပါ။ ဒါေပမယ့္ လူ႔ေဘာင္မွာ က်ားမ ကြဲျပားမႈေၾကာင့္ အေနအထားေတြလည္း မတူ ျခားနားပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ မႊန္စိတ္ကို ခ်ေဆြးေႏြးရာမွာ မိန္းမသားေတြဘက္က ေစာဒကတက္စရာ အခ်က္အလက္မ်ား ပါရွိေနခဲ့မယ္ဆိုရင္ ေယဘုယ်သေဘာလို႔ မွတ္ယူၿပီး ဆင္ျခင္ေပးၾကပါလို႔ စကားခ်ပ္အေနနဲ႔ ေမတၱာရပ္ခံထားခ်င္ပါတယ္။)<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူ႔အႀကိဳက္ဆိုတာ ေျပာင္းေနတတ္စျမဲမို႔ အႀကိဳက္ကို အေျခခံထားတဲ့ “မႊန္စိတ္”ဟာ တည္႐ိုး၊ ျမဲ႐ိုး ထံုးစံမရွိပါဘူး။</p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">ဒါကို နားမလည္တတ္တဲ့ မိန္းမသားမ်ားဟာ အဲဒီ့ “ခ်စ္လွေခ်ရဲ႕၊ မရရင္ ေသရပါေတာ့မယ္”ဆိုတဲ့ ေယာက်ာ္းသားမ်ား အခ်ိန္တန္လို႔ ေဖာက္ျပားကုန္တဲ့အခါ ဘယ္လိုမွကို နားလည္မေပးႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေဆြ႕ေဆြ႕ေတြ ခုန္ကုန္ရတတ္ပါတယ္။ ထိုနည္းလည္းေကာင္း ညားခါစကာလအထိ ခ်စ္မဆံုး၊ ႀကိဳက္မဆံုး ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ကိုယ့္ခ်စ္သူ(လို႔ထင္မွတ္ထားသူ)<wbr>ဟာ အိမ္ေထာင္သက္ေတြ ၾကာလာေလေလ၊ စိတ္ပ်က္စရာေကာင္းေလေလလို႔ ခံစားလာရတာမ်ိဳးဟာလည္း အဲဒီ့ “မႊန္စိတ္ကို အေျခခံတဲ့ ဆက္ဆံေရး”ကို အဟုတ္မွတ္မႈရဲ႕ ရလာဒ္ပါပဲ။</p> <h3 style="color: rgb(255, 255, 204); font-weight: bold;">အခ်စ္ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရ</h3> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">အခ်စ္ဆိုတာ တမင္ ဖန္တီးယူလို႔လည္း မရ၊ ဇြတ္အတင္း ေဖ်ာက္ဖ်က္ပစ္လို႔လည္း မရစေကာင္းတဲ့အရာလို႔ ပထမဆံုး ဖြင့္ဆိုလိုက္ခ်င္ပါတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> ဒါျဖင့္ ေစာေစာကေျပာေနတဲ့ “မႊန္စိတ္”ဆိုတာကေရာ တမင္ ဖန္တီး ယူလို႔ ရႏိုင္သလားလို႔ ေမးစရာ ရွိပါတယ္။ ႀကိဳက္တယ္ဆိုတဲ့အထိက တမင္ ဖန္တီးလို႔ မရပါဘူး။ ႀကိဳက္တဲ့အဆင့္ကေန စြဲလမ္းႏွစ္သက္တာ၊ စံုမက္လာတာကိုလည္း တမင္ ဖန္တီးလို႔ မရဘဲ သူ႔အလိုလို ျဖစ္ေပၚလာတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒါကိုပဲ “အခ်စ္”ဆိုတဲ့ တံဆိပ္ ကပ္ေပးလိုက္မိခ်ိန္မွာေတာ့ “မႊန္စိတ္”ကို “သတိမဲ့” ပ်ိဳးယူလိုက္ရာ ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲဒီ့မွာတင္ အယူအေကာက္ေတြ အကုန္လြဲၿပီး ထိန္းမႏိုင္၊ တားမရတဲ့ ဇာတ္လမ္းစံု ေပၚလာရေတာ့တာပါပဲ။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">“အခ်စ္”ဆိုတာက်ေတာ့ မႊန္စိတ္လို ႐ုတ္ခ်ည္း ျဖစ္ေပၚျခင္း မရွိပါဘူး။ တစ္နည္းအားျဖင့္ “ခ်စ္လွေခ်ရဲ႕၊ ႀကိဳက္လွေခ်ရဲ႕”လို႔ ကုန္းေအာ္မိရေလာက္ေအာင္ “အခ်စ္(အစစ္)”က မႏံုျခာလွပါဘူး။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">“ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္တယ္”တို႔၊ “ေရစက္ေဟာင္း”တို႔ဆိုတာက သီခ်င္းထဲ၊ ဝတၳဳထဲက စကားလံုးသက္သက္ေတြပါ။ တကယ္က အခ်စ္က မ်က္စိ မရွိတဲ့အတြက္ မျမင္ႏိုင္ပါဘူး။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">“ျမင္တယ္”ဆိုတာ အာ႐ံုပါ။ အဲဒီ့ အာ႐ံုက ဦးေႏွာက္ကို ေစ့ေဆာ္လိုက္တဲ့အခါ ႀကိဳက္ျခင္း၊ မႀကိဳက္ျခင္းေတြ ျဖစ္ေပၚလာတတ္စျမဲပါပဲ။ အဲဒါကိုပဲ ျမင္ျမင္ခ်င္း ခ်စ္သြားတယ္လို႔ ေျပာရင္ အမွားႀကီး မွားပါလိမ့္မယ္။ အမွန္က ႀကိဳက္မိတာကို သက္သက္မဲ့ “လံုးခ်”ခ်င္ေဇာနဲ႔ “ျမင္ျမင္ခ်င္းပင္ ဘာေၾကာင့္မ်ားခ်စ္ခ်င္တယ္”ေတြ၊ ဘာေတြဆိုၿပီး စြတ္တင္ၾကေတာ့တာပါပဲ။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> အခ်စ္က မ်က္စိ မရွိပါဘူး။ “ျမင္ၿပီးမွ ခ်စ္တယ္”ဆိုတဲ့ စကားထဲက “ခ်စ္”ဟာ တကယ္ေတာ့ “ခ်စ္ျခင္း(အစစ္)”ရဲ႕ အနက္နဲ႔ မသက္ဆိုင္ပါဘူး။ အဲဒီ့“ခ်စ္”က “ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္”ဆိုတဲ့ အသံုးအႏႈန္းထဲက “ခ်စ္”မ်ိဳး၊ ခပ္ေပါ့ေပါ့ပဲျဖစ္ပါတယ္။ လမ္းမွာ ဖ်တ္ခနဲ ေတြ႕လိုက္တဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ကို “သည္ကေလးေလးက သိပ္ခ်စ္စရာေကာင္းတာပဲ”ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးမွာျဖစ္ေစ၊ “သည္ထဘီဆင္ေလးက ခ်စ္စရာေလးေနာ္”ဆိုတဲ့ စကားမ်ိဳးမွာ ျဖစ္ေစပါဝင္တဲ့ “ခ်စ္”ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရရဲ႕ေလးပင္မႈေလာက္နဲ႔ သံုးမိတဲ့ “ခ်စ္”စကားဟာ မႊန္စိတ္နဲ႔ ယွဥ္ေနတတ္ပါတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">“အခ်စ္ေယာင္”ကေတာ့ တစ္မ်ိဳးပါ။ အဲဒီ့အခ်စ္မ်ိဳးကိုေတာ့ “ကုန္းေအာ္ခ်စ္”လို႔ေတာင္ ေခၚႏိုင္ျပန္ေသးတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ “ခ်စ္တယ္၊ ခ်စ္တယ္”လို႔ တစ္ခ်ိန္လံုး ေအာ္ဟစ္ ျမည္တမ္းေနၿပီး ကိုယ့္ကို ျပန္မခ်စ္ေတာ့ဘူးဆိုတာနဲ႔ စိတ္ခ်ဥ္ေပါက္သြားတတ္တဲ့ အခ်စ္မ်ိဳးပါ။<br />တစ္နည္းအားျဖင့္ “အတၱဗဟိုျပဳအခ်စ္”လို႔လည္း ေခၚမယ္ဆို ေခၚႏိုင္ပါေသးတယ္။ ငါ့ကို ျပန္ခ်စ္ရင္ခ်စ္၊ မခ်စ္ရင္ နင့္ကို ငါ ဆက္မခ်စ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးဆိုတာမ်ိဳး<wbr>ဟာ တကယ္ေတာ့ “အခ်စ္ေယာင္”ပါ။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> တစ္ခါတစ္ရံမွာ လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကိုျဖစ္ေစ၊ အိမ္ေမြးတိရစၦာန္ တစ္ေကာင္ေကာင္ကိုျဖစ္ေစ ခ်စ္လွပါေခ်ရဲ႕ေတြ ျဖစ္ေနၿပီး ဂ႐ုေတြ လႊတ္စိုက္ေနမိတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခ်စ္ခံလူ၊ ဒါမွမဟုတ္ သတၱဝါဆီက တံု႔ျပန္ဂ႐ုစိုက္မႈကို ျပန္မရတဲ့အခ်ိန္မွာ စိတ္ခ်ဥ္ေတြ ေပါက္လာၿပီး “သင္းေတာ့လား၊ ေနႏွင့္ဦးေပါ့။ ငါမရွိမွ ငါ့တန္ဖိုးကို သိမယ္။ ငါက ေစတနာ ထားရသေလာက္၊ ခ်စ္ရသေလာက္ သင္းကျဖင့္ ငါ့တစ္ဝက္ေလာက္ေတာင္ ငါ့အေပၚ သိတတ္မႈ မရွိဘူး”စသျဖင့္ ဘာဘာညာညာေတြ ေတြးမိ၊ ရြတ္မိ ကုန္တဲ့အခ်စ္မ်ိဳးက “ခ်စ္တယ္”လို႔ ေၾကြးေၾကာ္ရင္းနဲ႔ “အခ်စ္ခံခ်င္တယ္”ဆိုတဲ့ အတိတ္စိမ္းကို ေပးေနတဲ့ “အခ်စ္ေယာင္”ပါ။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> တပ္မက္မႈကို အေျခခံေနတဲ့ “ရမၼက္”ေၾကာင့္ အခ်စ္ေယာင္ျဖစ္လာရတာပါ။ ဒါကိုေတာ့ အဂၤလိပ္လို PASSION လို႔ ေခၚၾကပါတယ္။</p> <h3 style="color: rgb(255, 255, 204); font-weight: bold;">အခ်စ္ (အစစ္)</h3> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">တကယ့္အခ်စ္ (အစစ္)၊ ဒါမွမဟုတ္ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာက အဲဒါေတြေလာက္ မေပါ့ပါဘူး။ အဲဒီ့ “အခ်စ္(အစစ္)”က သိပ္ပါးရည္နပ္ရည္ရွိတယ္လို႔ေတာ<wbr>င္ ဆိုႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ သူက အခ်ိန္ ယူတာကိုး။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">အခ်စ္တစ္ခု ျဖစ္လာဖို႔အတြက္က ပေယာဂေတြ အမ်ားႀကီး လိုတယ္။ အဲဒီ့ ပေယာဂေတြထဲမွာ “လွပတင့္တယ္မႈ”ဟာ သိပ္ေနရာမရတတ္ဘူး။ အခ်စ္က မ်က္စိ မပါတဲ့အတြက္ “႐ုပ္”ကိစၥဟာ အခ်စ္မွာ အဓိက ဇာတ္လိုက္ မဟုတ္ဘူး။ ဇာတ္ပို႔ဆိုရင္ေတာင္ “ျဖတ္ေလွ်ာက္”ေလာက္ ရိပ္ခနဲသာ ပါဝင္ခြင့္ရတဲ့ အႏုဉာတ ဇာတ္ပို႔မွ်သာ ျဖစ္ပါတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">“အခ်စ္(အစစ္)”ရဲ႕အဓိက ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္က “နီးစပ္မႈ” (familiarity) ပါ။ ဒါျဖင့္ နီးစပ္တိုင္း ခ်စ္ၾကသလားကြာလို႔ ေမးစရာ ရွိလာရျပန္တယ္။ အဲသလိုဆိုရင္ေတာ့ အေျဖရ ကsပ္ခ်င္ခ်င္ပါ။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာက နီးစပ္ျခင္းဟာ ခ်စ္ျခင္းရဲ႕ အျမဳေတ ျဖစ္ေနတာပါပဲ။ သည္ေနရာမွာ “အျမဳေတ” (catalyst)လို႔ ဆိုလိုက္တာကို ဂ႐ုစိုက္ေစခ်င္ပါတယ္။ အဲဒီ့ အျမဳေတ ေပၚမွာမွ အျခား၊ အျခားေသာ ပေယာဂ ေပါင္းစံု ပူးလာဖို႔ လိုပါေသးတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> နီးစပ္မႈေၾကာင့္ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္မႈ (friendliness) ေပၚလာရပါတယ္၊ ရင္းႏွီးကြ်မ္းဝင္မႈေနာက္မွာ ႏွစ္လိုျခင္း (admiration) ဆိုတာ ေပၚလာပါ မယ္။ “ႏွစ္လိုျခင္း”ဟာ “ႏွစ္သက္ျခင္း (like)”ဆိုတာနဲ႔ မတူတာကိုလည္း သတိထားရပါဦးမယ္။ ႏွစ္သက္တယ္ဆိုတာက ႀကိဳက္တဲ့အဆင့္မွာတင္ ရပ္ေနပါတယ္။ “ႏွစ္လို”တဲ့အခါမွာေတာ့ ႏွစ္သက္႐ံုမက လိုလားတာေတြပါ ပါလာတယ္။ လိုလားရာမွာလည္း မိမိအတြက္တင္မက တစ္ဖက္သားအတြက္ပါ ကိုယ္က လိုလိုလားလား ရွိလာတာကိုမွ ႏွစ္လိုတာလို႔ ေျပာလိုက္ခ်င္ပါတယ္။</p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"><br />အဲသလိုနဲ႔ တစ္ဖက္သားအေပၚ တန္ဖိုးထားႏိုင္လာတယ္ (appreciation)၊ သံေယာဇဥ္ႀကီးစြာ တြယ္တာလာႏိုင္တယ္ (attachment)၊ ျမတ္ႏိုးလို႔ လာႏိုင္ပါတယ္ (affection)။ အဲဒီ့ကမွ ေနာက္ဆံုး အဆင့္အေနနဲ႔ က႐ုဏာစိတ္ (compassion)ကလည္း ဆီးမႏိုင္၊ တားမရေအာင္ ပြားလာပါေတာ့တယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> အဲသလိုနဲ႔ နီးစပ္မႈကို အေျခခံၿပီး တေငြ႕ေငြ႕ ဖြဲ႕တည္လာတဲ့ အခ်စ္ (အစစ္)ဟာ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ဘဝထဲကို ေရာက္လာတတ္ပါတယ္။ အခ်စ္ဆိုတဲ့စိတ္ ျဖစ္လာတဲ့ အခိုက္အတန္႔ကို အဲဒီ့လူကိုယ္တိုင္က သတိမထားမိလိုက္ႏိုင္ပါဘူး။ တစ္နည္းေျပာရရင္ တစ္ဖက္သားအေပၚ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္ကာလက စၿပီး ခ်စ္မိသြားတယ္ဆိုတာကို တိတိပပ အေျပာရ ခက္ေနတတ္ပါတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> အဲဒါဟာ အခ်စ္ပါလို႔ ႏႈတ္နဲ႔ ေၾကြးေၾကာ္ ျမည္တမ္းလိုက္ဖို႔လည္း အလြန္ ဝန္ေလးေနရတတ္ပါတယ္။ ရင္ထဲမွာ ထုနဲ႔ ထည္နဲ႔၊ အံုနဲ႔ က်င္းနဲ႔ ခမ္းခမ္းနားနားႀကီး တည္ေနတဲ့ ခံစားခ်က္တစ္ရပ္ကို “အခ်စ္”ရယ္လို႔ ခပ္ႏုတ္ႏုတ္ အမည္ေပးလိုက္ရမွာကိုေတာင္ မဝံ့မရဲ ျဖစ္ေနရတတ္ပါတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> ကြ်န္ေတာ့္ ပုဂၢလိက အေတြ႕အၾကံဳနဲ႔ အေတြးအျမင္အရ အဲဒါဟာ “အခ်စ္ (အစစ္)” ျဖစ္ေနပါတယ္။</p> <h3 style="color: rgb(255, 255, 204); font-weight: bold;">အခ်စ္(အစစ္)ရဲ႕ ဝိေသသလကၡဏာမ်ား</h3> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">အခ်စ္(အစစ္)မွာ ကိုယ့္ကို ျပန္ခ်စ္ျခင္း၊ မခ်စ္ျခင္းဟာ အေရးမႀကီးေတာ့ပါဘူး။ ထိုနည္းတူ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အဖိုးစားနား (physical considerations) ေတြလည္း သိပ္ကိစၥမရွိေတာ့ဘူး။ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အဖိုးစားနားဆိုတာက အလွအပေတြ၊ ပိန္တာ၊ ဝတာေတြအျပင္ ကိုယ္လက္ႏွီးေႏွာျခင္းဆိုတဲ့ ဒြါရခံစားမႈမ်ားပါ ပါဝင္လာပါတယ္။ ဒါေတြ အားလံုးဟာ အခ်စ္(အစစ္)မွာ သိပ္ အဓိက မက်ေတာ့ပါဘူး။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> တစ္နည္းအားျဖင့္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ၿငိတြယ္မႈ (mental attachment) သေဘာ ပိုေဆာင္လာပါတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> ထို႔အတူ စြန္႔လႊတ္ဖို႔၊ အနစ္နာခံေပးဖို႔လည္းဝန္မေလးေတာ့<wbr>ဘူး။ အခ်စ္ (အစစ္) ရင္မွာျဖစ္လာၿပီဆိုတာနဲ႔ တစ္ၿပိဳင္နက္ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူရဲ႕ စိတ္လက္ ခ်မ္းသာမႈနဲ႔ လိုအင္ဆႏၵမ်ားကိုသာ ဦးစားေပးမိလာတတ္ပါေတာ့တယ္။ ေစတနာ ႏိုးေနတယ္လို႔ ေျပာလို႔ရပါလိမ့္မယ္။</p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"><br />အခ်စ္(အစစ္)မွာ “ကိုယ့္အတြက္”ဆိုတာ ပါးရွားသြားၿပီး “သူ႔အတြက္”ကသာ မ်ားမ်ားလာတယ္၊ “ကိုယ့္လိုဘ”ထက္ “သူ႔လိုဘ”ကို ပိုတြက္လာတယ္။ “ကိုယ့္ဆႏၵ”ထက္ “သူ႔အႀကိဳက္”ကို ပိုလိုက္မိေနတတ္ပါတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> အဲဒီ့ အခ်စ္(အစစ္)ဆိုတာ ဖိုနဲ႔မ၊ တစ္မိသားနဲ႔ တစ္မိသား၊ ဆန္႔က်င္ဘက္ လိင္ခ်င္း ခ်စ္ျဖစ္ၾကတဲ့ “ကိေလသာခ်စ္”မွာလည္း ရွိႏိုင္ပါတယ္၊ “၅၂၈ခ်စ္”လို႔ ေခၚၾကတဲ့ မိဘနဲ႔ သားသမီးအခ်စ္မွာလည္း ရွိႏိုင္ပါတယ္၊ ေမာင္ခ်စ္၊ ႏွမခ်စ္၊ သူငယ္ခ်င္းခ်င္း ခ်စ္ၾကတဲ့အခ်စ္ေတြမွာလည္း တကယ့္ အခ်စ္(အစစ္)ဆိုတာ ရွိႏိုင္ပါတယ္။ (အဲ… သို႔ေသာ္လည္း နည္းနည္းေတာ့ ရွားတတ္ပါတယ္။)</p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"><br />တကယ္ အခ်စ္(အစစ္)နဲ႔ ခ်စ္လာရင္ သားသမီးကိုပဲ ျဖစ္ျဖစ္၊ မိဘကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လင္သားကိုျဖစ္ျဖစ္၊ ဇနီးသည္ကိုျဖစ္ျဖစ္၊ ေမာင္ႏွမကို ျဖစ္ျဖစ္၊ သူငယ္ခ်င္းကိုျဖစ္ျဖစ္ “ခ်စ္လွေခ်ရဲ႕”လို႔ ေျပာျဖစ္ခ်င္မွ ေျပာျဖစ္မွာ ျဖစ္ေပမယ့္ အဲဒီ့ကိုယ့္ခ်စ္သူရဲ႕ တိုးတက္ရာ တိုးတက္ေၾကာင္း၊ ေကာင္းရာ ေကာင္းေၾကာင္း၊ စိတ္ခ်မ္းသာရာ ခ်မ္းသာေၾကာင္းအတြက္ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ပံ့ပိုးေပးခ်င္တဲ့စိတ္ေတြ ေပၚေပါက္ေနတတ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲသလို ကိုယ့္ခ်စ္သူ တိုးတက္ေစဖို႔၊ ေကာင္းေစဖို႔၊ စိတ္ခ်မ္းသာေစဖို႔ အေရးေတြမွာ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာ တစ္ခုတည္းကို ပဓာန ထားၿပီး ဇြတ္အတင္းလုပ္ယူတဲ့ နည္းမ်ိဳးေတြကိုေတာ့ အလိုလို ေရွာင္တတ္သြားတယ္။<br />တစ္နည္းအားျဖင့္ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူရဲ႕ ပကတိအေနအထားကို လက္ခံႏိုင္လာတယ္၊ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံကိုေရာက္ေအာင္ သိမ္းသြင္းယူဖို႔၊ ျပဳျပင္ယူဖို႔ အားမထုတ္ေတာ့ဘူး။ အဲဒါဟာ အခ်စ္(အစစ္)ရဲ႕ အထူးျခားဆံုး ဝိေသသလကၡဏာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။<br /></p> <h3 style="color: rgb(255, 255, 204); font-weight: bold;">စဥ္းစားစရာ</h3> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">ကြ်န္ေတာ့္ဘဝမွာ ကြ်န္ေတာ့္ကို ခ်စ္တယ္လို႔ အေဖတို႔၊ အေမတို႔ကလည္း ေျပာၾကဖူးတယ္၊ သားေတြ၊ သမီးေတြကလည္း ေျပာၾကတယ္၊ မိန္းကေလး တခ်ိဳ႕ကလည္း ေျပာဖူးတယ္၊ ကြ်န္ေတာ့္အိမ္သူသက္ထားကလည္း ေျပာတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း သူတို႔ေတြကို ခ်စ္လွေခ်ရဲ႕၊ ႀကိဳက္လွေခ်ရဲ႕လို႔ ေျပာခဲ့၊ ေျပာဆဲပါ။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> ထို႔အတူ တိုင္းျပည္နဲ႔လူမ်ိဳးကိုလည္း ေတာ္ေတာ္ခ်စ္တယ္လို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ထင္တစ္လံုးနဲ႔ ရွိပါေသးတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> ဒါေပမယ့္ ဘာကိုပဲျဖစ္ျဖစ္၊ ဘယ္သူ႔ကိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ခ်စ္ၾကရာမွာ ကိုယ္ခ်စ္တဲ့ အရာဝတၳဳ၊ လူပုဂၢိဳလ္တို႔ရဲ႕ ရွိရင္းစြဲ ပကတိ အေျခအေနကို လက္ခံဖို႔ ထက္ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တာေတြ၊ ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံေတြ မဝင္၊ ဝင္ေအာင္ ဇြတ္အတင္း သြတ္သြင္းယူတဲ့အလုပ္ကို ကိုယ္တိုင္လည္း ခံစားခဲ့ဖူးတာ၊ သူတစ္ပါးအေပၚမွာလည္း လုပ္မိသြားတတ္ခဲ့တာ အႀကိမ္ႀကိမ္ပါပဲ။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> သည္အခါမ်ားမွာ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ဆိုရင္ တစ္ကြက္ခ်န္၊ တစ္ပတ္ေလွ်ာ့ ေတြးတတ္ၾကတဲ့ ပုထုဇဥ္တို႔ ဓမၼတာအတိုင္း “အခ်စ္”ဆိုတဲ့ ေဝါဟာရကို အကာအကြယ္ ယူတတ္ခဲ့မိတာေတြကို ျပန္ဆင္ျခင္မိလာတယ္။ အဲသလို ဆင္ျခင္မိလာျခင္းနဲ႔အတူ အဲဒီ့“အခ်စ္”ဆိုတဲ့ “အလြယ္သံုး ေဝါဟာရ”ကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း သံသယ ျဖစ္လာရပါေတာ့တယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);">ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ အသက္ ၃၅ ႏွစ္ေက်ာ္ေလာက္မွာမွ “အခ်စ္(အစစ္)”ဆိုတာ နဲ႔ ခလုတ္တိုက္မိၿပီး ဘြားခနဲ သြားေတြ႕လိုက္ပါတယ္။ အဲဒီ့မွာတင္ “အခ်စ္”လို႔ ထင္ေယာင္မွားမႈ (အခ်စ္ေယာင္) ေတြကိုပါ သတိထားမိလာခဲ့ရတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> အဲဒီ့မွာတင္ ကြ်န္ေတာ့္အတြက္ အခ်စ္(အစစ္)ရဲ႕ေသခ်ာတဲ့ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုခ်က္ကိုပါ ေတြ႕လာရပါတယ္။<br /></p> <p style="color: rgb(255, 255, 204);"> အမွန္က “အခ်စ္ (အစစ္)”ဆိုတာ “တစ္ဖက္သားဆီက တံု႔ျပန္ခ်စ္ကို လံုးဝ ထည့္တြက္မေနေတာ့ဘဲ ကိုယ့္ဖို႔၊ ကိုယ့္အႀကိဳက္၊ ကိုယ့္ဆႏၵ၊ ကိုယ့္လိုဘဆိုတာေတြ ကင္းစင္ၿပီး သူ႔ရဲ႕ ပကတိ အေနအထားကို လိုလိုခ်င္ခ်င္ လက္ခံႏိုင္စြမ္း ရွိတဲ့၊ သူ႕အတြက္ သက္သက္ကိုသာ ခပ္ရဲရဲ စဥ္းစားေပးႏိုင္စြမ္းတဲ့ စိတ္ခံစားမႈ”သာ ျဖစ္တယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ေကာက္ခ်က္ ဆြဲလိုက္မိသြားပါၿပီ။<br /></p> <p><span style="color: rgb(0, 128, 0);"><span style="color: rgb(255, 255, 204);"> စာဖတ္သူမ်ားလည္း စဥ္းစားၾကည့္ပါဦးလား။</span><br /></span></p> <h5 style="text-align: center;">(၁၉၉၈ မတ္လထုတ္ သရဖူမဂၢဇင္းမွာ ေဖာ္ျပခဲ့ၿပီး စာမူခြင့္ျပဳခ်က္အမွတ္ ၄၀၀၉၅၉၀၅၀၉ နဲ႔ လက္တြဲေဖာ္စာအုပ္တိုက္က ၂၀၀၆ ေဖေဖာ္၀ါရီလမွာ ဒုတိယအႀကိမ္ ပံုႏိွပ္ထုတ္ေ၀ထားတဲ့ ေတြးေတာဆင္ျခင္မႈ အႏုပညာ စာအုပ္ထဲမွာ ထည့္သြင္းေဖာ္ျပထားတာေလးကို တင္ဆက္လိုက္တာပါ။ ပထမအႀကိမ္ကို ၂၀၀၁ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလမွာ စာေပေလာက စာအုပ္တိုက္က ထုတ္ေ၀ခဲ့ပါတယ္။)</h5><br /><br /><br /> </div><div style="clear: both;"><!-- --></div><div class="relatedlinks"><div class="prevnextlinks"><br /></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-2929062361508121780?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-16144966388565754562010-07-28T14:24:00.000+04:002010-07-28T14:24:52.348+04:00<a href="http://latlatzaw.blogspot.com/2010/07/blog-post_28.html">ကြ်န္ေတာ္တုိ႕အိမ္: အျပာေရာင္ ကင္းမဲ့ခဲ့ေလေသာ ေကာင္းကင္</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-1614496638856575456?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-4262717074712775172010-07-14T00:55:00.000+04:002010-07-14T00:58:59.409+04:00<h3><a href="http://pan-nwe.blogspot.com/2010/01/plus-and-minus.html" target="_blank"><br /></a></h3> <div><h2><br /></h2> </div><br /><br /><span style="font-family: Zawgyi-One;"><span style="color: white;"><br />သူငယ္တန္းမွ စတုတၴတန္းအထိ ျမန္မာကိန္းဂဏန္းမ်ား (၁၊၂၊၃၊၄၊...) ျဖင့္သာ သင္ၾကားခဲ့ရေသာ<br />သခ်ၤာဘာသာရပ္ကို ပဥၥမတန္းမွ အစျပဳကာ အဂၤလိပ္ကိန္းဂဏန္းမ်ား (1, 2, 3, 4…)<br />ျဖင့္ စတင္သင္ၾကားရ၏။ ထို႔အတူ သခၤ်ာဂဏန္းမ်ားတြင္ အႏုတ္ကိန္း (-) ရွိသည္<br />ဆိုသည္ကိုလည္း ထုိ ပဥၥၥမတန္းေရာက္မွသာ စတင္သိရွိခဲ့ရသည္။<br /><br />ေလးတန္းအထိ ၅ ႏွင့္ ၆ ေပါင္းလွ်င္ ၁၁ (5+6=11) ဟု သိခဲ့ေသာ္လည္း ၅ တန္းသုိ႔<br />ေရာက္ေသာအခါ အကယ္၍မ်ား ၅ သည္ အႏုတ္ကိန္း ျဖစ္ေနခဲ့ပါမူ ထုိ ၅ ႏွင့္ ၆<br />ေပါင္းပါက အေျဖသည္ ၁၁ မထြက္ႏုိင္ေတာ့ေပ။ အေျဖ ၁ ဟု ဆိုမွသာ မွန္ေပသည္။<br />(-5+6=1)<br />ထိုမွ စတင္လ်က္ ကိန္းဂဏန္းမ်ား ေပါင္းၾကလွ်င္ ထိုကိန္း၏ ေရွ ႔တြင္ ရွိေသာ လကၡဏာေပၚမူတည္လ်က္သာ အမွန္တန္ဖုိးထြက္လာႏုိင္ေၾကာင္း၊ ကိန္းဂဏန္း ႏွစ္ခု ေပါင္းရန္အတြက္ ၎င္းတုိ႔၏ <span style="">ေရွ ႔ရွိ လကၡဏာမ်ား</span>ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဂရုစိုက္ရန္ လိုအပ္ေၾကာင္း သိရွိလာခဲ့ရသည္။ <br />ဆက္လက္၍ <span style="font-weight: bold;"><span style="color: white;">ကိန္းစစ္မ်ဥ္း</span></span> ဆိုသည္ကို ရင္းႏွီးလာခဲ့သည္။<br /><br />ကိန္းစစ္မ်ဥ္းႀကီးေပၚတြင္ ကိန္းဂဏန္းမ်ားသည္ ေရျပင္ညီမ်ဥ္းတစ္ခုေပၚတြင္ ညီညီညာညာ ရွိေနၾကေသာ္လည္း <span style="font-weight: bold;">သုညမွတ္၏ အေရွ ႔ဘက္ သို႔ သြားေသာ ကိန္းမ်ားသည္ အေပါင္းလကၡဏာေဆာင္ေသာ ကိန္းမ်ား</span>ျဖစ္ၿပီး <span style="font-weight: bold;">သုညမွတ္၏ အေနာက္ဘက္သုိ႔ သြားေသာ ကိန္းမ်ားသည္ အႏႈတ္လကၡဏာေဆာင္ေသာ ကိန္းမ်ား</span> ျဖစ္ၾကရေလသည္။ <span style="font-weight: bold;">ပကတိ ပမာဏ</span> တူေသာျငား <span style="font-weight: bold;"><span style="color: white;">ပိုင္ဆိုင္ထားေသာ လကၡဏာ</span></span> မတူညီေသာ ကိန္းႏွစ္ခုသည္ <span style="font-weight: bold;"><span style="color: white;">ကိန္းဂဏန္းပမာဏ ႀကီးလာေလေလ၊ ပိုမို ေ၀းကြာရလာေလေလ</span></span> ျဖစ္သည္။<br /><br />ထိုအေၾကာင္းမ်ားကို စတင္သိရွိခြင့္ရေသာ အခ်ိန္သည္ ပဥၥမတန္း ( ၅ တန္း) ၊ အသက္အရြယ္အားျဖင့္<br />ဆယ္ႏွစ္ ျပည့္ၿပီးစ ပတ္၀န္းက်င္မ်ား (ဆက္ေက်ာ္သက္ရြယ္)။<br /><br /><span style="color: white;">ဆယ္ေက်ာ္သက္၏ အရြယ္တစ္ရြယ္တြင္ ကိန္းစစ္မ်ဥ္းတန္းႀကီးတစ္ခုေပၚရွိ <span style="font-weight: bold;">သုညမွတ္တစ္မွတ္</span>၌ ခ်စ္သူႏွင့္ ကိုယ္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ စတင္ ဆံုေတြ႔ခဲ့ၾကသည္။<br />ခ်စ္သူသည္ အမ်ားႀကား၌ မာနႀကီးသူ တစ္ေယာက္ျဖစ္လ်က္ေနၿပီး ကိုယ္သည္ ခ်စ္သူကို<br />တိတ္တခိုး ခ်စ္လ်က္ေနေသာေၾကာင့္ ခ်စ္သူ ျဖစ္ေစခ်င္ေလာက္ေသာ ပံုစံအတုိင္း<br />၀င္ရန္ ႀကိဳးစားရင္း <span style="font-weight: bold;">ခ်စ္သူႏွင့္ အသြင္တူသူ</span><br />တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။ သုိ႔ေသာ္ ခ်စ္သူသည္ ဘ၀ တုိးတက္ႀကီးပြားေရးကိုသာ<br />အျမဲတေစ ေရွးရႈလ်က္ရွိၿပီး ေနထြက္သည့္ဘက္သို႔သာ ေလွ်ာက္လွမ္းလုိသူ<br />တစ္ဦးျဖစ္လ်က္ေနသည္။<br />ကိုယ္သည္ ခ်စ္သူအား ကိုယ့္ေရွ႔မွ ေပ်ာက္ကြယ္မသြားေစရန္ မ်က္ေတာင္မခတ္ဘဲ ေငးလ်က္ၾကည့္ေနရင္း မွပင္<br />အသက္အရြယ္ရလာသည္ႏွင့္ အမွ် ကိုယ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေလွ်ာက္လာေသာ လမ္းသည္<br />ဆန္႔က်င္ဘက္မ်ားဆီသို႔သာ ဦးတည္ေနၾကေၾကာင္း သတိထားမိလာခဲ့ရသည္။<br /><br />ထိုသတိထားမိေသာအခ်ိန္သည္ လြန္စြာေနာက္က်ခဲ့ေပၿပီ။<br /><br />ခ်စ္သူက ေအာင္ျမင္မႈမ်ားျဖင့္ ေရွ႔သို႔တစ္လွမ္းလွမ္းတုိင္း ကိုယ္သည္<br />မျပည့္စံုမႈမ်ားေၾကာင့္ က်ဆံုးမႈမ်ား ရင္၀ယ္ပိုက္လ်က္ ေနာက္သို႔ အျမဲ<br />ဆုတ္မိခဲ့သည္။ ကိုယ့္ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုးတြင္ <span style="font-weight: bold;"><span style="color: blue;">အႏုတ္လကၡဏာမ်ားစြာ</span></span>ျဖင့္ ရင္ဆိုင္ခဲ့ရျခင္းပင္။<br /><br /><span style="color: blue;">”ျပန္မဆံုႏုိင္ေတာ့ပါဘူး ခ်စ္သူေရ။ သုိ႔ေပမယ့္ သုညအမွတ္ေလးမွာ တစ္ခါ ဆံုေတြ႔ခြင့္ရခဲ့တဲ့အတြက္ေတာ့ ေက်းဇူးတင္ပါရဲ့”</span><br /><br />ကိုယ္ ေအာ္ေျပာမိပါသည္။ ခ်စ္သူသည္ ၾကားႏုိင္မည္ မထင္ပါ။ သူမၾကားႏိုင္ေသာ္ျငား<br />ကိုယ္ သိပ္ခ်စ္ခဲ့ရေၾကာင္း သူ သိပါလိမ့္မည္။ ကိုယ့္ကို<br />မျမင္ႏုိင္ေတာ့ေသာ္ျငား ကိုယ္သည္ သူ ရွိရာအရပ္သုိ႔သာ<br />လွမ္းၾကည့္လ်က္ရွိေၾကာင္း သူ သိပါလိမ့္မည္။<br /><br />လူတကာကလည္း သိပါလိမ့္မည္။<br /><br />ကိုယ္တုိ႔အေၾကာင္းအား မ်ိဳးဆက္တစ္ဆက္ၿပီး တစ္ဆက္ ေျပာျပၾကေသာအခါ ကိုယ့္ကို <span style="font-family: symbol;">( - ∞ )</span> ဟု သေကၤတျဖင့္ ေရးၾကၿပီး ကိုယ့္ခ်စ္သူအား <span style="font-family: symbol;">( + ∞ )</span> ဟူ၍ ကိုယ္စားသံုးၿပီး ရွင္းျပၾကေလသည္။<br /><br />ဘယ္ေလာက္ပင္ ေ၀းေ၀း ကိုယ္သည္ ကိုယ့္ခ်စ္သူအား ေငးၾကည့္ေနခြင့္ရသည့္အတြက္ ေက်နပ္ပါသည္။<br /><br /><u><span style="font-family: symbol;">(- ∞ )</span> 0 <span style="font-family: symbol;">(+ ∞ )</span></u><br /><br />သူကမူ ကိုယ့္ကို ယေန႔တုိင္ ေက်ာခိုင္းထားဆဲပါေလ။ ။<br />(မူရင္းကိုမသိလို႔ဒီကေန ခြင္႔ေတာင္းထားပါတယ္ )<br />ခံစားခ်က္တိုက္ဆိုင္လို႔ပါ ..</span></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-426271707471277517?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-22716368991947557082010-07-01T13:25:00.002+04:002010-09-22T22:05:55.512+04:0025 KZY<br /><br />KZY 25<br /><br />ျပကၡဒိန္ စာမ်က္ႏွာတို႔က<br /><br />တစ္ဆစ္ခ်ိဳး အေျပာင္းအလဲနဲ႕<br /><br />တစ္ႏွစ္တိုးေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားဆိုတယ္။<br /><br />KZY 25<br /><br />25 KZY<br /><br />ကိုယ္တိုင္ေရး ဒိုင္ယာရီအပိုင္းအစေတြထဲ<br /><br />စာစီအကၡရာေတြက<br /><br />ေနာင္ ဘာေတြ စပ္ဆိုမလဲ တဲ့<br /><br />ေမွ်ာ္လင့္ ေစာင့္စားေနၾကတယ္။<br /><br />KZY 25<br /><br />25 KZY<br /><br />မုန္တိုင္းထန္ ေလနီၾကမ္းနဲ႔<br /><br />အရိုင္းမာန္ ဘ၀လမ္းထဲ<br /><br />ပ်ံသန္းေနဆဲ ငွက္ငယ္ရယ္<br /><br />လမ္းခင္း ေျဖာင့္ေျဖာင့္ လွမ္းႏိုင္ေစကြယ္….။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-2271636899194755708?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-5633306390779511552010-06-30T02:25:00.005+04:002010-09-22T22:03:25.791+04:0025 လမ္းဆံု<br />အၿဖဴထည္စမွတ္တစ္ခု အပ်ဴလြယ္ကာ ေလ်ာက္ဘိႏွင္႔<br />အမွီအတြယ္တီကာ<br />စေလေတာ႔<br />ေၾသာ္ ခ်ီေလၿပီတည္႔<br />ဘ၀စခန္းေထြ<br /><br />မ်ားလွခ်ည္႔ ဒီခရီး.....။<br /><br />ဒီဘ၀တစ္ေကြ႕၀ယ္<br /><br />လမ္းခုလတ္စမ္းေနရာနဲ႔<br /><br />ပန္းမန္ရတနာေတြေပါခဲ႔သလို<br /><br />ပမ္းစရာေတြ မ်ားကၿဖင္႔<br /><br />ေၾသာ္ ၿငီးရက္ပါဘူး.....။<br /><br />မ်ားမၾကာလွမ္းလာေတာ႔<br /><br />လမ္းဆံုမ်ားကလဲမဆန္းေတာ႔တာမို႔<br /><br />၂၅ ဆိုတဲ႔ ေနရာေလးတစ္ခု<br /><br />ထင္မထီ ၿမင္မၾကည္ခင္မွာပင္<br /><br />ၿဖတ္ရေပအံ႔.....။<br /><br />လမ္းဆံု တစ္ေကြ႔<br /><br />ရပ္ကာခဏေငးေတာ႔<br /><br />ေၾသာ္ မပီကလာတီတာ နဲ႔<br /><br />ၿဖီတီတာပါလာမ်ားေတာ႔<br /><br />မသတီစရာေတြ အမ်ားသားေပဟု<br /><br />အမွန္တကယ္ရႈၿမင္ၾကည္႔မိတယ္<br /><br />ၿပင္ရေပအံ႕.......။<br /><br />နီးလြန္းသည္႔ ဒီခရီး<br /><br />အဆံုးဆိုတာမၿမင္ရခင္က<br /><br />၂၅ ဆုိတဲ႔လမ္းဆံုမွပင္<br /><br />ေမြးေန႔ရွင္ ကိုေဇာ္ရဲ ကုိယ္မွ<br /><br />အသိပညာဆင္႔ကာပြားေပလို႔<br /><br />ေကာင္းက်ိဳးကိုယ္၌တည္မိပါေစသတည္း.....။<br /><br />(စာၾကြင္း...။ အမွတ္တရ အၿဖစ္ကိုယ္႔အတြက္ကိုယ္ ကဗ်ာမေရးခဲ႔ပါဘူး တကယ္တမ္းခ်ေရးေတာ႔လဲ ေလးခ်ိဳးေလး ပဲထြက္လာလို႔ အေတြးေလးေတြ စီကာေရးလုိက္မိပါတယ္...။ ၁.၇.၂၀၁၀ မွာ ၂၅ ဆိုတဲ႔အခ်ိဳးအေကြ႕ေလးေတြ ၿဖတ္လာေတာ႔ ဆန္းဆစ္မိလာတာေလးေတြပါ။ အမွားတရားတစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုကုိ ေစာင္႔ထိန္းေနရာက ေန က်ဴးလြန္မိေနတတ္ပါတယ္..။ မရင္႔က်က္ေသးတဲ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကုိလဲ အားမရလာတာေတြမ်ားလာ သလို၊ အမွားကေန ေနာင္တအၿဖစ္ကို ကူးကူးသြားလို႔ တခါတရံ အထီးက်န္မႈ နဲ႔ စိတ္ဓာတ္က်မႈေတြ ေပၚလာတတ္တာ ၂၅ အခ်ိဳးအေကြ႕မွာ ပိုမ်ားေနပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔ ကဗ်ာေလးမွာေရးထားသလိုပါပဲ အသိပညာေတြဆင္႔ကာပြားၿပီး မွန္ကန္တဲ႔ သဘာ၀ေလာက ၾကီးက သတ္မွတ္ထားတဲ႔ ေဘာင္၀င္တဲ႔ စည္းကမ္း တရားေအာက္ မွာ ေပ်ာ္ရြင္စြာ ေနထိုင္သြားခ်င္မိတာက ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္႔ရဲ႕ ၂၅ အခ်ိဳးအေကြ႕ေလးမွာ အၿဖစ္ခ်င္ဆံုး ဆႏၵတရားပါပဲ..။)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-563330639077951155?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-52948544872127903312010-05-10T17:57:00.005+04:002010-09-22T22:12:58.348+04:00ေခတ္မီတိုးတက္ၿခင္း ႏွင္႔ အတူအမွီလိုက္ႏိုင္ရန္ အလို႔ငွာရင္႔က်က္ေခတ္မီေသာ အေတြးအၿမင္သစ္ရွိရန္လို အပ္သကဲ႔သို႔ ဆုတ္ယုတ္မႈ ကိုဦးတည္လ်က္ အက်င္႔ပ်က္ၿခစားေနမႈမ်ားဧ။္ ဆြဲေဆာင္မႈမ်ားမွ ရုန္းထြက္ ႏိုင္ရန္ သံုးသပ္ပိုင္းၿခားႏိုင္သည္႔ ဥာဏ္ပညာရွိရေပမည္။ တိုးတက္ၿခင္း ႏွင္႔ ဆုတ္ယုတ္ၿခင္းသာမကေပ....အဆိုပါ ၿဖစ္တည္မႈ ႏွစ္ခုၾကားမွ ရရွိခံစားလုိက္ရေသာ ေကာင္းက်ိဳးဂုဏ္အင္ ၏ႏွင္႔ဆိုး က်ိဳးအနိဌာရံုအား လည္းဟုတ္ တိုင္းမွန္ရာလက္ခံ ႏိုင္မည္႔စိတ္ဓာတ္ၾကံ႔ခိုင္မႈကား မရွိမၿဖစ္ပင္တည္း..။<br />ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားသည္ ေမတၱာဧ။္သေဘာအား စိတ္ခံစားမႈမ်ားၿဖင္႔ ေရာယွက္ဆက္ဆံတတ္ ၾကလြန္းေပသည္..။ ေမတၱာဆိုသည္မွာ ေအးၿမၿငိမ္းခ်မ္းၿခင္းသေဘာကိုေဆာင္ေသာ ေပးဆပ္ခ်င္သည္႔ ဆႏၵၿဖစ္ မည္ဟု ကၽြန္ေတာ္အေနၿဖင္႔ ေကာက္ခ်က္ခ်လိုပါသည္....။ စိတ္ခံစားမႈ ဟူသည္မွာ ခံစားမႈအား ပြင္႔အံထုတ္ၿခင္း၊ စိတ္ဧ။္အာရံုတည္မွီေနေစရန္အတြက္ တည္မွီရာေနရာတစ္ခု၌ ေ၀႔၀ိုက္က်က္ စားေနၿခင္း ၿဖစ္ေပမည္ဟု....။ ယင္းဆႏၵ ႏွင္႔ စိတ္ခံစားမႈ ႏွစ္ခုေပါင္းစပ္မႈမွ ၿဖစ္ေပၚလာေသာစိတ္ဧ။္အစြမ္းသတၱိကို ပညာၿဖင္႔ပိုင္းၿခားေ၀ဖန္ပါမူ အသိစိတ္ၿဖစ္ေပၚပါလိမ္႔မည္...။သို႔တည္းမ ဟုတ္မူကား အာရံုအသြင္၌ စိတ္ခံစားမႈကိုအသားေပးေသာ ပညာမပါသည္႔ေမတၱာ အသြင္ကိုေရာက္ရွိၿဖစ္တည္မိေပမည္....။ <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;">ၿမန္မာလူငယ္မ်ားႏွင္႔ ကမၻာ႔လူငယ္အမ်ားစုဧ။္ကြာၿခားမႈ မ်ားအားကၽြန္ေတာ္႔သိမွီသေလာက္အေတြး ေလးမ်ားၿဖင္႔ မၾကာခဏ ဆိုသလိုဆန္းဆစ္မိပါသည္.....။ ေရခံေၿမခံသဘာ၀မတူသည္႔ အခ်က္မ်ား အပါအ၀င္ ထည္႔သြင္း စဥ္းစားသင္႔သည္မ်ား အားမခ်န္လွပ္ဘဲ ေ၀ဖန္မိပါဧ။္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဧ။္ ေကာင္းေသာအခ်က္မွာ လူၾကီးမိဘ အားရိုေသေလးစားၿခင္း၊ လူတဘက္သား အား ငဲ႔ညွာေပးလြန္း ၿခင္းစသည္႔ စသည္မ်ားပင္......။ မၿပည္႔စံုေသးေသာ အခ်က္မွာမူကား ကၽြန္ေတာ္တို႔အမ်ားစု၌ ယံုၾကည္မႈ ႏွင္႔ ရဲတင္းမႈ သည္အားနာမႈ ငဲ႔ညွာမႈ တရားမ်ားေအာက္၌ မမွန္ကန္စြာ၊ သဘာ၀မက်စြာ ၿဖင္႔ ငုပ္လွ်ိဳးေနခဲ႔ ရပါသည္...။ ဘာေၾကာင္႔ဆို သည္အား ဆန္းဆစ္မိသည္က မၾကာခဏဆိုသလိုပင္...။<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;">လူတစ္ေယာက္ဧ။္ အသြင္သ႑ာန္ ႏွင္႔ အႏွစ္သာရ ပိုင္းရပ္တည္မႈသည္ ထိုလူတစ္ေယာက္ဧ။္ ပင္ကို စိတ္္သတၱိေပၚတြင္တည္မွီသကဲ႔သို႕ ၿပင္ပပတ္၀န္းက်င္ဧ။္ ပဲ႔ၿပင္ထိန္းမတ္မႈလမ္းေၾကာင္းေပၚ၌လည္း<o:p></o:p>တည္မွီေန ေပသည္......။ ကၽြန္ေတာ္အထက္၌ ဆိုခဲ႔သလိုပင္ လူၾကီးသူမမ်ားဧ။္ ေမတၱာမွာ စိတ္ခံစားမႈ<o:p></o:p>ႏွင္႔ ေရာယွက္ ေနသည္႔အတြက္ ကေလးဘ၀မွစကာ လူလတ္ပိုင္းအရြယ္အထိ ရွင္သန္ၾကီးၿပင္းမႈ အမ်ားစုမွာ ေၾကာက္ရြ႕ံမႈ ခိ်ဳးႏွိမ္႔မႈမ်ားၿဖင္႔ အပင္သန္သင္႔သေလာက္မသန္ခဲ႔ရေပ..။ ယံုၾကည္မႈ တည္းဟူေသာ မိမိကိုယ္ကို ေအာင္ႏိုင္ စိတ္အခ်ိဳ႔ သည္ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာေဒသစြဲ၊ ပတ္၀န္းက်င္ အမွားမ်ားၾကား၌ ကြယ္ေပ်ာက္ခဲ႔ရဖူးေပသည္။ ယုတၱိမဆန္ေသာ က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္မႈမရွိသည္႔ ဒ႑ာရီ ဆန္ေသာ စကားမ်ားၾကား၌ ၾကီးၿပင္းခဲ႔ရေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔လူငယ္အမ်ားစုသည္ ဘ၀ဧ။္ၿဖစ္တည္မႈအခ်ိဳ႔အား ဒ႑ာရီဆန္ဆန္စိတ္ကူးယဥ္ ရင္းအေမွာင္ ဖံုးမွန္းမသိဖံုးလြမ္းခဲ႔ရ ဖူး ေပသည္....။<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;">မသင္႔ေတာ္သည္႕ ေရွးေဟာင္းအယူအဆ ႏွင္႔ က်ိဳးေၾကာင္းဆီေလ်ာ္သည္႔ သက္ေသၿပမႈမ်ား ဧ။္ ၾကားယွဥ္ၿပိဳင္မႈ မ်ား၌ အေတြးအေခၚပညာရွင္ ဆိုကေရးတီးတို႔ ရႈံးနိမ္႔ခဲ႔ရဖူးသကဲ႔သို႔၊ အေနာ္ရထာ ကဲ႔သို႔ေသာ ထက္ၿမက္စြာစဥ္းစားေတြးေခၚတတ္သည္႔ လူငယ္မ်ားေၾကာင္႔လည္း အရိုးစြဲေနေသာ အစဥ္လာဆိုး မ်ားေပ်ာက္ ပ်က္ခဲ႔ဖူးေပသည္....။ သို႔ေသာ္အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႔ေသာ အသိမရွိသည္႔ လူတစ္ခ်ိဳ႔ ေၾကာင္႔ အစဥ္အလာဆိုးမ်ား သက္ဆိုးရွည္ကာ လူငယ္အမ်ားစုမွာ လက္ေတြ႔ႏွင္႔ေ၀းကြာလ်က္ရွိေပ ေသးသည္...။ ပုခက္လြဲေသာ မိခင္ဧ။္ လက္သည္ ကမၻာၾကီးအား အုပ္စိုးႏိုင္စြမ္းဧ။္ဆိုသကဲ႕သို႔ပင္ ကေေလးဘ၀ တြင္လူၾကီးအခ်ိဳ႔ဧ။္ ၿပီးၿပီးစလြယ္ ဆံုးမမႈမ်ားမွ တည္ေနာင္အနာဂတ္အတြက္ ရတက္ မေအးဖြယ္ ရာမ်ား ၾကံဳခဲ႔ဖူးေပသည္...။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ၿပည္ပႏိုင္ငံတြင္ ပညာသင္ယူေနသည္႔ ၄ ႏွစ္ခန္႔ကာလအတြင္း၌ ကေလးငယ္မ်ားဧ။္ ေနထုိင္ရပ္တည္မႈ အခ်ိဳ႕အား ေလ႔လာခဲ႔ရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမန္မာကေလးမ်ားႏွင္႔ကြာၿခားလြန္းလွေပသည္...။ <b><i>emotion</i></b> ကိုအ ေၿခခံ၍ ၾကီးၿပင္းလာရေသာပတ္၀န္း<o:p></o:p>က်င္ ၌မိဘလူၾကီးမ်ားသည္ ညွာတာမႈ အားနာမႈ တရားမ်ားေအာက္ တြင္အသားတက်ေနထိုင္ရင္း ကေလးငယ္မ်ား အားမွားယြင္းေသာဆံုးမမႈမ်ားၿဖင္႔ အသိတရားေတြးဆႏိုင္စြမ္းႏွင္႔ ယံုၾကည္စိတ္ရဲစိတ္<o:p></o:p>အားေဖ်ာက္ဖ်က္ေပးသကဲ႔သို႔ပင္...။ <o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;">မ်က္ႏွာစိမ္းအားေၾကာက္ရြံ႕ၿခင္း၊ လူၾကီးသူမမ်ား၊ ဧည္႔သည္မ်ားႏွင္႔ဆက္ဆံေၿပာဆိုေသာ အခါမ်ား၌ <o:p></o:p>ကေလးမ်ားလူငယ္မ်ားအား အေရးတယူမၿပဳသည္႕အၿပင္ ဖယ္ၾကဥ္ထားၿခင္းစေသာ အေသးစိပ္အၿပဳ<o:p></o:p> အမူ တခိ်ဳ႔မွသည္ လူငယ္အမ်ားစုမွာ မိမိကိုယ္ မိမိတာ၀န္ယူလိုစိတ္မ်ားေပ်ာက္ပ်က္ေနခဲ႔ရေပသည္..။<o:p></o:p>လူၾကီးတခ်ိဳ႔ ဧ။္လြမ္းမိုလိုသည္႔စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ အတၱမ်ားသည္လည္း လူငယ္အမ်ားစုဧ။္ မိမိကိုယ္ကို <o:p></o:p><b><i>Manage ႏွင္႔ control</i></b> <span style=""> </span>လုပ္ႏိုင္စြမ္းမ်ားေလ်ာ႔ က်လာသည္ကိုေတြ႔ၿမင္ေနရရာ မသင္႔ေတာ္လြန္းလွေပ။<o:p></o:p>ဂါရ၀ တရား ထားရွိၿခင္းသည္ မွန္ကန္ေသာ မဂၤလာမည္ေပဧ။္....။ သို႔ေသာ္ ဂါရ၀တရားအား ခုတံုးလုပ္၍ လူငယ္မ်ားဧ။္ အနာဂတ္အား မလြမ္းမိုး မခ်ဳပ္ကိုင္သင္႔ေပ..။<o:p></o:p>လူငယ္ဟူသည္ ထက္ၿမက္ဧ။္။ အေတြးသစ္ အၿမင္သစ္မ်ား ေတြးေတာ ၾကံဆေနတတ္၍ တက္ၾကြ ေနတတ္ကာ ဆန္းဆစ္ေ၀ဖန္မႈမ်ားႏွင္႔အတူ ရိုးေဆြးေနေသာ အစဥ္အလာေဟာင္းမ်ားအား အစဥ္ ၿပဳၿပင္ေၿပာင္းလဲေနခ်င္သည္႔စိတ္အၿပည္႔ရွိတတ္ဧ။္...။ သုိ႔ေသာ္ ငါသည္လူၾကီးၿဖစ္ဧ။္ အေတြ႕အၾကံဳ ပညာပိုၿပည္႔ဧ။္ ဟူေသာ အတၱကိုကာကြယ္သည္႔ အေရၿခံဳ စကားမ်ား ထပ္တလဲလဲဆိုကာ လူငယ္အမ်ားစု ဧ။္အခြင္႔အလမ္းမ်ားအားရိုက္ခ်ိဳးပစ္တတ္လြန္းေပရာ။ အဆိုပါလူမ်ား မိမိကုိယ္ ကိုမိမိေသခ်ာစြာၿပန္လည္ဆန္းဆစ္ေစခ်င္ေပသည္....။<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;"><o:p> </o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: arial;">မိမိရွိမွ ေနရာေပးမွဟူေသာ အတၱလြန္ကဲသည္႔စိတ္အေၿခခံမ်ားအားေလ်ာ႔ခ်သင္႔ေပသည္....။ ၿမန္မာလူမ်ိဳးမ်ား ဧ။္ စိတ္အစဥ္၌ ၾကီးစြာေသာအဖ်က္အေမွာင္႔ တစ္ခုသည္ မၾကာခဏဆိုသလိုပင္ ၀င္၀င္လာတတ္္ ၾကရာ...ထိုအရာကား မနာလိုမႈႏွင္႔ ၀င္႔ၾကြားခ်ဳပ္ကိုင္လိုမႈပင္....။ မွန္ကန္ၾကီးၿမတ္ ေသာလူတစ္ဦးၿဖစ္ရန္မွာ စြန္႔လြတ္ႏိုင္ရေပမည္..။ <a name="OLE_LINK11"></a><a name="OLE_LINK10"><span style="">“တစ္” </span></a><span style=""> </span>ဆိုေသာေနရာေလးအား မက္ေမာ ေနၾကကာ ေနာက္ထပ္ေပါင္းလာမည္႔ “တစ္”<span style=""> </span>အားမၾကိဳဆိုခ်င္ၾကေပ.......။ မိမိဧ။္ၾကိဳဆိုမႈႏွင္႔အတူ မိမိပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး တန္ဖိုးတက္သြားမည္ ဟူသည္႔ အေကာင္းၿမင္စိတ္ကိုထည္႔မတြက္ႏုိုင္ၾကဘဲ <o:p></o:p>မိမိဧ။္ “တစ္” သည္႔ေနရာ ေပ်ာက္သြားမွာ ကိုသာ ေၾကာက္လန္႔ေနၾကေပသည္..။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိုင္ပင္လွ်င္ က်င္လည္ေနရေသာ လုပ္ငန္းခြင္ ႏွင္႔ ပတ္၀န္းက်င္၌ ယင္းကဲ႔သို႔ ပိတ္ဆို႔မႈမ်ား အားမၾကာခဏ ၾကံဳေတြ႔ေနခဲ႔ရာ....နဂုိပင္ကိုယ္ရွိ ထာ၀ရ ခ်ဳပ္ကိုင္လြမ္းမိုးႏိူင္ေသာ လူငယ္႔အေတြး ႏွင္႔ အသိစိတ္ ကို အေၿခခံသည္႔ ထက္ၿမက္မႈမ်ား ရဲရင္႔မႈ မ်ား ယံုၾကည္မႈမ်ား လြတ္လြတ ္က်ေနခဲ႔မိသည္မွာ အေတာ္ၾကာခဲ႔ေပၿပီ...။ မည္သို႔ပင္ဆိုေစကာမူ လြတ္က်၊ ကြဲေၾကေနေသာ စိတ္ဓာတ္အခ်ိဳ႔အား ၿပန္လည္ ေကာက္တင္ရင္း ေရတစ္ပြက္စာ ဘ၀တိုေလး၌ ေရွ႕သို႔ခရီးဆက္ရေပဦးမည္ဟုအားတင္းလွ်က္.....။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-5294854487212790331?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-57094520282808547822010-05-08T21:17:00.007+04:002010-05-09T17:48:16.414+04:00<div style="text-align: justify; color: rgb(255, 255, 255);font-family:lucida grande;"><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-weight: bold;font-size:100%;" ><br /><br />ရွိသင္႔ရွိထိုက္၊ ၿဖစ္သင္႔ၿဖစ္ထိုက္၊ လုပ္သင္႔လုပ္ထိုက္ ေသာအရာမ်ား၌ ေသြဖည္ယိမ္းယိုင္သြားၿခင္း ေၾကာင္႔ ၿဖစ္ေစ၊ အတိုင္းအတာတစ္ခု အထိမေအာင္ၿမင္ၿခင္းေၾကာင္႔ၿဖစ္ေစ ၿဖစ္ေပၚရရွိလာေသာ စိတ္ခံစားမႈ အစုစုတို႔အား “မာန”ဟူ၍ ကၽြန္ေတာ္႔ အေတြးအၿမင္႔ၿဖင္႔ အဓိပ</span><span lang="MY" style="font-size:100%;"><span style="color: rgb(255, 255, 255); font-weight: bold;">ၸာယ္ဖြင္႔ဆိုခ်င္ပါသည္။ </span><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 255, 255); font-weight: bold;font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="MY" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">ရင္ဆိုင္သင္႔ ေၿဖရွင္းသင္႔ ၾကိဳးစားသင္႔ ၿပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္သင္႔ ေသာကိစၥရပ္မ်ား၌ တြန္႔ဆုတ္ ေႏွာင္႔ေႏွးၿခင္း ကင္းစြာ၊ စိတ္ခံစားမႈ ႏွင္႔ လက္ေတြ႔ၿဖစ္တည္မႈ တို႔အားဒြန္တြဲၿခင္းကင္းစြာ ဟုတ္တိုင္း မွန္ရာ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္ေသာ အစြမ္းအား “သတၱိ”ဟူ၍ သတ္မွတ္လိုပါသည္။ <div style="text-align: justify;font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;"><span style=""> </span><o:p></o:p></span></div></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="MY" style="font-size:100%;">ဤေနရာ၌ ကၽြန္ေတာ္႔အေနၿဖင္႔ သိမွီသေလာက္ ဖြင္႔ဆိုရွင္းလင္းၿခင္းပင္။ ဖြင္႔ဆိုရွင္းလင္းသည္ဟုဆို ရာတြင္လည္း လက္ေတြ႔ ရာႏႈန္းၿပည္႔လိုက္နာၿခင္း ကင္းလြန္းေနေသးေသာေၾကာင္႔ ဆန္းဆစ္ဆံုးမ ၿခင္း ပင္ၿဖစ္ပါသည္....။ ကၽြန္ေတာ္ေရးေသာ စာမ်ားတြင္ တတ္ႏိုင္သေလာက္ မိမိကိုယ္ကုိ ဆန္းဆစ္<o:p></o:p>ခ်က္မ်ားအား ယထာဘူတ က်စြာေရးသားမိပါဧ။္။ ၿဖစ္တည္ေၿပာင္းလဲေနေသာ ေလာကသဘာ၀ႏွင္႔ ေန႔တဓူ၀ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ေနရေသာၿဖစ္ရပ္မ်ား အားအေၿခၿပဳလ်က္ လူဟူေသာအတၱ ႏွင္႔ ယွဥ္တြဲ<o:p></o:p>လ်က္ရွိတတ္ သည္မ်ားက <div style="text-align: justify;font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;"></span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">“</span><span lang="MY" style="font-size:100%;">မာန ႏွင္႔ သတၱိ</span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">” ဆိုေသာအရာသည္ ေန႔စဥ္လိုပင္ပူးကပ္စြဲနစ္လ်က္ ရွိေပ သည္။ တလြဲထင္၍ တလြဲ ၿမင္ေနကာ ထင္တစ္လံုးမ်ားႏွင္႔ ရပ္တည္မႈ ကပို၍မ်ားေနတတ္ဧ။္။ <div style="text-align: justify;font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></div></span></div></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">ငါတည္းဟူေသာ အတၱမ်ားႏွင္႔ လႈပ္ရွားေဆာင္ရြက္ၾကရာ၀ယ္ တစ္ဦးႏွင္႔ တစ္ဦး အေက်ာမခံခ်င္ တည္းဟူေသာ မာနေလးမ်ားၿဖင္႔ မၿဖစ္ၿဖစ္ေအာင္တင္းခံေနၾကသည္ကမ်ားေပသည္...။ လူၾကီး သူမမ်ားကမူေၿပာၾကဧ။္။ မရွိမာန ...........ရွိမာန တဲ႔.....ကၽြန္ေတာ္ကမူ လႈပ္ရွားမႈ အသြင္ သ</span><span lang="MY" style="font-size:100%;">႑ာန္ကိုရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္ေစလြန္းေသာ သိမာနႏွင္႔ မသိ္မာန မ်ားဟူ၍ </span><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">ထပ္ၿဖည္႔လိုက္ခ်င္ ေသးဧ။္။လမ္းေလွ်ာက္သည္မွအစအိပ္ရာ၀င္သည္အထိကိုယ္႔မာနေလးမ်ားႏွင္႔ ကိုယ္ရပ္တည္ လႈပ္ရွား ေေနၾကရာ မည္သူမဆိုတစ္စံုတစ္ဦး ဧ။္လြမ္းမိုးမႈမ်ားကိုမၾကိဳက္ၾကေပ။ ကိုယ္က အၾကီး မို႔လို႔ အငယ္မို႔လို႔ ရာထူးၾကီးလို႔ ငယ္လို႔ဟူသည္ ကတဖံု မာနမ်ားအသြယ္သြယ္ထားေနၾကရာ အခ်ိဳ႔ေသာမည္ သူမဆို. ..ယင္းထိုသူမ်ားအနက္မွပင္ ေမာက္မာခက္ထန္ၿခင္းႏွင္႔ စဥ္းစားခ်င္႔ခ်ိန္ၿခင္း ကင္းမဲ႔စြာ ၿပဳမူ သည္႔မသိ မာနသမားမ်ားက ပို၍ဆိုးေပသည္။ <div style="text-align: justify;font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></div></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">ေလာက၌ မသိၿခင္းဆိုရာတြင္ လည္းေရာယွက္ေနေပေသးသည္....။ ကေလးငယ္မ်ား၊ ရိုးသား သူမ်ား<o:p></o:p>ဧ။္ မသိၿခင္း၊ ၿမင္႔ၿမတ္သူမ်ားဧ။္မသိၿခင္းမ်ားကုိမူ လူအမ်ားစုက မသိေသး၍ဟုဆိုကာ သမုတ္ ေခၚ ေ၀ၚ<o:p></o:p>ေနၾကရာ...အမွန္မွာမူဆိုခဲ႔ပါမသိသူမ်ားအားရိုးစင္းစြာ မသိေသးေသာရိုးသားသူမ်ားဟုသတ္မွတ္သင္႔<o:p></o:p>ေပ သည္။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုေသာ မသိေသာသူမ်ားသည္ကား သိသင္႔သိလ်က္ႏွင္႔ လုပ္သင္႔လုပ္ထုိက္<o:p></o:p>လ်က္ႏွင္႔ပင္ မသိေသးေသာသူမ်ားပင္...။ ထိုသူမ်ားဧ။္မာနကိုလြမ္းမိုးခံရေသာဆက္ဆံခံရေသာသူ မ်ားအဖို႔မူ မခံခ်ိမခံသာ ပင္...ေလာကအပူကူးစက္ခံရၿခင္းႏွင္႔တူေပသည္...။ မာနေခါင္လြမ္း၍ေၿပာဆို<o:p></o:p>ၿပဳမူေနရာ၌ လူအမ်ားအတြက္ ေကာင္းၿမတ္ၿခင္းအေဖာ္မြန္ဟူ၍ သတ္မွတ္ထားေသာ သတၱိႏွင္႔တြဲဖက္လာပါကမူဆိုဖြယ္ရာမရွိေတာ႔ေပ။ သီးၿခားအေနၿဖင္႔မူ သတၱိအား ရင္႔က်က္စြာဆံုးၿဖတ္လုပ္ကိုင္ၿခင္းဟု<o:p></o:p>ေဖာ္ၿပႏိုင္ေပေသးဧ။္။<div style="text-align: justify;font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></div></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;">မသိေသးေသာမာနရွင္မ်ားအတြက္မူ သတၱိဟူသည္႔႔အရာကား ဘ၀င္ခိုက္၍ေၿမာက္ပင္႔ၿခင္းကိုညြန္းဆို ေစႏိုင္ေသာအသားလြတ္ဘ၀င္ၿမွင္႔ၿခင္းကိုၿဖစ္ေပၚေစပါသည္....။ သတၱိဟုဆိုရာ၌ ႏွလံုးရည္ ေရာလက္ ရံုးရည္္ပါအက်ံဳး၀င္ေပသည္...။<a name="OLE_LINK8"></a><a name="OLE_LINK7"><span style="">မသိမာနႏွင္႔ေရာၿပြမ္းေသာ</span></a> လက္ရံုးရည္သတၱိရွင္မ်ားသည္ ေလာက ကမၻာအား အရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္ၿခင္းကိုၿဖစ္ေစေသာ မုိက္ရူးရဲ လူဆိုးမ်ားလူရမ္းကားမ်ားအၿဖစ္ သို႔ဦးတည္ေစပါသည္...။ ထို႔အတူပင္ မသိမာနႏွင္႔ေရာၿပြမ္းေသာ လက္ရံုးရည္သတၱိရွင္မ်ားကား စိတ္ၾကီးၿမွင္႔သူ အထင္တစ္လံုးႏွင္႔ ဘ၀င္ၾကီးသူမ်ား ပတ္သက္ဆက္ဆံ ေနထိုင္ရာ ပတ္၀န္းက်င္ အားအ<o:p></o:p>ေႏွာင္႔အယွက္ ေပးႏိူင္လြန္းေသာ သူ႕ကန္႔လန္႔ လူ႔ခြစာၾကီးမ်ားအၿဖစ္ခိုးလို႔ခုလုပင္.....။<div style="text-align: justify;font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;"><o:p></o:p></span></div></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"><o:p> </o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span lang="EN-US" style="font-size:100%;"><div style="text-align: justify;font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;">ဆရာဦးေအာင္သင္းေၿပာသကဲ႔သို႔ လူအမ်ားသည္မိမိလုပ္ခ်င္ေသာၿပဳမူခ်င္ေသာ ဆိုင္ရာကိစၥမ်ားအ တြက္ရံဖန္ရံခါ ၌အမွန္တရားအၿဖစ္တည္ရွိေနေသာ အရာမ်ားအား ေသြဖည္ယိမ္းယိုင္ေၿပာဆိုကာ အေရာင္ဆိုးတတ္ၾကေပရာ မုသားကာလာမ်ားအားသတိၿပဳသင္႔ေပသည္...။ ေလာကလူ႔ေဘာင္၌ မာန<o:p></o:p>ႏွင္႔ သတၱိမွာ ရွိသင္႔ေသာ စိတ္ခံစားမႈတစ္ခုပင္..သုိ႔ေသာ္ မူလရွိၿပီးသားေကာင္းၿမတ္ေသာ ဂုဏ္အင္<o:p></o:p>မ်ားသည္ မသိမာနရွင္သမားမ်ားဧ။္ လက္သံုးေတာ္စကားၿဖစ္သြားမည္ဆိုပါ ကကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ပတ္၀န္း<o:p></o:p>က်င္ ညွိဳးႏြမ္း ေပလိမ္႔မည္.ၿဖစ္ေပရာ အထူးသတိၿပဳဆင္ၿခင္သင္႔လွေပသည္...။</span></div></span></p></div><div style="text-align: justify; color: rgb(255, 255, 255);font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;"></span></div></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-5709452028280854782?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-35520780772391594832010-05-03T18:53:00.008+04:002010-05-09T17:17:29.949+04:00<div style="text-align: justify; color: rgb(255, 255, 255);font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;">“ေၾသာ္သားရယ္ ဒီလိုပဲေပါ႔ကြာ...ထမင္းၾကမ္းကို ဆားနဲ႔ ပဲ စားေတာ႕မယ္” ဟူေသာ အေဖ႔ လက္ သံုး စကား...။ အမွန္တရားဘာနဲ႔မွမလဲဘူး..။ဒါမ်ိဳးေတာ႔လာမလုပ္နဲ႔...ကိုယ္႔အရည္အခ်င္းသိကၡာတရားကိုေစာ္ကားတာလက္မခံ ဘာညာေပါင္း ေၿမာက္ၿမားစြာၿဖင္႔ အမ်ားကို စိတ္ထားေကာင္းသေလာက္မာနၾကီးသေလာက္ ထက္လွ သြက္လွေသာအေမ။<br /><br />အေဖကေတာ႔ ေအးသေလာက္ ရိုးလွေပသည္..။သူ႔မွာ မာနဆိုတာမရွိ...အၿပိဳင္အဆိုင္ဆိုတာမရွိ။ ၿဖစ္ေနတာႏွင္႔ ရွိေနတာ ကိုအၿမဲႏွလံုးသြင္းတတ္လွေပသည္....။ အေမကေတာ႔ ဘုရားတရားလုပ္ သေလာက္စိတ္ ကအင္မတန္မွထက္လွေပသည္။ သူမ်ားက အကြက္ေက်ာ္လုပ္လွ်င္လဲ လက္မခံ ေဒါသေတြၾကီးေနတတ္ၿပန္။ အေဖကေတာ႔ အကြက္ေက်ာ္လို႔ေက်ာ္မွန္းပင္မသိ..စိတ္လဲမ၀င္စား...ထို႔ေၾကာင္႔ပင္ သူအင္မတန္ တန္ဖိုးထား လွေသာ အစိုးရ၀န္ထမ္းအလုပ္ကို ႏွစ္ေပါင္း(၃၀) ေက်ာ္လုပ္ ရိုးသားစြာလုပ္ေနရင္း မွပင္ ေထာင္ေခ်ာက္ ၾကားညွပ္ကာ နစ္နာမႈေတြခံစားခဲ႔ရေပသည္...အေမကေတာ႔ အေအးလြန္ၿပီး အလြန္းသည္ဟုမွတ္ ခ်က္ၿပဳခဲ႔သည္။ အေမကေတာ႔ ထက္သေလာက္ မသြက္ေပ...သူတစ္ဖက္သားဧ။္လုပ္ပုိင္ခြင္႔ ႏွင္႔ ဂုဏ္ သိကၡာကိုအင္မတန္ တန္ဖိုးထားကာ မာနသိကၡာၾကီးလြန္းလွေပသည္။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္ကဆို လွ်င္အိမ္မွာအေမ ကတတြတ္တြတ္ ေၿပာဆိုၿမည္တြန္တတ္ေပသည္။ အေဖကေတာ႔ သူႏွင္႔မဆိုင္သလိုပင္..။ အလုပ္ကိစၥ၊ ရပ္ေရးရြာေရး လူမႈေရးကိစၥ၊ ဘာညာသာသကာေနၾကာကြာစိ အၿမဲလုပ္ေနတတ္သည္။ သို႔ေသာ္ အဆံုးသတ္မွာ ေတာ႔ အေမလဲ အေဖ႔လိုပင္ ေလာကီေလာက သေဘာအရ ခံလုိက္ရသည္ကမ်ားေပသည္...။သည္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္က မွတ္ခ်က္ၿပဳမိသည္ ...ထက္သေလာက္ သြက္သ ေလာက္ အသည္ဟု။ အေမကားလက္မခံတတ္ၿပန္ေသးေပ...ေလာကုတၱရာသေဘာအရ သူႏိုင္သည္တဲ႔..။ တကယ္ေတာ႔ အၿပင္အကာအေနႏွင္႔မူအေဖ ႏွင္႔ အေမ သည္ ရႈံးသည္ဟုေၿပာႏိုင္ သေလာက္ ေလာကုတၱရာ အႏွစ္ႏွင္႔ၾကည္႔လွ်င္ကားၾကီးၿမတ္စြာေအာင္ႏိုင္ၿခင္းပင္...။<br /><br />ကၽြန္ေတာ္႔မိဘမ်ားသည္ လခစားႏိုင္ငံ ၀န္ထမ္းမ်ားၿဖစ္ၾက ကာ ဘ၀ကို ရိုးစင္းစြာၿဖတ္ေက်ာ္ေနထိုင္လိုသူမ်ား ၿဖစ္ၾကေပသည္...။ ရိုးရိုးၾကည္႔ကာ တည္႔တည္႔ပင္ရႈၿမင္တတ္ၾကေပသည္..။ ရုန္းကန္မႈ ကို ဘ၀ဟု အဓိပၸာယ္ ဖြင္႔ၾကကာ တရားေတာ္က္ိုအားကိုးလြန္းတတ္ၾကဧ။္။ ကၽြန္ေတာ္ အသက္(၁၆) ႏွစ္ မွစ၍ အသက္၂၀ ေက်ာ္စြန္းသည္ထိ အေဖႏွင္႔ အေမတို႔ဧ။္ ဘ၀ရပ္တည္မႈ ကို အားရမႈ မရွိခဲ႔ေပ ။ ကၽြန္ေတာ္႔ ဘ၀တေလွ်ာက္လုိခ်င္မႈ တပ္မက္မႈ မေက်နပ္မႈ ေလာဘေတြမ်ားၿဖင္႔သာ ပူပူေလာင္ ေလာင္ ၾကိဳးစားခဲ႔ရဧ။္။ ၿပ ႆနာ မ်ားအား အရွိန္ၿပင္းၿပင္းႏွင္႔ ေဆာင္႔တြန္း တိုက္ခဲ႔တတ္ေပသည္။ထိုသို႔ေသာအခါမ်ိဳး၌ အေဖ႔လိုအပူၿငိမ္းေသာ အသြင္ၿပင္ကို တရႈိက္ရႈိက္မက္မက္ တမ္းတခဲ႔ ဖူးေပ သည္။ အေမကဲ႔သို႔ ထက္ၿမက္ေသာအသြင္ ၿဖင္႔ၿပ ႆနာကိုေၿဖရွင္း ၿခင္ကဲ႔ေပသည္။ အေဖ ႏွင္႔အေမတို႔ ဘ၀ႏွင္႔ ရင္း၍ ရ ရွိခဲ႔ေသာ သင္ခန္းစားမ်ား အား ကၽြန္ေတာ္႔ အတြက္ နာၾကဥ္မႈအၿဖစ္ခံယူကာေရွ႔ခရီးကိုဆက္ခ်င္ခဲ႔မိေပသည္။<br /><br />အမွန္၌မူ ကၽြန္ေတာ္အေတြးေတြ ခံယူခ်က္ေတြသည္ ေသြဖယ္လမ္းမွားေနခဲ႔ေပဧ။္ ။ အေဖ ႏွင္႔အေမ ကမူၿပ ႆနာကို ေယဘူယ်ၿဖစ္စဥ္တစ္ခု ဟုသတ္မွတ္ယူဆကာ ေၿဖရွင္းႏိုင္ခဲ႔ၾကဧ။္။ အၿငိဳးေတးအာဃာတမ်ား အားတရားႏွလံုးသြင္းကာ ေဖ်ာက္ဖ်က္ေနႏိုင္ခဲ႔ၾကေပသည္..။ကၽြန္ေတာ္အေနႏွင္႔ မူလူငယ္ဟူေသာ မာန္မ်ားၿဖင္႔ ပူေလာင္မႈေဇာၿဖင္႔ေဖ်ာက္ဖ်က္ႏိုင္ခဲခဲ႔ေပသည္....။ယခင္ကာလမ်ား၌လူဟုၿမင္မွတ္ပါကအၿပိဳင္အဆိုင္သတ္မွတ္ၾကိဳးစားရာၿပိဳင္ဖက္ မ်ားသဖြယ္သေဘာထားခဲ႔မိသည္။ပေရာဂတစ္ခုေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မိသားစုၾကီးမားစြာ ဆံုးရႈံးမႈမ်ားအားဆက္ တိုက္ဆိုသလိုပင္ၾကံဳဆံုခဲ႔ရာ၌မူ အပူအၾကီးဆံုးမွာ သားၾကီး ၾသရသ ဟူသည္႔ကၽြန္ေတာ္ပင္ၿဖစ္ခဲ႔သည္။ ပူေလာင္မႈေလာကဓံၾကံဳ တိုင္း လည္း အေဖႏွင္႔ အေမၾသ၀ါဒကိုအေၿပးအလြားခံယူမွသာ သက္သာခဲ႔သည္။<br /><br />အသက္(၂၀) ေက်ာ္ေသာအခါ၌မူ စာေကာင္းေပမြန္မ်ားဧ။္ေက်းဇူးၿဖင္႔ မိမိကိုယ္မိမိဆန္းဆစ္မႈ တခ်ိဳ႔ ၿပဳလုပ္ႏိုင္ခဲ႔ရာ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာအမွားတခိ်ဳ႔အား အမွန္တရားဘက္သို႔ အနည္းငယ္ယိမ္း၍ၾကည္႔ရႈသံုး သပ္ႏိူ္င္ခဲ႔ေပသည္။ ခံယူခ်က္အခ်ိဳ႔၊ အေတြးအၿမင္အခ်ိဳ႕ ရင္႔က်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေသာအဆင္႔ ပင္။ လူေတြ ကိုဟုတ္တိုင္းမွန္ရာ ကိုယ္ခ်င္းစာလာႏိုင္ခဲ႔ေပသည္....ေလာဘအခ်ိဳ႕တို႔အေတာသတ္ႏိုင္လာကာေမတၱာ ထားႏိုင္ခဲ႔ေပသည္....။ၾကည္ႏူးၿငိမ္းေအးမႈအခ်ိဳ႕တို႔ခံစားသီးပြင္႔ႏိုင္ခဲ႔ေပသည္....။သို႔ေသာ္လူ႔ဘ၀ေခါက္ရိုးမက်ိဳးႏိုင္ခင္ ပင္ရင္႔က်က္မႈသင္ခန္းစာအခ်ိဳ႕သည္ေလၿပင္းသဖြယ္တုိက္ခပ္ကာ လုပ္ငန္းခြင္ ဟူေသာအသြင္ၿဖင္႔ ခ်ဥ္းနင္း၀င္ေရာက္လာၿပန္ေပသည္။ အေဖ ႏွင္႔ အေမတို႔ဧ။္လုပ္ငန္းခြင္မ်ားအားကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ခဲ႔ကာ ရိုးေအးစြာၿဖင္႔ ထက္ၿမက္စြာေၿဖရွင္းၾကည္႔ခဲ႔မိသည္။ဘာတဲ႔လူ႔ေဘာင္ေလာကမွာ ၀င္မရႈပ္နဲ႔တဲ႔...။ ေကာင္ေလးမင္းငယ္ပါေသးတယ္ဟူေသာ ....အေၾကာင္းၿပၿပစ္ခ်က္ၾကီး ကမာနကို ပက္ပက္စက္စက္ ထိုးၾကိတ္တတ္ၾကၿပန္သည္....။ လူငယ္မ်ားဧ။္အားကိုးရာအမွန္တရားမွာအရည္အခ်င္းပင္။ အခ်ိဳ႕အခ်ိဳ႕ေသာ လူမ်ားက တက္သစ္စ အညႊန္႔အဖူးမ်ားၿဖစ္ေသာအရည္အခ်င္းမ်ားအား ရိုက္ခ်ိဳးကာ ငါ ဟူေသာ တစ္ကိုယ္ရည္ အတၱတရားမ်ားၿဖင္႔ ဖံုးလြမ္းထားခ်င္ ၾကၿပန္ရာ..အသို႔နည္းၿဖင္႔ရွာၾကံဆေၿဖရွင္းအံ႕။<br /><br />ႏူငယ္ေသာ ႏွလံုးသားခံယူခ်က္မ်ားယိမ္းယိုင္ခဲ႔ရဧ။္ ၿပန္လည္တည္ေဆာင္မႈမ်ားအား အၿပင္းအထန္ ၾကိဳးစားေလ႕က်င္႔တည္ေဆာက္ခဲ႔ရၿပန္သည္။ ဘတ္စ္ကားတစ္ေနရာ...ထိုင္ခံုတစ္ေနရာစာ....အိပ္ရာေနရာ တစ္ေနရာစာ.....လူ႔ေဘာင္ေလာကအလယ္ တင္႔တယ္ၿခင္းဟူေသာ ေနရာေလးတစ္ေနရာ...ေသဆံုးခါနီး ႏွင္႔ ထြက္ခြာခါနီး သတ္မွတ္ခ်က္ဟူေသာေနရာေလးတစ္ေနရာ အတြက္ အၿပင္းအထန္ေလာကဓံလႈိင္းေတြၾကား ၾကိဳးစားရင္ဆိုင္ကာ လိမၼာပါးနပ္ၿခင္းအေဖာ္ၿပဳခဲ႔ရၿပန္ဧ။္။ သို႔ေသာ္ အေဖႏွင္႔အေမကဲ႔သို႔ တင္းတိမ္ေရာင္႕ ရဲစြာ ၿဖင္႔ေအးခ်မ္းမႈမ်ားအားမရွာေဖြႏိုင္ခဲ႔ေသးပါ။ ေအာင္ၿမင္မႈအခ်ိဳ႕ရရွိဖို႔ၾကိဳးစားေနခဲ႔ရာ အသက္(၂၀) ၌ ငါးခု စြန္းေတာ႔ေပမည္။ ကၽြန္ေတာ္ယခုအခ်ိန္ထိ တစုိုက္မတ္မတ္ ဆုပ္ကိုင္ထားမိသည္က အမုန္းတရားမ်ား မေလာက္မင အရာ၀တၳဳအခ်ိဳ႔ ႏွင႔္ မမက္ေမာေလာက္သည္႔ေနရာေလးတစ္ေနရာ၊ မၾကာခဏေဖာက္ ဖ်က္တတ္သည္႔အမွားတခိ်ဳ႕ပင္။ ေကာက္ခ်က္ခ်မိသည္က အေဖ႔လို ရိုးေအး၍ အေမ႔လို ဘ၀အားထက္ၿမက္စြာ ရင္ဆိုင္ႏိုင္ရန္ အားအင္တည္းဟူေသာ ရင္႔က်က္မႈ အခ်ိဳ႕ တည္ေဆာက္ႏိုင္ရန္ၾကိဳးစားရေပဦးမည္ဟုပင္..........။</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-3552078077239159483?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-66472317487543484552010-04-26T01:09:00.003+04:002010-05-03T03:07:38.932+04:00<div align="center">စိတ္အစာကို သိေပမယ့္<br />၀မ္းစာကို ၾကည့္ေနရတယ္။<br /></div><br /><div align="center">ေက်ာ တစ္ေထာက္စာ ေနရာနဲ႔<br />မီးေတာက္ေနတဲ့ ၀မ္းတစ္ထြာရယ္<br />“ေနာက္” ေရာက္မွာကို ေၾကာက္တဲ့စိတ္နဲ႔<br />ဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုး<br />စိတ္ထြက္ေပါက္ကို ေပ်ာက္ေစခဲ့တာပါ။<br /></div><br /><div align="center">မိုးခါးေရ<br />(တစ္ခ်ိဳ႕ တစ္ခ်ိဳ႕ ကိုပဲ....)<br />တရိႈက္မက္မက္ ေသာက္ရင္း<br />ဆႏၵအားလံုး<br />စနစ္တက် ေခါက္သိမ္း<br />ဒါ..........<br />ဘ၀ တဲ့လား။<br /></div><br /><div align="center">ေခါက္ရိုးက်ိဳး အေတြးထဲမွာ<br />၀မ္းစာကို ၾကည့္ေနရေပမယ့္<br />စိတ္အစာက<br />ရင္မွာ အျမဲ ရွိေနတယ္...........။ ။<br />(ဂၽြန္မိုးအိမ္)</div><br /><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-6647231748754348455?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-8424373840275889332010-04-23T21:52:00.002+04:002010-05-03T03:08:22.323+04:00<h3 class="post-title"> <a href="http://linletkyalsin.blogspot.com/2010/01/blog-post.html"><br /></a> </h3> <div class="post-body"><style>#fullpost {display:none;}</style> <div align="justify"><div style="text-align: center;"><span style="font-family: Zawgyi-One;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_m-acT0eYCik/S0LzfM9FjII/AAAAAAAABao/utfofCtNM1U/s1600-h/boat-in-the-sea.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 354px; height: 236px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_m-acT0eYCik/S0LzfM9FjII/AAAAAAAABao/utfofCtNM1U/s400/boat-in-the-sea.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5423164618686434434" border="0" /></a></span><span style="color: rgb(51, 51, 255); font-style: italic; font-family: Zawgyi-One;"><span style="font-size: 85%;">Photo: http://www.karis.biz/images/boat.jpg</span></span><br /></div><span style="font-family: Zawgyi-One;"><br />ပင္လယ္ေရျပင္က်ယ္ၾကီးနားေရာက္ေတာ့ ေလျပင္းမုန္တိုင္းေတြ ၊ သေဘၤာပ်က္တာေတြကိုလည္း ျမင္ေယာင္ၾကည့္ျဖစ္ေနတယ္။ သေဘာၤပ်က္လို႕ ေဖာင္တစ္ခုေပၚေရာက္ေနတဲ့ လူတစ္စုအေၾကာင္းကိုလည္း အမွတ္ရပါရဲ႕ ။ မေသမေပ်ာက္ဘဲ ေဖာင္ေပၚေရာက္တဲ့အတြက္ ကံေကာင္းတယ္လို႕ ယူဆရမွာလား .. ။<br /><br />ေဖာင္ေပၚမွာက လူခုႏွစ္ဦး .. ။ အဲဒီခုႏွစ္ဦးထဲက တစ္ဦးကေတာ့ ကံေကာင္းလို႕ ေဖာင္ေပၚေရာက္ေနတယ္လို႕ ျမင္ပံုမရဘူး။ သူက တစ္ေလာကလံုးကို အျမဲပဲအဆိုးျမင္ေနတတ္တဲ့ အဆိုးျမင္၀ါဒီ Pessimist ျဖစ္တယ္တဲ့။ ေလာကမွာ ေကာင္းျမတ္ပါေပတယ္ဆိုတဲ့ အရာေတြဟာ တကယ္ေတာ့ လူကို ဒုကၡပိုေရာက္ေအာင္ ဆြဲေဆာင္လွည့္စားေနတာေတြျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ .. ေကာင္းျမတ္ပါေပတယ္ ဆိုတာေတြဟာ တကယ္ေတာ့ ေကာင္းျမတ္တာေတြ မဟုတ္ဘူးလို႕ သူကျမင္တယ္။ အခုလည္း သေဘၤာပ်က္ျပီး ေဖာင္ေပၚေရာက္ေနတာဟာ ကံေကာင္းလို႕ ေရာက္ေနတာမဟုတ္ဘူး။ ဒုကၡမ်ားမ်ား လူမွာေရာက္ဖို႕အတြက္ အခ်ိန္ဆြဲထားတဲ့ သေဘာပဲလုိ႕ သူျမင္တယ္။<br /><br />ေဖာင္ေပၚက ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ အတၱဗဟုိျပဳသမား Egocentric အတၱဗဟိုျပဳ၀ါဒီျဖစ္တယ္။ သူ႕ရဲ႕ လက္သံုးစကားကေတာ့ ဒီကေန႕မွာ ရႏိုင္သမွ် ကာမဂုဏ္အာရံုေတြကို ခံစားသာယာပစ္လိုက္ဆိုတာပဲတဲ့။ အခုလို ေဖာင္ေပၚေရာက္ေနတုန္းမွာလည္း သက္သက္သာသာေလး ေနလို႕ရရင္ သက္သက္သာသာပဲ ေနလိုက္မယ္လို႕ သူက သေဘာထားတယ္။ အတၱသမားပီပီ ေဖာင္ေပၚမွာ သူ႕အတြက္ သက္သက္သာသာ ေနလို႕ရေအာင္ ၊ သူမ်ားေတြထက္ ေနရာက်ယ္က်ယ္ရေအာင္ ၊ ထိုင္ႏိုင္ အိပ္ႏိုင္ေအာင္ ယူထားတယ္။</span><br /><span style="display: inline;" id="fullpost"><br />ေဖာင္ေပၚမွာ ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ အေကာင္းျမင္သမား Optimist ျဖစ္တယ္။ သူက အေကာင္းျမင္သမားပီပီ မိုးကုပ္စက္၀ိုင္းဆီ လွမ္းေမွ်ာ္ျပီး ကမ္းကိုျမင္ရေတာ့မွာပါလို႕ ေျပာေနတယ္။<br /><br />ေဖာင္ေပၚက ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ စူးစမ္းေလ့လာေရးသမား Observer ျဖစ္တယ္။ စူးစမ္းေလ့လာေရးသမားပီပီ သူကေတာ့ ပင္လယ္ရဲ႕ အေနအထား ၊ လိႈင္းေလေတြရဲ႕ အတိုးအဆုတ္ ၊ ေဖာင္ေပၚက လူေတြရဲ႕ အျပဳအမူ ၊ အစာငတ္ ေရငတ္ျဖစ္ေနၾကပံု ၊ ေဖာင္ရဲ႕ ပ်က္စီးလုနီးနီး အေျခအေန .. ဒါေတြကို မွတ္တမ္းတင္ဖို႕ ၾကိဳးစားေနတယ္။<br /><br />ေဖာင္ေပၚက ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ အမ်ားအက်ိဳး ေဆာင္ရြက္တာေကာင္းတယ္လို႕ ယူဆတဲ့ ပရဟိတ၀ါဒီ Altruist ျဖစ္တယ္တဲ့ .. ။ ငါဟာ သူတစ္ပါးကို အကူအညီမေပးဘဲ မေနသင့္ဘူး။ သူတစ္ပါးအက်ိဳးကို ရြက္ေဆာင္သင့္တယ္ဆိုတဲ့ အယူအဆ ခိုင္လံုဖို႕အတြက္ ဆင္ျခင္ဆင္လက္ေတြကို သူကရွာေနတယ္တဲ့။<br /><br />ေဖာင္ေပၚက ေနာက္တစ္ဦးကေတာ့ အဆိုးအေကာင္းဟူသမွ်ကို ၾကိတ္မွိတ္ျပီး ခံတတ္သူ Stoic ျဖစ္တယ္။ သူက ဘာကိုမွ မယံုၾကည္ဘူး။ သူယံုၾကည္တာက ပင္လယ္ထဲခုန္ခ်ျပီး ဘ၀ကို ျမန္ျမန္အဆံုးစီရင္ပစ္လိုက္ေတာ့မယ္ .. ဆိုတဲ့စိတ္ျဖစ္လာတိုင္း ခုန္မခ်ျဖစ္ေအာင္ အဆံုးမစီရင္ျဖစ္ေအာင္ ျငင္းဆန္ေနတဲ့ သူ႕ရဲ႕ ျငင္းဆန္ခ်က္ကိုေတာ့ မွန္တယ္လို႕ ယံုၾကည္ေနတာတဲ့ .. ။<br /><br />ေဖာင္ေပၚက ေနာက္ဆံုးတစ္ဦးကေတာ့ ေလာကၾကီးအေၾကာင္း ဘာဆိုဘာမွမသိတဲ့ ကေလးငယ္ကေလးျဖစ္တယ္။ ေဖာင္ရဲ႕ မခိုင္ခံ့ေတာ့တဲ့အျဖစ္ ၊ ညအေမွာင္ထု ဖံုးလႊမ္းလာေတာ့မယ့္ အျဖစ္ကို စိုးရိမ္ရေကာင္းမွန္းလည္းမသိ။ မုန္တိုင္းလာေတာ့မယ့္ အတိတ္နိမိတ္ေတြကိုလည္း ကေလးငယ္ဟာ ေၾကာက္ရေကာင္းမွန္း မသိဘူး။ ကေလးငယ္အတြက္ေတာ့ ေဖာင္ပ်က္ရင္လည္း ပ်က္တဲ့အထဲပါမယ္ ၊ ပင္လယ္ေရထဲက်မယ္ ၊ ဒီအတြက္ ကေလးငယ္ဟာ ေတြးလည္းမေတြးတတ္ဘူး။ ဒီေတာ့ ေၾကာက္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိဘူး။ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႕မႈလည္း မရွိဘူး။ အေျခအေနေပးရင္လည္း မိုးလင္းတဲ့အခါ ကမ္းေျခကို ေဖာင္ဆိုက္မယ္။ ကေလးငယ္ဟာ ကမ္းေပၚေရာက္မယ္။ ကေလးငယ္ရဲ႕ ဘ၀ဟာ ၊ အေျခအေနေတြဟာ ဖန္တီးတဲ့အတိုင္း ျဖစ္မွာပဲ။<br /><br />ေဖာင္ေပၚက လူခုႏွစ္ဦးဟာ ေလာကမွာရွိတဲ့ လူေတြမွာ ျဖစ္တတ္တဲ့ သေဘာထားခုနွစ္မ်ိဳးကို ရည္ညႊန္းထားတာ ၊ ေလာကနဲ႕ ဘ၀ကို အေကာင္းျမင္တဲ့လူရွိတယ္။ အေကာင္းျမင္ေပမယ့္ လက္ေတြ႕မွာ ေကာင္းတာ ၊ မွန္တာေတြကို မလုပ္ႏိုင္သူ မျဖစ္ဖို႕လည္း လိုမွာပဲ။ ေလာနဲ႕ဘ၀ကို အဆိုးဘက္က ၾကည့္ျမင္တဲ့လူလည္း ရွိတာပဲ။ အဆိုးျမင္ရာကေနျပီး စိတ္ဓာတ္ေတြက်ဆင္း ျပိဳကြဲသြားသူမ်ိဳး မျဖစ္ဖို႕လည္း လိုလိမ့္မယ္ .. ။ ျပီးေတာ့ လူ႕ေလာကမွာ အတၱဗဟုိျပဳသမားေတြလည္း ရွိတယ္။ ဒီလူေတြကေတာ့ ဘယ္သူေသေသ ၊ ငါေတမာရင္ျပီးေရာ .. ဆိုတာလို သူတစ္ပါးေတြ ဘယ္လိုဒုကၡေတြ ေရာက္ေရာက္ ၊ ငါေကာင္းစားခ်မ္းသာရင္ ျပီးေရာဆိုျပီး သေဘာထားတယ္။ ဒီသေဘာထားနဲ႕ ကိုယ့္အက်ိဳး ကုိယ့္စီးပြားကိုပဲ ရွာရင္း ေလာကၾကီးကို အရုပ္ဆိုးေအာင္ လုပ္ၾကတယ္။<br /><br />ပရသမားကေတာ့ အမ်ားအက်ိဳးသယ္ပိုးျခင္းဟာ ေကာင္းတယ္လို႕ျမင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ ပရသမား အေရအတြက္ဟာ လူ႕ေလာကမွာ အေရအတြက္အားျဖင့္ သိပ္ကုိနည္းတယ္ဆိုတာ ေတြ႕ႏိုင္တယ္။<br /><br />ေဖာင္ေပၚက ကေလးငယ္လို ဘာကိုမွ အေလးအနက္မသိသူ ၊ ဘာကုိမွ အေလးအနက္မထားသူ .. ျဖစ္သလို ၾကံဳသလို ေနသူေတြလည္းရွိမယ္။ ျဖစ္ခ်ိန္တန္ျဖစ္ ၊ ပ်က္ခ်ိန္တန္ပ်က္ ၊ သူ႕သေဘာ သူေဆာင္သြားလိမ့္မယ္လို႕ သေဘာထားသူေတြလည္း ရွိမယ္။ အမ်ားၾကီးရွိေနလိမ့္မယ္လို႕ .. ေတြးရင္း .. ေဖာင္ေပၚက လူအမ်ိဳးအစား ခုႏွစ္မ်ိဳးထဲမွာ ငါ .. ဘယ္အမ်ိဳးအစားမွာ ပါသလဲ .. လို႕ေတြးတယ္။ ဘယ္အမ်ိဳးအစားထဲမွာမွ မပါခ်င္ဘူးလို႕ စိတ္ထဲမွာ ေျပာလည္းေျပာလိုက္ေရာ .. ေက်ာက္ေဆာင္ကို ရိုက္လိုက္တဲ့ လိႈင္းကေန စင္လာတဲ့ ေရေတြက တစ္ကုိယ္လံုးကို တုပ္တုပ္နစ္ေအာင္ ရႊဲစိုသြားတယ္။ ျပန္လွည့္ဆင္းသြားတဲ့ ပင္လယ္ေရရဲ႕အသံဟာ တဟားဟားရယ္ေမာသြားသလိုပဲ … ။<br /><br /><span style="color: rgb(0, 0, 153);">နႏၵာသိန္းဇံ ( အင္တာဗ်ဴး ဂ်ာနယ္ ၊ အမွတ္-၁၂၁ ၊ ၀၃-၀၄-၂၀၀၂ )<br /></span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-842437384027588933?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-386422772720893092010-03-20T23:34:00.009+03:002010-05-03T03:08:14.113+04:00<div align="justify">ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာၿပင္တြင္ ဒီေရတက္ခ်ိန္ လႈိင္းလံုးၾကီးမ်ား သံစံုၿမည္ေအာ္ လ်က္တလိမ္႔လိမ္႔ တ၀ုန္း၀ုန္းတက္လာ ၿပန္ရာ ေရမ်က္ႏွာၿပင္ထက္သို႔ လႈိင္းလံုးမ်ားေၾကာက္ခမန္းလိလိပင္… သို႔ၿဖင္႔ လႈိင္းေရမ်ား ၿပန္က်သြားၿပန္ရာ ေရမ်က္ႏွာၿပင္မွ ေရမ်ားေလ်ာ႔ဆင္းမသြား ပံုမွန္လႈိင္းငယ္အၿဖစ္ ပင္တင္္က်န္လ်က္…..<br /><br />၂၀၀၈ ခုႏွစ္ ပင္လယ္ၿပင္အားၿဖတ္ေက်ာ္ခဲ႔စဥ္က ေတြးခဲ႔မိေသာ အေတြးေလးပင္…. လတ္ဆပ္ေသာေလႏွင္႔အတူ တက္လုိက္က်လုိက္ၿဖစ္ေနေသာ လႈိင္းတို႔အၾကား အလိုက္သင္႔ရွိေနေသာ ေရမ်က္ႏွာၿပင္ကုိ ၾကည္႔ရၿမင္ရ ေတြ႔ရ သည္မွာ စိတ္ႏွလံုး ခ်မ္းေၿမ႔ဖြယ္ပင္…. ထု႔ိအတူပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ၿဖတ္သန္းရေသာ အခိ်ဳးအေကြ႕မ်ား၀ယ္ အတက္အက်မ်ားႏွင္႔ ရင္ဆို္င္ခဲ႔ရစဥ္က မေမ႔ႏုိင္စရာ တုန္လႈပ္ဖြယ္ရာမ်ားႏွင္႔လည္း ႏႈတ္ဆက္ခဲ႔မိၾကမည္ထင္ေပသည္။ ေလာကဓံမုန္တိုင္းကလဲ တြန္းတြန္းပို႔တတ္ၿပန္ဧ။္။ ပံုမွန္ေတြ႕ ဆံုၾကံဳကြဲ မ်ား အၿပင္ ခ်မ္းသာဆင္းရဲ ထင္ရွားမထင္ရွား စေသာ အပိုဆုမ်ားလည္း မၾကာမၾကာေပးပို႔တတ္ၿပန္။ တခိ်ဳ႕က အသက္အရြယ္အပိုင္းအၿခားအေလွ်ာက္ စိတ္ဓာတ္ တက္က် နိမ္႔ၿမင္႔ၿဖစ္တတ္သည္။ လူတုိင္းတြင္ အားငယ္ၿခင္း၊ စိတ္ဓာတ္က်ၿခင္းမ်ား အထိုက္အေလ်ာက္ၿဖစ္ဖူးတတ္ၾကဧ။္။ လူဟူသည္မွာ တစ္ေယာက္တည္း မရပ္တည္ႏိုင္ေသာ သက္ရွိတစ္မ်ိဳးပင္…..။ မ်ိဳးရိုးဗီဇ အရေသာ္လည္းေကာင္း စိတ္ဓာတ္ေရးရာ ပတ္၀န္းက်င္လြမ္းမိုးမႈ အရေသာ္လည္းေကာင္း ၿဖစ္ေပၚလာေသာ ရိုက္ခပ္မႈအရ စိတ္အတက္အက် သာကြာပါသည္….။ ပံုစံအသြင္အားၿဖင္႔မ တည္ရွိေသာ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ရပ္တည္ခ်က္မ်ားသည္ အလြန္အထူး ဂရုၿပဳအပ္ေပသည္။ အားငယ္ၿခင္း၊ စိတ္ဓာတ္က်ၿခင္း မ်ားၿဖစ္ေပၚၿခင္းမွာ လူ႔ဘ၀တြင္သဘာ၀တစ္ရပ္ပင္။ သို႔ေသာ္ သဘာ၀မက်ေသာ အခ်က္မ်ားအား ေနာက္ဆက္တြဲအၿဖစ္ေတြ႕ၿမင္ေနရၿခင္းပင္။<br /><br />မိမိကိုယ္တုိင္က စိတ္ဓာတ္မၾကာခဏက်ေလ႔ ရွိရာမွ လမ္းမွားသုိ႔မၾကာမၾကာ ေရာက္ ေရာက္သြားတတ္ၿပန္ရာ ပံုမွန္အေၿခအေနသို႔ ေရာက္ေစရန္ မနည္းၿပန္လည္ေဆာက္တည္ယူ ရေပသည္။ ဤသည္မွာလည္းသဘာ၀က်ေပသည္။ အဓိကက်သည္မွာ ကိုယ္ၿဖစ္ခ်င္တာနဲ႔ ၿဖစ္သင္႔တာကုိခြဲၿခားႏိုင္မည္။ ၿဖစ္ခ်င္တာေရာၿဖစ္သင္႔တာကိုပါ ၿဖစ္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္ရမည္ၿဖစ္ေပရာ ၿဖစ္ခ်င္သေလာက္ေတာ႔ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္သည္မွာ ေသခ်ာသေလာက္ပင္…။ ၿဖစ္ေၿမာက္ေအာင္ၿမင္ ေေအာင္ေတာ႔ လုပ္ရမွာၿဖစ္သလို ၿဖစ္ၿခင္းမၿဖစ္ၿခင္းသည္ ကိုယ္ႏွင္႔ တိုက္ရုိက္မသက္ဆုိင္ေပ။ ကိုယ္႔အပိုင္းကိုယ္႔တာ၀န္ ေက်ေအာင္ လုပ္ေနမည္ဆိုပါက စိတ္ဓာတ္က်ၿခင္းႏွင္႔ ကင္းေ၀းမည္ပင္။ ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ၿပင္ပမွရေသာ result ကို ပိုၿပီးခံုမင္မက္ေမာပါသည္။ အမွန္က မိမိကုိယ္ကုိ ၾကည္ညိဳႏိုင္ေသာ ေက်နပ္အားရႏုိင္ေသာ သူမ်ားအၿဖစ္ရပ္ တည္ရန္သာ အေရးၾကီးပါသည္။<br /><br />ဘ၀တစ္ခုရလာတာဟာ ရပ္တည္ႏိုင္ဖုိ႔တင္မဟုတ္ပါဘူး၊ လႈပ္ရွားရုန္းကန္၊ ေလွာ္ခပ္ေနမွ ဘ၀သရုပ္ ပီၿပင္မည္ပင္။ ေရာက္ေနတဲ႔အေၿခအေနကို ေတာ္သလို ေလွာ္ခတ္ႏိုင္မွေတာ္ကာ က်မည္ပင္။ လႈိင္းၾကက္ခြပ္ငယ္ေလးမ်ား ကဲ႔သို႔ စိတ္ဓာတ္မွာ အတက္အက်ၾကမ္းလွေပသည္။ ဤေနရာ၌ လူအမ်ားစုမွာ ေအာင္ၿမင္ၿခင္း ရႈံးန္ိမ္႔ၿခင္း မွစိတ္ဓာတ္အတက္ အက်ရွိတတ္သည္ဟု သတ္မွတ္ေနၾကရာ....။ မွန္သင္႔သေလာက္မွန္ေပသည္ဟု ေၿပာရမည္ပင္။ အထက္တြင္ဆိုခဲ႔ၿပီး သလိုပင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဧ။္ ဘ၀ရုန္းကန္ေလွ်ာက္လွမ္းမႈတြင္ အားေပးေဖာ္မ်ားလိုအပ္ေပသည္။ မိတ္ေဆြအေပါင္းအသင္း ခ်စ္သူခင္သူ မ်ားမွ မိမိတက္လွမ္းကိုမ်ားစြာ တြန္းပို႔ႏိုင္သလို က်လမ္းသို႔လည္း ၿမန္းေစႏိုင္ပါသည္။ မည္သို႔ပင္ၿဖစ္ေစကာမူ အေပါင္းအသင္းမရွိ တစ္ကိုယ္တည္းေနေသာ သူမ်ားတြင္ စိတ္က်ပိုၿမန္တတ္ပါသည္။ ဤသို႔မၿဖစ္ေစႏိုင္ရန္ အၿပစ္ကင္းတဲ႔ ၀ါသနာမ်ားမ်ားရွိဖို႔လိုပါသည္။ ၀ါသနာနည္းတဲ႔ သူဟာတခါတေလ ဘာမွစိတ္၀င္စားစရာ မရွိသလိုၿဖစ္ေတာ႔ depression ၿဖစ္တတ္ပါသည္။ေပ်ာ္စရာေကာင္းၿပီးေတာ႔ အၿပစ္ကင္းတဲ႔ ၀ါသနာမ်ားမ်ားရွိရင္ ဟိုဟာေလးလုပ္လိုက္ေပ်ာ္လုိက္ ဒီဟာေလးလုပ္လုိက္ေပ်ာ္လုိက္ ႏွင္႔ depression ေလ်ာ႔နည္းေစႏိုင္ပါသည္။<br /><br />တခါတေလ စိတ္ဓာတ္ တက္ၾကြမႈေလးမ်ားသည္လည္း တစ္ရက္အတြင္း မၾကာခဏေပၚေပါက္ သကဲ႔သို႔ စိတ္ဓာတ္က်စရာမ်ားသည္လည္း ေပၚေပၚလာတတ္ပါသည္။ ဂရုၿပဳဆန္းစစ္ၾကည္႔ပါက တစ္ဦး တည္းေနရခ်ိန္မ်ားတြင္ ပုိ၍ၿဖစ္တတ္ပါသည္။ မေက်နပ္စိတ္၊ သိမ္ငယ္စိတ္၊ လိုခ်င္မႈေလာဘစိတ္မ်ားမွ ၿဖစ္ေပၚ လာတတ္ေသာေၾကာင္႔ အထူးဆင္ၿခင္ႏိုင္ေစရန္လုိအပ္ေပသည္။ ေန႔ၿပီးလွ်င္ည၊ ညၿပီးလွ်င္ေန႔ၿဖစ္ဧ။္။ သူ႔အလွည္႔ႏွင္႔သူ ေၿပာင္းလဲၿပီးေနရာ ယူထားၾကပါသည္။ သမုဒၵရာတိုင္းမွာလည္း အကန္႔အ သတ္ အပိုင္း အၿခားရွိဧ။္။ ကုန္းေၿမေတာင္တန္းမ်ားမွာလည္း အကန္႔အသတ္ရွိဧ။္။ အရႈံးမွာလည္းအကန္႔ အသတ္အပုိင္းအၿခားရွိပါသည္။ အရႈံးႏွင္႔ကန္႔သတ္မ်ဥ္း ဟိုဘက္မွာေအာင္ပြဲမုခ်ရွိေပသည္။ တစ္ဦးတည္း အထီးက်န္မႈမွလည္း မိမိကိုယ္ကိုက လြန္ေၿမာက္ေစႏုိင္ပါသည္။ အတက္ၿပီးလွ်င္ အက် ဆိုသည္မွာ ဓမၼတာၿဖစ္သလ္ို အက်ၿပီးအတက္ၿဖစ္လာမည္မွာလည္း မလြဲမေသြအမွန္တရားပင္။ တက္က် မႈ မ်ားမွ တည္ၿဖစ္ေပၚလာေသာ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ ေနထိုင္မႈတစ္ရပ္ကိုသာ ဟုတ္တိုင္းမွန္ရာ ဆံုးမ၍ ေနထိုင္အပ္ေပသည္။ </div><div align="justify"> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-38642277272089309?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-44473780064196026772010-03-19T11:56:00.005+03:002010-05-03T03:08:06.228+04:00<div style="TEXT-ALIGN: justify">ေန႔စဥ္လႈပ္ရွားမႈမ်ားမွ အဆင္မေၿပမႈ ၀ိေရာဓိေလးမ်ားၿဖစ္ေပၚလာတတ္ ၾကရာ…ထို အဆင္္မ ေၿပ မႈ မ်ားအား ေၿဖရွင္းႏိုင္ၾက ရန္ လူတိုင္းၾကံဆ ေဆာင္ရြက္ေနၾက ေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူအမ်ားထင္ေနၾကသည္မွာ လူတိုင္းၿမတ္ႏိုးသည္႔ အမွန္တရား သစၥာတရားစသည္ၿဖင္႔ ေၿပာဆိုလ်က္ရွိသည္႔ စံႏႈန္းတစ္ခုမွာ အလွမ္းမေ၀းပါ…မိမိတို႔ကုိယ္ႏႈိက္မွာပင္ အတူတြဲလ်က္ပင္ရွိဧ။္ ။ လက္ေတြ႔နယ္ပယ္၌ ၿဖစ္ေနသည္ကား အဆင္ေၿပမႈမ်ဥ္းမွ ေ၀းရာဆီသို႕ သာသြားလ်က္ပင္…. ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္လူတိုင္း အေၿမာက္ၾကိဳက္ၾကသည္။ ခ်ိဳးႏွိမ္မႈကို မႏွစ္ၿမိဳ႕…..ပထမဦးစြာ လူလူခ်င္းဆက္ဆံေရး၌ အဓိက ၿပႆနာအၿဖစ္ရွိေနသည္မွာ ယင္းကိစၥရပ္ပင္ၿဖစ္သည္။ လူဟုဆိုရာတြင္ ငါဆိုသည္႔အတၱမာန ႏွင္႔ ေရွ႔ဆက္ခရီးႏွင္ေနရမည္ ဟုတလြဲ ၿမင္ေနၿခင္းပင္….ရပ္တည္ေနထိုင္ေသာ လူ႕ဘ၀ဧ။္အႏွစ္သာရမွန္၌မူ </div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br />• လူဆိုသည္မွာ လုပ္သင္႔တာ၊ ေကာင္းစြာသိရပါမည္။<br />• ထက္ၿမက္စြန္႔စား၊ စိတ္စြမ္းအားၿမင္႔မားရပါမည္။<br />• ဆရာမိဘ၊ေၿပာသမွ်၊ ဆံုးမနာယူသည္။<br />• အသိအက်င္႔ဘက္စံုၿမင္႔၊ ဆင္႔ဆင္႔ပညာပြားရမည္ ၿဖစ္ေပသည္။ </div><br /><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><div style="TEXT-ALIGN: justify">အဆင္မေၿပမႈ ဆိုရာတြင္ အတြင္းစိတ္၀ယ္ ကသိကေအာက္ ၿဖစ္မႈေလးပင္…..။ မေၿမာက္သင္႔ေသာအရာ ၌ေၿမာက္ပင္႔ၿခင္း မႏွိမ္ခ်သင္႔ေသာအရာ တြင္ႏွိမ္႔ခ်ၿခင္း စသည္႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ဆန္ေသာ အၿပဳမူအေၿပာဆိုမ်ားသည္ အဓိကအေၾကာင္းတစ္ရပ္ ၿဖစ္ဧ။္။ ဤေနရာ၌ ရင္းႏွီးမႈ ဆိုေသာစကားရပ္ေၾကာင္႔ ေပၚေပါက္ေနသည္႔ၿပႆနာတစ္ရပ္ သည္လည္းကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမန္မာ႔လူေဘာင္တြင္ အဖုအထစ္အၿဖစ္တည္ရွိေနၿပန္သည္။ ရင္းႏွီးမႈဆိုရာ၌ အေၿပာအဆို အေနအထိုင္ ေလာက သတ္မွတ္ခ်က္မ်ားကုိမေက်ာ္လြန္သင္႔ေပ။ တူတူေနလာတာၾကာေတာ႕ ၿပႆနာေတြၿဖစ္လာတယ္ကြာ….စသည္ၿဖင္႔ၾကားသိေနရသည္မွာကၽြန္ေတာ္တို႔ရင္းႏွီးစြာခင္မင္ခဲ႔ၾကေသာ အခ်ိန္မ်ားအား အလြန္ႏွေၿမာဖို႔ေကာင္းေပသည္။ ဥပမာအားၿဖင္႔ အေၿပာအဆိုပိုင္းတြင္ ေဟ႕ေကာင္…ေဟ႔လူၾကီး… ဘြားေတာ္ၾကီး….. ေဟ႔ေကာင္မ… …….._ီး ………………………. ဘာညာ… စသည္႔ အေၿပာအဆိုမ်ားသည္ စိတ္မႏွစ္ၿမိဳ႔ေစေသာ အေၾကာင္းရင္းၿဖစ္လာမည္ဟု ထင္မိပါ သည္…အၿပဳအမူအေနထိုင္ဟုဆိုရာ၌လည္း သင္႔တင္႔စြာ ၿပဳမူဆက္ဆံသင္႔ေပသည္..။</div><div style="TEXT-ALIGN: justify"><br />ေလာက၌ ၾကီးက်ယ္ၿမင္႔ၿမတ္ေသာ အမွန္တရားမွာ တန္ဖိုးထားမႈ ပင္ဟုကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္မိပါသည္။ သက္မဲ႔ ပစၥည္းပင္ တန္ဖိုးထားကာ ရုိရိုေသေသသံုးစြဲမည္ဆိုပါက ၾကာရွည္အ သံုးခံံတတ္ပါသည္။ ထို႔အတူပင္ လူသားခ်င္းသည္ သားအမိ၊ ဆရာတပည္႔၊ သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြအေပါင္းသင္း၊ လက္ေအာက္ငယ္သားမ်ားပင္ ၿဖစ္လင္႔ကစား တစ္ဦးႏွင္႔ တစ္ဦး တန္ဖိုးထားေလးစားစြာ ဆက္ဆံသင္႔ပါသည္။ အေနာက္ႏိုင္ငံမ်ားမွ အလြန္အတူယူဖြယ္ေကာင္းေသာ ေတာ္၀င္ဆန္ေသာအၿပဳ အမူမ်ား အေၿပာအဆိုမ်ား(အားလံုးကုိမဆိုလိုပါ) သည္ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမန္မာမ်ားအလြန္အတုယူထိုက္ေပသည္။ please , excuse me, may, thank you, စသည္႔ အသံုးႏႈန္းေလးမ်ားမွာ ခ်စ္ဖြယ္ရာေသာ ပီယ ကိုေဆာင္ေသာ သေဘာကိုၿပေပသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမန္မာမ်ား၌ လည္းပင္ကိုဟန္ေလးရွိပါသည္…ယင္းကား ေက်းဇူးတင္ၿခင္းအားအၿပံဳးေလး ႏွင္႔တံု႔ၿပန္ ၿခင္းပင္..မ်က္ႏွာၿဖင္႔အသိအမွတ္ၿပဳၿခင္းဟုဆိုအပ္ေပသည္။ အခ်ိဳ႕သူမ်ား၌မူကား ဤစကား ကိုဆိုပါက ရင္းႏွီးေသာသေဘာကိုမေဆာင္ဟု ထင္တတ္ၾကပါသည္..အမွန္မွာကား ထိုကဲ႔သို႔အသံုး ႏႈန္းေလးမ်ား သည္ေႏြးေထြးမႈဆန္ေစပါဧ။္။ ၾကည္ႏူးမႈကိုၿဖစ္ေပၚေစတတ္ပါေပသည္။ ၾကမ္းတမ္းေသာ အသံုးအ ႏႈန္းမ်ားကိုေရွာင္ၾကဥ္ၿပီးသားၿဖစ္သၿဖင္႔ ကိုယ္ႏႈတ္စိတ္အမူအယာမ်ားအားပိုမိုသိမ္ေမြ႔ေစလာမည္ ၿဖစ္ေေပသည္။ ထိုကဲ႔သို႔အလံုးစံုသိမ္ေမြ႔မႈမ်ားသည္ ပညာရွိေသာအသြင္ကို ၿဖစ္ေစၿပီး ပညာၿပည္႔ေစ ရန္အေၾကာင္းရင္းပင္။ ပညာရွိလွ်င္မာနကင္းတတ္ပါသည္။ ပညာၿပည္႔၀ ႏွလံုးလွသည္႔ သူမ်ားသည္ သူတစ္ပါးကို မလိုတမာၾကည္႔ေလ႔မရွိပါ။ ေစတနာစိတ္ေကာင္းတို႕ ကေစ႔ေဆာ္ေသာ ၾကည္လင္သည္႔ အၾကည္႔ၿဖင္႔သာ ၾကည္႔ေလ႔ရွိၾကပါသည္။ အခ်ိဳ႔ေနရမ်ား၌ေ၀ဖန္ မွတ္ခ်က္ၿပဳရာတြင္ပင္ မေကာင္း ကြက္မ်ားဆိုးက်ိဳးမ်ားရွိလင္႔ကစား ၿပစ္တင္ရႈတ္ခ်မႈအား အၾကံၿပဳခ်က္အသြင္ ၿဖင္႔ေၿပာဆိုတတ္ရာ နာခံရမည္႔သူမ်ား ႏွလံုးစိတ္၀မ္းေအးခ်မ္းစြာ ေဆာင္ရြက္ႏုိင္စြမ္းေပဧ။္။ အေၿခခံအၿပဳမူမ်ားမွ သည္အ နာဂတ္ကိုပိုင္စိုးႏိုင္ေသာ ဘ၀မ်ားအားဖန္တီးႏုိင္စြမ္းဧ။္။ အဆင္မေၿပမႈ ၀ိေရာဓိမ်ားကင္းႏုိင္ေလ ၿငိမ္း ေအးသာယာေသာ အနာဂတ္ကိုပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ေလပင္။ ကိုယ္ကဲ႔သို႔ထင္မွတ္၍ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ေမတၱာတရား ေလးစားမႈတရားမ်ားၿဖင္႔ ဆက္ဆံႏိုင္ေလ အခ်င္းခ်င္းအဆင္မေၿပမႈ conflict မ်ားမွေရွာင္ခြာ ႏိုင္ကာ ပဋိပကၡ ကင္းေ၀းႏို္င္မည္ၿဖစ္ပါေၾကာင္း…….။</div><div style="TEXT-ALIGN: justify"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-4447378006419602677?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-5397136176313015809.post-50334432741487675722010-03-19T01:08:00.018+03:002010-05-03T03:07:57.669+04:00<div align="justify">ကၽြန္ေတာ္တို႔လုူသားေတြရဲ႕ဘ၀ဟာတိုေတာင္းလြန္းလွပါတယ္..အသက္ေလးရလာေတာ႔လူေတြ အေၾကာင္းကို ပိုသိလာၿဖစ္တယ္...။ တခ်ိဳ႕က အခ်င္းခ်င္း ေတြ႔တာေတာင္ အၿပိဳင္အဆိုင္ေတြမာနေတြ ေဒါသ ေတြနဲ႔၀န္တိုၿခင္းေတြနဲ႔ မကင္းႏိ္ုင္ၾကဘူး..... တကယ္႔ အစစ္အမွန္ဆို တာဘာလဲ ဆိုတာ ကိုေမ႔ေနၾက တယ္.. မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ႔ တန္ဖိုးကိုလည္း အေလးမထားဘဲအတၱကို ေရွ့တန္း တင္္လာၾကတယ္.. ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ေပါ႔ဗ်ာ..... တခါတေလက်ေတာ႔လည္း ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုဆန္းစစ္ မိပါ တယ္.. ရံဖန္ရံခါက်ေတာ႔လည္း ကၽြန္ေတာ္႔အသိေတြက ေတာ္ေတာ္ လြတ္သြားတယ္... ကိုယ္႔ကိုယ္ ကုိိုၿပန္သိေအာင္လုပ္ရင္လုပ္.. ဒါမွမဟုတ္စာေတြဖတ္... ကိုယ္႔ထက္လူႀကီးသူမ... မိတ္ေဆြေတြရဲ႕အသိနဲ႕ သတိေပးမႈေတြကိုနာယူတဲ႔အခါမွ ၿပန္ထိန္းႏိုင္တာမ်ားတယ္... “တကယ့္သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ... အေတြ႔ အၾကံဳ အမ်ဳိးမ်ဳိးကို သူနဲ႔အတူ ကိုယ္ၾကံဳေတြခဲ့ရဖူးတယ္။ တစ္ခါတေလမွာ သူ႔ကို ကုိယ္ႏွစ္သက္မယ္။ တစ္ခါတေလမွာ သူ႔ကို ကိုယ္စိတ္ဆိုးမယ္။ ဘယ္လိုအေကာင္းအဆိုးမ်ဳိးပဲ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ပါေစ ေနာက္ဆံုးမွာ သူ႔ကိုသူငယ္ခ်င္း အျဖစ္ ကိုယ္သတ္မွတ္ေသးတယ္၊ ကိုယ္က သူ႔သူငယ္ခ်င္းပါလို႔ သူက သတ္မွတ္ေသးတယ္ဆိုရင္ သူငယ္ခ်င္း အစစ္အမွန္ပဲ ”ကိုယ့္ဘ၀မွာ စိတ္တူကိုယ္တူ အျမဲေပါင္းသင္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ ရွိလဲလို႔ လက္ ခ်ဳိး ေရတြက္ၾကည့္ဖူးပါသလား.. သူငယ္ခ်င္းဘ၀ ရဲ႕အဓိက လွ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ က နားလည္ေပးႏိုင္မႈ နဲ႔ သည္းခံ ၿခင္း ပဲလို႕ ကၽြန္ေတာ္ ယံုၾကည္ပါတယ္....<br /><br />ယခု ကၽြန္ေတာ္ ဒီဘေလာ႔ေလးစလုပ္ၿဖစ္တာ ကလဲ သူငယ္ခ်င္း တစ္ ေယာက္ ရဲ႕ ဘေလာ႔ေလးကိုသြားသြားလည္ရင္း ကေနအေကာင္အထည္ေဖာ္ၿဖစ္တာပါ ... ဘေလာ႔ဆိုတဲ႔ ဒိုင္ယာယီေလး တစ္ခုဖန္တီးမယ္လို႔ ေတြးထားတာ တစ္ႏွစ္ရွိသြားပါၿပီ...။ အေၾကာင္းအမိ်ဳးမ်ိဳးေၾကာင္႔ ၿဖစ္မလာခဲ႔ေသးပါဘူး...။ ဒီ၂၀၁၀မွာ ကၽြန္ေတာ္ကုိ စာေရးၿဖစ္ေအာင္တြန္းအားေပးတဲ႔ အဓိက အေၾကာင္းၾကီး ႏွစ္ခ်က္ရွိပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းကလဲ စာေတြေရးၿဖစ္သလို... ၾကီးလာရင္လဲစာေရး မယ္လို႔ရည္ရြယ္ထား ခဲ႔မိပါတယ္...ကၽြန္ေတာ္က လူ႔ဘ၀ မွာတန္ဖိုးအထားဆံုးက ေမတၱာတရား ပါပဲ..။ ဒါေၾကာင္႔ ဘေလာ႔ ရဲ႕အစ ပ်ိဳး နိဒါန္းေလးကို ေရာင္းရင္းတို႔ အတြက္ သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ႔ ေ၀ါဟာရ စကားေလးပါးၿဖစ္တာပါ...။ ကၽြန္ေတာ္ခုအခ်ိန္ထိ ကိုယ္သိမွီသေလာက္ၾကံဳခဲ႔ရတဲ႔ သင္ခန္းစာေလးေတြ အေတြ႔အၾကံဳေလးေတြအရ တစ္ေယာက္ နဲ႔တစ္ ေယာက္ ေတြ႕ဆံု အတူရွိခ်ိန္ေတြမွာ တန္ဖိုးထား မႈေတြ ေလ်ာ႔လာတာေတြ႔ခဲ႔ၾကံဳခဲ႔ရပါတယ္..။ ပိုၿပီး တန္ ဖိုး ထားနားလည္ရမယ္႔အစား သည္းခံမႈေတြ ေလ်ာ႔လ်ဲလာပဲ ၿဖစ္တတ္ၾကပါတယ္...။ မလိုတဲ႔ေနရာ ေလးေတြ မွာ သူလဲလူသားတစ္ေယာက္ ကိုယ္လဲ သက္ရွိတစ္ေယာက္ဆိုတာကို ေမ႔ထားၾကၿပီး ကိုၿဖစ္ခ်င္လိုခ်င္တဲ႔ အ တိုင္း တာကိုပဲ စဥ္းစားခဲ႔ၾကလို႔ပါ..။ တစ္ခါတေလ နားလည္မႈေလးေပးၿပီးခြင္႔ လြတ္တဲ႔ အၾကည္႔နဲ႔ ၾကည္႔မယ္ဆိုရင္ၿဖင္႔ အရာအားလံုးဟာ လွပေသသပ္ ေနမွာပါပဲ....။ မွတ္မွတ္ရရ လူေတြအမ်ားစုကို ပိုခ်စ္တတ္လာတာ ကၽြန္ေတာ္ အသက္ (၂၀) ၿပည္႔ကစတာပါ...။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုတာက ကာမတဏွာ မပါတဲ႔ ေမတၱာ စိတ္ကိုေၿပာတာပါ...။ လူေတြကိုအေကာင္းၿမင္ဘက္ကေန ပိုခ်စ္တတ္လာေလေလ မိတ္ေဆြအေပါင္း သင္းေေတြအတြက္ ကိုယ္ဟာ အသံုး၀င္တဲ႔ လူၿဖစ္လာပါၿပီ.... ကိုယ္ေနထိုင္တဲ႔ ပတ္၀န္းက်င္ ကို ေမတၱာဓာတ္နဲ႔အလွဆင္ေနသလိုပါပဲ... ေဆးေရာင္စံုေတြနဲ႔ အလွဆင္ထားသလို ကိုယ္႔ရဲ႕ အေလးထား ဂရုၿပဳတဲ႔ စိတ္က အရာအားလံုးကုိခ်ိဳၿမိန္ လွပ ေစလာႏိုင္ပါတယ္...။ ကိုယ္႔ကုိယ္ကိုေက်နပ္ႏိုင္တဲ႔သူ ကိုယ္႕ပတ္၀န္းက်င္အတြက္ လိုအပ္ေနတဲ႔သူၿဖစ္လာမယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္…။ ခုကၽြန္ေတာ္႔ ဒိုင္ယာရီေလးမွာ အမ်ားဆံုးေရးဖို႔ ရည္ရြယ္ထားတာကေတာ႔ လူေတြနဲ႔ ပတ္သက္ေနတဲ႔ လူေတြ အေၾကာင္း နဲ႔ ခံစားမႈစာစုေလးေတြပါ... သက္မဲ႔ ရုပ္၀တၳဳေတြတိုးတက္ေနတဲ႔ နည္းပညာေခတ္ၾကီးမွာ ကၽြန္ေတာ္အပါအ၀င္ အားလံုးအမွီ ေၿပးလိုက္ေနရပါတယ္..။ တစ္ေန႔တာလႈပ္ရွားမႈေတြက ေေန အံ၀င္ခြင္္ က်မၿဖစ္မႈ ကို အေၿခခံၿပီး လူ႕စိတ္ေတြေၿပာင္းလဲတတ္ပါတယ္..။ ေၿပာင္းလဲ ေနတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စိတ္ေတြအတြက္ ထင္သလိုၿမင္သလို အားၿဖည္႔ အၾကံၿပဳရင္း ကၽြန္ေတာ္႔ ဒိုင္ယာရီ ေက်ာက္ေဆာင္ေလး ကိုဖြင္႔ လွစ္လိုက္ရပါတယ္.........။ </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/5397136176313015809-5033443274148767572?l=tharpain.blogspot.com' alt='' /></div>zawyehttp://www.blogger.com/profile/14657613354320202518noreply@blogger.com1